Δύναμη.

Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι
σαν το ξεχασμένο στάχυ
ο κόσμος γύρω άδειος κάμπος
κι αυτοί στης μοναξιάς το θάμπος
σαν το ξεχασμένο στάχυ
άνθρωποι μονάχοι

Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι
όπως του πελάγου οι βράχοι
ο κόσμος θάλασσα που απλώνει
κι αυτοί βουβοί σκυφτοί και μόνοι
ανεμοδαρμένοι βράχοι
άνθρωποι μονάχοι

Άνθρωποι μονάχοι σαν ξερόκλαδα σπασμένα
σαν ξωκλήσια ερημωμένα, ξεχασμένα
άνθρωποι μονάχοι σαν ξερόκλαδα σπασμένα
σαν ξωκλήσια ερημωμένα, σαν εσένα, σαν εμένα...

 

wow wow wow

το βρήκε ο SigMou  και το λάτρεψα!!!

Εκπλήκτικους ιδέα και εφαρμογή πέραν του αναμενόμενου....

Τα παιδιά παίρνουν κείμενα απο τα μπλόγκς και τα κάνουν ταινίες !!!!


the series | see it real


Μπήκε πάραυτα στα λινκς μου και θα παρακολουθείται στενά και αδιαλήπτως!

Μπράβο παίδες...

Πρωτότυπο και απίστευτα ενδιαφέρον 

Θα σκάσω (μπαμμμμ!)

Τα νεύρα μου τα χάπια μου κι ένα ταξί να φύγω....

Εχουμε εδώ ένα παλικάρι που με γράφει στα ωραία του αρχίδια όσο δεν πάει.
Υποτίθεται οτι είμαι προϊσταμένη του και μόνο αυτό δεν είμαι....
Να τον βρίσω δεν μπορώ γιατί είναι ο αγάπημένος του διευθυντή! (δηλωμένα-ξεκαθαρισμένα)
Να τον πιάσω με το καλό δεν γίνεται γιατι δεν καταλαβαίνει.
Να του μιλήσω, πρέπει να είμαι πολύ προσεκτική γιατί ευκολα με 'δίνει'.
Τι σκατά να κάνω???????????????????

Χρόνια πολλά...

...χρόνια καλά, χρόνια ευτυχισμένα!

Να 'μαστε καλά να τσακωνόμαστε. Να 'μαστε καλά να αγαπιόμαστε.

Αφιερώνω (ώνω... ώνω... ώνω...) το αγαπημένο μου στον αγαπημένο μου και σε όλους όσυς γιορτάζουν τα Χριστούγεννα γιαυτό που πραγματικά είναι :)

Αν είμαστε έτσι καλά
μ' αυτή την αγάπη
που πότε σωπαίνει
και πότε μιλά
Μπορούμε να μπούμε
σε πλοία και τρένα
να δούμε πολλά ή κανένα

Αν είμαστε έτσι γεροί
και νιώθουμε ωραία
που είπαμε όχι σε τόσα μπορεί
Υπάρχει ένας χρόνος
στ' αλήθεια μεγάλος
να ζει για τον έναν ο άλλος

Αν είμαστε έτσι ζεστά
και κάνουμε αστεία
στη μέση του δρόμου
στον κόσμο μπροστά
Δεν ξέρω τι άλλο
μπορούσα να ελπίζω
θα χάσω είχα πει μα κερδίζω


Μακάρι να μπορούσα να βάλω και την μουσικούλα να χοροπηδάει ανάμεσα στα γράμματα...

Ευχές, φιλάκια και γλυκάκια σε όλους.

Χθες βράδυ...

Χθες το βράδυ παρεβρέθειν εις εορτασμόν γενεθλίων νεαρού ανδρός.

Μεγάλη παρέα, γνωστοί και φίλοι του ντέρτι-μποϊ!

Σκάει ζεύγος : Ανδρας ψηλός και άσχημος, μάτσο, λαϊκοφατσοειμαι-ο-γενικός-γαμάω τύπος
Γυναίκα (ο θεός να την κάνει) κοντή και άσχημη λαϊκογκόμενα βρήκα-αντρα-μάτσο-αλλά-δεν-με-γαμάει-καλά.

