.comment-link {margin-left:.6em;}
μ'αυτήν την δουλειά εχω τάσεις αυτοκτονίας...
Δεν έχω βρεθεί ξανα σε περιβάλλον που να επικρατεί τόσο έντονα η βλακεία, η προχειρότητα, η υπεροψία και η γυφτιά.
Αναγκάζομαι να συναναστρέφομαι και να μιλάω με ανθρώπους που αν ήταν αλλιώς ούτε τα τζάμια του αυτοκινήτου μου δεν θα άφηνα να μου πλύνουν.
Αναγκάζομαι να απαντώ σε βλακώδεις ερωτήσεις, ειδημόνων χιμπατζήδων σε οιστρο με έντονη δόση απλυσιάς και ύφος μπλαζέ.
Μέχρι και το καράβι μου λείπει εδω μέσα.
Μέχρι και οι περίοδος ανεργίας.
Ακροβατώ ανάμεσα στην λογική που λέει οτι η κρίση που ήρθε ή ερχεται πρέπει να με συγκρατεί και να τιμώ τα λίγα ψωροευρώ που λαμβανω και στην εντονότατη ορμή μου να ανοίξω την πόρτα και να τρέξω προς το σπίτι μου, απένταρη αλλά ξέγνοιαστη.
Οταν πρωτοένοιωσα το κύμα σαπίλας εδω μέσα ασυναίσθητα πήρα ένα xanax και πέρασα την μέρα μου κάπως πιο χαλαρά. Συνειδητοποίησα γρήγορα πως δεν πρέπει να αρχίσω τις εξαρτήσεις για να τα βγάλω πέρα και τρόμαξα με την επιρροή που έχει όλο αυτό απάνω μου.
Τωρα πια προσπαθώ να πολεμήσω τους συνεχείς πονοκεφάλους με "διαλογισμό" και γυρίζω την πλάτη μου βράζοντας, σε οποιονδήποτε υπάρχει γύρω μου.
Η πρώτη φορά που θέλω τόσο απεγνωσμένα να αλλάξει κάτι γρήγορα.
Η πρώτη φορά που είμαι σε τόσο άσχημο αδιέξοδο.
Χάρης Αρώνης
Αθήνα 20/12/08
Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά
Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά
Να με κρατάς αγκαλιά σφιχτά γιατί μου πήρε πολλά το εφτά
εκτός κι αν είπα εγώ το έλα σ' όλα αυτά
Μακάρι να ‘ναι η καρδιά μου ρόδι τυχερό
να στο χαρίσω να στάζει αγάπη ένα σωρό
Στα μαξιλάρια και στο χαλί να ξεχαστώ να μου λες πολύ
Κι ας κάνει ο φόβος κι άλλη τρύπα στο νερό
Να περπατάμε χέρι-χέρι ως το πρωί
Του τραμ οι ράγες κάτι ξέρουν δεν μπορεί
Τα χρόνια φεύγουν, γοργά περνούν και μ’ αναμνήσεις μετά γυρνούν
Μικρά τα ονόματα που όλα τα χωρούν
Να μ’ αγαπάς με τα λάθη μου όλα στη σειρά
Στο σινεμά στο κορμί μου κόλλα τρυφερά
Δεν ειν’ ο κόσμος ιδανικός, για το ταξίδι είναι δανεικός
Για να ‘χει όνειρα να κάνει ο ενικός
Να μου μιλάς μεσημέρι, βράδυ και πρωί
Στα ξαφνικά, στο μικρό μπλακ άουτ της Δ.Ε.Η.
Και μέχρι να ‘ρθει ξανά το φως, αυτός ο λόγος ο πιο κρυφός
θα δει ν’ ανοίγουμε μια πόρτα στη ζωή
Να μ’ αγαπάς εαυτέ μου σ’ έψαχνα παντού
Κι ενώ ενοχές κι αντοχές μου ‘δίναν ραντεβού
απ’ τα ακριβά μου στα πιο φθηνά κι απ’ τη φωλιά μου στο πουθενά
συναντηθήκαμε στη μέση του καιρού
Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά
Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά
Να μου μιλάς σιγανά στ’ αυτί γιατί ακούνε την νύχτα αυτή
παλιά μου όνειρα που χρόνια είχαν κρυφτεί
* Τον Δεκέμβριο του 2003 ο 22χρονος Ηρακλής Μαραγκάκης πυροβολείται στο κεφάλι από άνδρες του Τμήματος Αστυνομικών Επιχειρήσεων Ρεθύμνου, γιατί το αυτοκίνητο που επέβαινε μαζί με δυο άλλους νεαρούς δεν σταμάτησε για έλεγχο. Μ.Δ.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 08/12/2008