Day care

Διάβασα σήμερα κάπου οτι δόθηκε στην δημοσιότητα μιά λίστα με παιδόφιλους απο μια εισαγγελέα πρωτοδικών.

Μπήκα σε διάφορα sites με σχετικό υλικό και διάβασα για συγκεκριμένες περιπτώσεις με συγκεκριμένες περιγραφές. Με προσκάλεσαν ακόμα και σε μιά ομάδα στο fb με τίτλο "η λίστα των παιδεραστών"¨ή κάτι τέτοιο...

Δυστυχώς δεν μπόρεσα να κάνω Join, η πρώτη μου αντίδραση σε όλα αυτά είναι φόβος. Αυτό μόνο ένιωσα. Μόνο και πρώτο. Με πιάσαν δάκρυα απο τον τίτλο κιόλας και δεν κατάφερα να διαβάσω σχεδόν κανένα άρθρο μέχρι το τέλος.

Πρίν γεννήσω τ' αντιμετώπιζα όλα αυτά με τρελό τσαμπουκά και απίστευτο θυμό. Τώρα δεν μπορώ, τώρα απλώς φοβάμαι και πονάω. Με πιάνει ένας κόμπος στο λαιμό και δεν υπάρχει λέξη να βγεί απ'το στόμα μου που να μην έχει λυγμό.

Ξέρω όλα τα τσιτάτα, κοινότυπα και μή που συνοδεύουν ενα τέτοιο θέμα. Εχω διαβάσει, ακούσει και συζητήσει. Παλιά, όχι τώρα.

Τώρα ότι και να ακούσω το "φοράω". Δεν υπάρχει παιδάκι που να δω ή που να ακούσω γιαυτό και να μην το νιώσω δικό μου. Δικό μου και το παιδί, δικός μου και ο πόνος. Οχι φιλοσοφικά, όχι θεωρητικά. Ολα τα παιδάκια παίρνουν την μορφή του δικού μου, νιώθω το ίδιο σαν να συμβαίνει σε μένα. Δεν καταλαβαίνεις? Δεν τα συμπονω σαν. Το βιώνω.

Δεν υπαρχει μεγαλύτερο, δυνατότερο και αφοπλιστικότερο απο την ανάγκη ενος μωρού. Αυτήν την ανάγκη δεν την βιώνω σαν βιολογική μαμά, την βιώνω σαν ον.  Δεν μπορώ να ζητήσω να "πεθάνουν αυτοί, να τους κρεμάσουν, να τους βάλουν ισόβια". Τι σημασία έχει η τιμωρία. 

Αυτό που θα ηρεμούσε την καρδιά μου θα ήταν να υπήρχε ένας τρόπος αυτά τα μωρά να μην πονούσαν. Να γινόταν κάτι μαγικό και να χανόταν όλος ο πόνος και η μαυρίλα απ'την ψυχούλα και το σώμα τους.  Αυτό μόνο θέλω. 

Οι άλλοι δεν με νοιάζουν, ας κριθούν κι ας τιμωρηθούν απ'αυτούς που είναι η δουλειά τους να κρίνουν και να τιμωρούν. Εγω κάνω άλλη δουλειά. Κι αν μου χτύπαγε την πόρτα κάτι τέτοιο (ο θεός να με λυπηθεί) δεν θα σκότωνα, δεν θα φώναζα. Θα έπερνα το μωρό μου και θα έφευγα. Θα έκανα το παν, το απόλυτο παν να του απαλύνω τις πληγές, να τις εξαφανίσω. Θα έκανα το παν να μην αντιληφθεί καν οτι υπάρχει τέτοιος κίνδυνος. Θα έκανα το παν να το κλείσω σε μιά αγκαλιά να μην το αγγίξει κανείς. Αν αυτό γινεται...

Ισως γιαυτό να μην έκανα Join Και στο γκουπ. Να κρατηθώ και να κρατήσω όσο πιο μακρυά μπορώ, ακόμα κι απ'τις λέξεις.