Ταιριάστοι πολύ, πλασμένοι ο ένας για τον άλλον, και ους ο Θεός συνέζευξε....

Ο άντρας (ο σωστός, ο πρόστυχος) παραγγέλνει αλόνγκ μ'εναν φίλο του ένα μπουκάλι Σιβας. Λέει δε "ας πάρουμε και καμιά κοκα-κόλα να το σπάσουμε" Το παρακάμπτω γιατί ειμαι καλός άνθρωπος και γιατί είμαι υπέρ του 'περι ορέξεως' ρητού.

Έρχεται η πιο καλή γκαρσόνα και φέρνει το μποκάλι και τις κόκες.
Ο τύπος εν εξάλω αναφωνεί : Αυτή δεν ειναι κόκα-κόλα! Αυτή είναι πέπσιιιιιιι!!!!

Εγώ άφωνη, κατακεραυνωμένη απο την αποκάλυψη, σκάω ανάσκελα στο πάτωμα του τιμίου μαγαζιού! This is ain't Jeam Bim φίλε μου... This is ain't Jeam Bim.....

latremeno!!!!

Πάρτα Λιζα!

......

Πορνεία.
Αγανακτισμένο, σφιγμένο χαμόγελο, σαν γκριμάτσα
Ψέμματα
Συνέχεια να φτύνουν τα μάτια, ψέμματα
Αγωνία

Χωρίς Θεό χωρίς και Διάβολο
Μια μικρή παύση για σοκολάτα να γλυκαθούν τα δόντια πριν σε ματώσουν
Μια μικρή απόλαυση σαν να ‘τανε δικαίωμα.

Δεν καταλαβαίνεις ε;
Δεν κατάλαβαίνω ούτε κι εγώ για να μάθεις.

Δεν ήξερες έ;
Δεν ξέρω πια κι εγώ τίποτα, αλήθεια τίποτα.

Εχει κρύο σήμερα και δεν ξέρω πως να ντυθώ. Με πνίγει το πουλόβερ σου.
Μα που πήγαν τα δικά μου;

‘Αδεια η ντουλάπα απο μένα.
Γεμάτη η δικιά σου με σκουπίδια.
Δικά μου σκουπίδια. Παλιά ομορφόρουχα.

Θα πέσουν τα δάκρυα μου στα πόδια μου και θα κρυώσω κι άλλο.
Και θ’αρρωστήσω.
Έτσι, μήπως και δεις να παίρνει μορφή ο πόνος και συγκινηθείς.
Μήπως ν’ανοιγα τα πόδια μου να με ψάξεις;
Μήπως ν’ανοιγα τα μάτια μου να σε δω;

Ποτέ ξανά λόγια, ποτέ ξανά εγώ. Καινούργιο παραμύθι, καινούργια κούκλα.
Κούκλα μού.

Πάρτα να τα κρατήσεις για λίγο:
Φοβάμαι
Πονάω
Πνίγομαι



*δεν είναι δικό μου. (Μόνο αυτό μ’άφησε να πω)



 

Ελένη Παπακώστα (επείγον)

Η Ελένη κοιμήθηκε και ξύπνησε μέσα σε εφιάλτη.
Οχι απ'αυτούς που τελιώνουν και αναστενάζεις ανακουφισμένος οτι μπόρα ήταν και πέρασε. 

Απ'αυτους που μόλις άρχισαν.

"Χριστούγεννα ήρθαν.
Μια φορά ακόμα με ευχές, γλυκά που βολεύονται άνετα στους γοφούς μου 
και προσφορές αγάπης και φροντίδας στους συνανθρώπους μας.

Μια ευκαιρία να δείξουμε την αγάπη και την έγνοια μας για τους μικρούς κι αδύναμους.

Μια μαλακία που μου βγαίνει ξυνή κάθε χρόνο.

