Ευχές

Όταν γράφεις συχνά στο μπλόγκ σου (ο κάποιος) αποκτάς μια άνεση, ενα ξεκομπλάρισμα και οι λέξεις τρέχουν νεράκι.
Οταν όμως έχεις να γράψεις μήνες και κάθε φορά που γράφεις δεν λες και ακριβώς αυτό που θες τότε το κομπλάρισμα και φαίνεται και μεγαλώνει.

Θυμάμαι τότε στα νιάτα μου την άνεση με την οποία έγραφα κάθε μαλακία που μου 'ρχόταν και διαβάζοντάς τα ακόμα και τώρα όσο ανάλαφρα και χαζά κι αν είναι, μου φαίνονται ειλικρινή.
Τα τελευταία "γραπτά" απο την άλλη μου βγάζουν ενα τεράστιο μπλιάχ και μια στριμοκωλία που ούτε να την περιγράψω δεν μπορώ.
Ισως να φταίει αυτό που διακρίνω πίσω απο τις λέξεις μου, το ότι ξέρω τι ακριβώς ήθελα να πω και βλέπω το τι πραγματικά είπα. Ίσως να φταίει το οτι αισθάνομαι λίγο ασύνδετη απο μόνη μου με το σπορ και αυτο-αποξενώνομαι (χμμμ). Ισως κιόλας να φταίει και η έλλειψη χρόνου να κάτσω χαλαρά να βρω πέντε σωστές λεξούλες και γράφω αρπα-κώλα αναμεσα σε μαγειρέματα και προσφορές βαφτίσεων.
Ποιός ξέρει, μπορεί να τέλιωσε όλο αυτό κι εγώ απλά να το τραβάω απ'τα μαλλιά. Ή μπορεί να κοιμάται να κάποια στιγμή να ξυπνήσει ξεκούραστο και φρέσκο.

Όπως και να'χει: καλή χρονιά να έχουμε ιντερνετικό μου σύμπαν.

Ας κάνω μια τελευταία εκδρομή το ΣΚ να ξελαμπικάρω και ας γυρίσω έχοντας σώας τας φρένας να μπω να με ψαχουλέψουν.

Να ρωτήσω και κάτι; Το ότι σκέφτομαι να ανεβάσω την διαθήκη μου σε ποστ είναι πολύ κούκου;
ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ
Σοβαρά ρωτάω καλέ!
Αν δεν φοβόμουν μην με βγάλουν στην τατιανο-λαμπίρη θα το έκανα. Θα έγραφα τις επιθυμίες μου να υπάρχουν, να αιωρούνται στους σερβερς του μπλογκερ μέχρι να χρειαστούν.
Θα το σκεφτώ...
Το σκέφτομαι...

Αντε καλή χρονιά.