Αναμνήσεις

Σήμερα το παρελθόν μου με χτύπησε .

Μιλώντας με έναν φίλο στο τηλέφωνο - που είχαμε να μιλήσουμε πάνω απο ένα χρόνο και να συναντηθούμε πάνω απο τρία- έψαξα να τον βρώ και στο faceμπουκ. 

Και έπεσα απάνω στο ... ένοχο παρελθόν μου!

Βρήκα τις σελίδες του πρωην άντρα μου, της πρωην φίλης του πρώην άντρα μου, των παιδιών απ'το θεατρο, της κοπελιάς που τσακωθήκαμε στο θέατρο, της κοπελιάς που δεν τσακωθήκαμε στο θέατρο, του σκηνοθέτη και της γυναίκας του.

Χωρίς καθόλου σκέψη του έκανα όλους add.

Θα μιλήσουμε φυσικά σε όσους με "δεχτούν", θα πούμε τα νέα μας, για τα κατορθώματά μας τα τελευταία 10 χρόνια, για τις ατυχίες και τις ευτυχίες, για όλα.

Αν όμως δεν με δεχτούν? Εχω μια τέτοια αγωνία. Ξέρεις εγω τείνω να ξεχνάω τα πράγματα που με "χώρισαν" απο κάποιους ανθρώπους. Δεν θυμάμαι σχεδόν καθόλου και σχεδόν ποτέ γιατί σταμάτησαν οι επαφές μας. 

Σοβαρά σου μιλάω! Μπορεί να με βρίσεις με τα χειρότερα λόγια και να περάσει μια δεκαετία, να σε δω στο δρόμο και να ενθουσιαστώ! "ΒΡΕ !!!! Η Τασία!!!!!!!!!!!!"

Χαχαχαχαχαχα είμαι λίγο ζώον σ'αυτά. 

Να φανταστείς έχω δει στο δρόμο παλιό μου συμμαθητή, έχω ενθουσιαστεί (πάλι), του έχω δώσει το τηλεφωνό μου και μετά απο κάνα δεκάλεπτο έχω θυμηθεί πως είχα βρει στο δωμάτιο του έναν τοιχο με φωτογραφίες μου απο το σχολείο, τραβηγμένες χωρίς να το ξέρω εγω, είχα σκιαχτεί και είχα φύγει. Και παρόλα αυτά "Αχ, τι κάνεις βρε Δημήτρη?" Ελεεινή σου λέω, ελεεινή!

Πολλές φορές το έχω σκεφτεί αυτό και έχω προσπαθήσει να το αναλύσω αλλά πάντα καταλήγω πως είμαι καλός άνθρωπος και κρατάω μόνο τις καλές στιγμές και άλλα τέτοια  κουλά....

Γιατί το να παραδεχτώ οτι είμαι απλώς ηλίθια είναι μάλλον δύσκολο.

Οπως και να'χει προτιμώ να μένω στην νιρβάνα μου και να νιώθω (να νιώθω μόνο, γιατί στην πραγματικότητα δεν το πιστευω) πως έχω περάσει ένα υπέροχο παρελθόν και πως ο χρόνος όλα τα γιατρεύει παρά να ζοριστώ να γίνω καχύποπτη και προκατειλειμένη.

Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι λοιπόν. Μακαρία και η Ολλανδέζα!