Εχθές ο Θανάσης μου είπε οτι δεν γράφω 'σοβαρα' . Και συμφώνησα, δεν γράφω. Γράφω α-σόβαρα για να ξελαμπικάρω λίγο απο την πραγματική πραγματικότητα (?) πηδώντας για λίγο στην εικονική.
Φίλε Θανάση άκου:
Χαριτολογώντας και χωρίς πολλά πολλά το προσπέρασα. Ξέρε όμως πως κάτι, κάπως, κάποτε, μου 'χει βγεί σε κακό το 'σοβαρα'.
Και ξέρεις τι? Ο μόνος σοβαρός άνθρωπος στην ζωή μου είμαι εγώ. Και για να το λέω αυτό
φαντάσου πόσο ασόβαροι είναι οι υπόλοιποι :)

Φίλε Θανάση, το σοβαρό μετριέται στα έργα και όχι στα λόγια ακόμα κι αν αυτά είναι γραπτά.
Το σοβαρό το νιώθεις ακόμα και στα γελοία αν σ'ενδιαφέρει να δεις που κρύβεται. 
Το σοβαρό  γεννιέται απο δυνατά και αδιαμφισβήτητα συναισθήματα.
Το σοβαρό μπορεί να είναι και ελαφρύ, απλό, αληθινό. 
Το σοβαρό μπορεί να είναι μικρό, τιποτένιο και διαφανές.
Το σοβαρό δεν χρειάζεται να είναι βαρύγδουπο και θορυβώθες.

Άκου όμως και κάτι άλλο φίλε Θανάση. Το σοβαρό μπορεί να γίνει αδυσώπητο, να σε μαστιγώσει να σου βγάλει την ψυχούλα σου σ'ενα πιάτο και να την σερβίρει στα ανάξια πιρούνια των χωριάταρων με τα μουστάκια. Το σοβαρό μπορεί να σε δέσει σε μια καρέκλα και να σε κρατήσει ακίνητο να κοιτάς το κενό μεχρι να βλέπεις σχεδιάκια που δεν υπάρχουν. Το σοβαρό μπορεί να γίνει τόσο τεράστιο που να νιώθεις μιρμιγκάκι απέναντί του. Μπορεί να ανοίξει μια πόρτα στην καρδιά σου και να μπαίνουν ποδοσφαιριστές μέσα με καρφιά στα παπούτσια.

Γιαυτό φίλε Θανάση το σοβαρό το αφήνω να φαίνεται μόνο στα μικρά. Να το καταλαβαίνουν οι λίγοι σαν κι εσένα.
Αυτοί που μπορούν να δούν την πορτούλα που ανοίγω, με ευγένεια και  συστολή. 
Οι μόνοι που επιτρέπεται να έχουν λόγο και ανάστημα στα σοβαρά μου.
Οι μόνοι που μπορούν ούτως ή άλλως.

Και κάνε μου μια χάρη. Διάδωσε το. Πες το παντού. "Και πού θα πάει... θα το πεις και σ'αυτόν που πρέπει"

Φίλε Θανάση, σ'ευχαριστώ για την αφορμή.

Φίλε 'τάδε' λυπάμαι για την αιτία.

σκύψε να σου πω κάτι στ'αυτί.....
λίγο ακόμα, πιο κοντά...
απο χθες είμαι πάλι μόνη..."

Η Ελένη έσκυψε αντανακλαστικά. Ένοιωσε λίγο γελοία που έκανε ότι σκεφτόταν.
Χαμογέλασε πονηρά και πρόσεξε πως τα λαμπάκια απ'το δέντρο σβήσανε απότομα για λίγα δευτερόλεπτα.
Κάνανε ένα τσαφ και ξανάναψαν.
Τσαφ....
Τελικά είναι τόσο απλό...
Κάνεις ένα τσαφ και χάνεσαι.
Ενα τσαφ και βρίσκεσαι στο καράβι, ένα τσαφ και είσαι στην καμπίνα.
Ενα τσαφ και πας στο κατάστρωμα. Ενα τσαφ και πηδάς στο νερό....

Ευχαριστώ

Το ξέρω πως καθυστέρησα αλλά νομίζω ήρθε η ώρα να πω ένα 

μεγάλο ευχαριστώ 

στην φίλη μου την Στέλλα.

Ως συνήθως, άνθρωποι που τους θεωρείς 'μακρυά' έρχονται τόσο κοντά, τόσο ευχάριστα και  απρόσμενα που δεν έχω παρά να επαναλάβω :

I have always depended on the kindness of strangers....

Η ευχή μου για τις φετινές γιορτές φιλενάδα, είναι να πάρεις κι εσύ την ζεστασιά και το ενδιαφέρον που μου έδειξες απο όποιον αγάπας και νοιάζεσαι περισσότερο.
Κι από μένα φυσικά, όπου και όποτε το χρειαστείς :)

ωχ! μας πιάσανε.....

 

Ελένη Παπακώστα

Πέρασε το πρωϊνό κοιτάζοντας κλεφτά απ’το παράθυρο τις πολύχρωμες ομπρέλες των βιαστικών. Όλη η Αθήνα βιαζόταν σήμερα. Ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου, εθνικότητας. Ηταν ένας αγώνας δρόμου 100 μέτρων για μιά ολόκληρη πόλη. Με τις καρώ ομπρελίτσες στην αριστερή σειρά, με τις μαύρες στην μεσαία... οι υπόλοιποι δεξιά... Ενα γεμάτο steeple από μικρούς επίδοξους δαφνοστεφανομένους.
Αυτοκίνητα, λεωφορεία, μηχανάκια με οδηγούς στριμωγμένους μέσα σε σακούλες σκουπιδιών.
Ομορφη πόλη... φωνές μουσικές...

Έφτασε στο γραφείο με τους αστραγάλους να τρέμουν μέσα στα νερά. Έβγαλε τα παπούτσια της κρυφά κάτω απ’το γραφείο και άφησε λίγο τα πόδια της να αναπνεύσουν.
‘Αραγε τα δακτυλάκια των ποδιών της ήξεραν πως το υπόλοιπο σώμα δεν ήταν εδώ σήμερα?
Το ξέχασε στο κρεβάτι απο χθες το βράδυ μαζί με τις πυτζαμες και τα πεταμένα εσώρουχα.

Είχε διάθεση να ξεκαθαρίσει το κουβάρι που είχε στο κεφάλι της. Θυμόταν όλες τις εκρεμείς φαντασιώσεις που την στοίχειωναν όλα τα χρόνια και δεν μπορούσε να συμμαζέψει τον χαμό. Ισως φταίγαν και οι ορμόνες της που τον τελευταίο καιρό είχαν πανυγήρι. Περισσότερο ρωμαϊκό όργιο μάλλον παρά πανηγήρι. Χτύπαγαν κόκκινο, αδρανούσαν, χτύπαγαν κόκκινο, αδρανούσαν ... με διαφορά δευτερολέπτων, πολλές φορές. Το αγνόησε ελπίζοντας πως θα βαρεθούν και θα φύγουν. Κατι σαν τους πλασιέ που κτυπάνε πρωϊ-πρωϊ την πόρτα σου. Δεν έπιανε το κόλπο εδώ, αλλά πάντα ήλπιζε, ξέροντας όμως οτι, λογικά, θα ήταν τόσο ξεροκέφαλες όσο και η γυναίκα-ξενιστής τους.

«Περνάνε οι ώρες χωρίς αποτέλεσμα» σκέφτηκε.
«Πρέπει να ενεργοποιήσω άμυνες» επέμεινε.
«Δεν το βλέπω για σήμερα» κατέληξε.

Δεν υποψιαζόταν οτι κάποιος κατέγραφε τις σκέψεις της, πάντως. Αν το ήξερε σίγουρα θα φρόντιζε να σκεφτεί κάτι πιο βάμπ... πιο μυστηριώδες... πιο συναρπαστικό... πιο γελοίο ίσως. Πάντως σίγουρα θα άφηνε τα μουσκεμένα δακτυλάκια της να μουλιάζουν μες στα παπούτσια. Μπορεί και να φρόντιζε να δηλώσει οτι τα παπούτσια ήταν Gucci ή κάτι ανάλογο. Τωρα ήταν απλώς «τα παπούτσια» Τελοσπάντων. Το σασπένς δεν χρειαζεται πάντα γκλαμουρ. Και σιγά το σασπένς εδώ που τα λέμε. Μονο στο δικό της μυαλό θα μπορούσες να βρεις σασπένς σε μουσκεμένα παπούτσια.


Έκατσε με την πλάτη λίγο γερμένη. Σήμερα δεν είχε όρεξη να επιδείξει την κορμοστασιά της. Φαντάζομαι πως και όρεξη να είχε δεν θα είχε δύναμη. Το σημαντικό που την τρυπούσε και δεν έφτανε να το τραβήξει να μην την πονάει ήταν ένα, ένα και μοναδικό. Ούτε καν τα σωστά λόγια δεν έβρισκε να το εκφράσει. Κι ‘γω ακόμα που είμαι έξω απ’τον χορό δεν μπορώ να το χαρακτηρίσω ακριβώς. Είχε να κάνει με την διαστρεβλωμένη οπτική που νόμιζε πως είχε για τα πράγματα. Ειχε να κάνει με το πως και πότε απέκτησε αυτή την οπτική. Και τέλος είχε να κάνει με το άν τελικά ήταν όντως διαστρεβλωμένη και σε πιο βαθμό.

Η καχυποψία της για τους ανθρώπους, η ανάγκη επιβεβαίωσης και προβολής, η έντονη ανάγκη συγκεκριμένων διαδικασιών και τέλος οι ασυνήθιστες σεξουαλικές διαστροφές της. Αναρωτιόταν πόσο ‘έντονα΄ήταν τελικά όλα αυτά σε σχέση και των άλλων ανθρώπων. Ο συλλογισμός έχει ως εξής : αν και οι άλλοι είναι τόσο ανωμαλοι όσο εγώ τότε όλοι είμαστε φυσιολογικοί.

Και έψαχνε απεγνωσμένα να ‘ψαρέψει’ τον καθένα.
Κι αν δεν ήταν τόσο καχύποπτη δεν θα ήταν και τόσο κακό το σχέδιο του ‘ψαρέματος’. Αλλά ήταν. Και το σχέδιο πήγαινε άπατο.....

Είναι τόσες πολλές οι προεκτάσεις των μπερδεμάτων που της προκαλούσαν όλα αυτά μαζί συνδυασμένα που δεν θα άξιζε τον κόπο να σου της αναφέρω μία-μία. Δεν θα άξιζε γιατί άλλωστε το βασικότερο όλων ήταν η εικόνα της. Ξέρω πως αρχίζω και γίνομαι περισσότερο ακατανόητος απ’οσο αντέχεις αλλά σκέψου μόνο αυτό και θα δεις πως το βάθος των αναζητήσεων της Ελένης δεν ήταν ποτέ ουσιαστικό. Όλα κατέληγαν στο πως φαινόταν τελικά αυτό που ήταν, που ήθελε, που την φόβιζε που, που, που...
Ανούσιο λοιπόν να σε παιδέψω με συναρτήσεις ενός τελικά ρηχού μυαλού.
Μιας τελικά διαστρεβλωμένης οπτικής όπως θα ‘λεγε κι η ίδια.

Ανακάθησε λίγο γιατί πιάστηκε με τους ώμους γερμένους και ήρθε η φλασιά:
Όλοι οι άντρες που γνώρισε την είχαν σαν θεά. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο ο καθένας. Αναφερόντουσαν σ’αυτήν σαν το καλύτερο κρεβάτι ή η καλύτερη πίπα. Κακόηχο και άκομψο βεβαίως αλλά για κάποιο λόγο της δημιουργούσε μια αίσθηση περηφάνιας. Θυμόταν στα ‘πρώτα της βήματα’ πόσο χαιρόταν να νιώθει τόσο επιθυμητή. Πώς γινόταν αυτός ο μόνος τρόπος να παίρνει επιβεβαίωση, ασφάλεια και κάποιες φορές στοργή. Πώς έμαθε να μην ξεχωρίζει την πραγματική της επιθυμία για επαφή απο την επιθυμία για αγάπη. Βαριές κουβέντες. Δεν θα τις επέτρεπε ποτέ στον εαυτό της γιαυτό ευτυχως που υπάρχω εγώ και σου τα λέω....

Ξαφνικά σκέφτηκε τι θα γινόταν αν δεν ήταν πάντα τόσο διαθέσιμη. Αν έπαιρνε τον ρόλο που άκουγε πως άλλες γυναίκες είχαν. Τον ρόλο της δύσκολης. Τον ρόλο της ανικανοποίητης. Το ρόλο της «έχω πονοκέφαλο τα τελευταία 30 χρόνια»(μια τελευταία προσπάθεια να υποτιμήσει με χιούμορ αυτό που δεν μπορούσε να κάνει).

Δεν ήξερε τι ήταν μύθος και τι αλήθεια. Δεν ήξερε αν αυτό που άκουγε απ’τον τάδε για την τάδε ήταν μυθοπλασία ή πραγματικότητα. Ποιόν να πιστέψει? Τον κάθε ανικανοποίητο που έβρισκε σε ‘κεινη την εφηβική του φαντασίωση? Την φίλη της που δεν ήξερε τι και ποιές και πόσες παράνοιες κουβαλούσε στο κεφάλι της? Τον εαυτό της και την διαστρεβλωμένη της οπτική?
Δεν ήξερε.
Δεν ρώταγε.



Αναψε τσιγαράκι και ξαναβολεύτηκε στις σκέψεις της. Αποφάσισε τουλάχιστον για σήμερα να ακολουθήσει το ένστικτό της. Να ξαπλώσει γυμνή, να κλείσει τα μάτια και να περιμένει να έρθει μια οποιαδήποτε διάθεση. Αν έρθει. Αν δεν έρθει να κοιμηθεί.
Δεν ήταν μεγάλη απόφαση αλλά , πίστεψε με, ήταν δύσκολη. Όσο δύσκολο της ήταν όταν αποφάσισε πως πια θ’ αναστενάζει μόνο αν το νιώθει. Όχι σε στυλ ντουμπλαρίσματος γερμανικής τσόντας. Όποτε θέλει.

Θυμήθηκε μιά ηλεκτρονική της φίλη που είχε δηλώσει με σθένος στον γκόμενό της «μαζί σου, όλα»... πόσο ψεύτικο της φαινόταν. Πόσο καλά ήξερε πως ήταν «και μαζί σου όλα» και πόσο δύσκολο ήταν να το αποδείξει στον εαυτό της και στην φίλη της. Ποσο ανούσιο επίσης. Ασε που αν υπήρχε μια περίπτωση να κάνει λάθος πόσο άσχημα θα επηρέαζε αυτό την εικόνα της; Πολύ. Το άφησε και προχώρησε. Πως της ήρθε όμως κάτι τέτοιο εξ αρχής; Κι εγώ απορώ....

Φτάνουν οι σκέψεις για σήμερα. Θα ανανέωνε λίγο το μακιγιάζ της και θα άρχιζε να δουλεύει λιγάκι. Τα πόδια της ήταν ήδη πιο στεγνά και οι ομπρελίτσες στο δρόμο λιγότερες. Εκατσε μιά ακόμα στιγμή, πήρε τα βαφτικά της και πήγε στην τουαλέτα. Καθώς περνούσε το κραγιόν στα χείλια της σκέφτηκε αστραπιαία.

«τι κουτή που είμαι ώρες-ώρες... έφαγα τόσο χρόνο για το τίποτα..... ευτυχως που δεν ήταν κανείς να με παρακολουθεί τριγύρω... ρεζιλι θα είχα γίνει πάλι.»

Με αλλον αέρα πια έκλεισε το τσαντάκι, τακτοποίησε με τα δάκτυλα τα μαλλιά της και προσεξε πως η ώρα είχε φτάσει 5...... ώρα να φύγει, να κάνει το πείραμα με το κρεβάτι....
μήπως δεν ήταν καλή ιδέα;.... μήπως να τ’αφηνε για αύριο;.... πως ήταν άραγε τελείως χαλαρό το σώμα της ξαπλωμένο στο κρεβάτι; Κι αν δεν φαινόταν ωραίο;.....

Μπήκε στο μετρό και δεν άλλαξε βλέμμα με κανέναν . Έφτασε σπίτι έβαλε τις πυτζάμες της και έκατσε μπροστά στην τηλεόραση.

"Και αύριο μέρα είναι."

Κρίμα
τόση ώρα που την παρακολουθώ πήγε χαμένη
πραγματικά κρίμα



 

Αλλοιώτικη μέρα...

 
Άρχισε μια καλή μερα σήμερα. Μια καλή βδομάδα.

Ο λατρεμένος μου γιατρούλης κατάφερε να κάνει ένα μεγάλο βήμα ακόμα και είμαι πολύ περήφανη γιαυτόν. Με σχετικά λίγη προσπάθεια αλλά πολύ σθένος και πίστη ο αγάπης μου τα κατάφερε. Παρά τις γενικές αμφισβητήσεις και τις κακές προβλέψεις κατάφερε να διαψεύσει όλα τα κακά παιδάκια που αμφέβαλαν γιαυτόν.

Χαρούλες, μπαλονάκια, φωτάκια, τουρτίτσες, χάρτινα καπελάκια και κονφετι στην Μικρή Ολλανδέζα σήμερα ;)

Να ‘ναι πάντα καλά το μωρό μου να μας δίνει τέτοιες χαρές.

χιχιχιχιχιχι

 

Πάλι Γκρίνια

Δεν μπορώ την βλακεία
Δεν μπορώ την βλακεία
Δεν μπορώ την βλακεία
Δεν μπορώ την βλακεία
Δεν μπορώ την βλακεία*

Μωρέ άμα ξαναπιστέψω εγώ κριτική φίλου για άλλο -καινούργιο - φίλο να κάτσω να με γ@@@@@@ς. Μόνο ότι βλέπω/ακούω/καταλαβαίνω μόνη μου! ΜΟΝΟ!
Και μου κολλάει κι αυτό το τραγούδι:

Strangers in the night exchanging glances
Wondring in the night
What were the chances we'd be sharing love
Before the night was through.

Something in your eyes was so inviting,
Something in you smile was so exciting,
Something in my heart,
Told me I must have you.

Strangers in the night, two lonely people
We were strangers in the night
Up to the moment
When we said our first hello.
Little did we know
Love was just a glance away,
A warm embracing dance away and -

Ever since that night weve been together.
Lovers at first sight, in love forever.
It turned out so right,
For strangers in the night.

Αμα καταλάβεις τον συσχετισμό πες τον μου και μένα γιατί το'χασα....
Ισως γιατί μου φαίνεται τόσο ηλίθιο όσο και πολλά άλλα....



*των άλλων...

Updates

Καλημερούδια κούκλα/ε μου
Δευτέριους σημέρους και καμίους ορέξους δεν έχους....

Εχω καιρό να γράψω κάτι σοβαρό, περίπου απο τότε που ξεκίνησα το μπλόγκινγ....
Και σήμερα δεν θα κάνω καμία εξαίρεση :)

Προβλέπεται καλή βδομάδα αλλά επειδή δεν πέφτω και πολύ μέσα στις προβλέψεις μου τελευταία, μην το δέσεις και κόμπο.

Το μόνο που θέλω να ευχηθώ είναι να τελιώσει αυτή η βδομάδα όσο καλά άρχισε. Το ενδιάμεσο δεν με νοιάζει και τόσο. Να εχω καλά νέα την Κυριακή και τι στον κόσμο!!
Θα σου πω τότε περίεργε... μην το γκαντεμιάσουμε ε?

Κροσφινγκερς εσύ και μην σε νοιάζει τίποτα!

Θυμάσαι το στιχάκι ?

"Φεγγαράκι μου λαμπρό φέγγε μου να περπατώ......"

όλοι μαζί, πάμε

............................