Γεράματα

Θέλω να εξομολογηθώ κάτι: Ποτέ δεν μου άρεσε η γυμναστική.
Μην κοιτάς το τέλειο κορμί μου, αυτό είναι δώρο απ΄το Θεό!!!

Το θέμα όμως δεν είναι εκεί.
Παλιότερα, πιο νέα όταν ήμουν, έκανα που και που μια βραχυπρόθεσμη προσπάθεια να ξεσκουριάσω. Μετά το σχολείο δηλαδή γιατί πριν ήμουν σε ομάδα και έκανα για μεγάλο διάστημα καθημερινά προπονήσεις.
Πήγαινα λοιπον σε κανα γυμναστήριο, πότε για 2 μήνες πότε για 6, πότε για λίγο παραπάνω. Αλλά ποτέ για πολύ. Δεν θυμάμαι τον εαυτό μου ποτέ να κάνει κάτι συστηματικά και μακροχρόνια.
Τοτε όμως τα πράγματα ήταν πολύ απλά. Αρχιζα γυμναστική, έκανα για όσο έκανα και ποτέ δεν πόναγα, ποτέ δεν κατέβαλα ιδιαίτερη προσπάθεια και το πιο σημαντικό ποτέ (μα ποτέ) δεν υπήρχε κάτι που να μην μπορώ να κάνω... Στην αρχή δυσκολευόμουν λίγο αλλά ποτε δεν σταμάταγα την άσκηση στη μέση για να ξεκουραστώ. Εκανα όσες επαναλήψεις μου βάζανε και συνήθως δεν είχα μετά κανέναν πόνο.

Αυτά παλιά...

Τις τελευταίες 3 εβδομάδες πήρα πάλι την μεγάλη απόφαση. Ένεκα τα κιλά της εγκυμοσύνης, ένεκα η ιδέα του μαγιώ σε λίγους μήνες, με ώθησαν στο απονενοημένο διάβημα. Ε ρε τι τραβάω η γυναίκα!!!
Την πρώτη φορά δεν μπορούσα να περπατήσω 3 μέρες!!! Οι τετρακέφαλοι έκαναν εντονότερη διαμαρτυρία κι απο τους απεργούς πείνας στην νομική... Μετά με πιάσαν οι ώμοι μου. Μετά τα μπράτσα. Χαλια σου λέω φίλε μου, μαύρα χάλια.
Ολα αυτά θα μου πείς είναι φυσιολογικά. Εχεις να κουνήσεις τον κώλο σου 5 χρόνια ε τι; Δεν θα πονάς; Ναι, δεν λέω. Δικιο βουνό.
Αυτό που με έχει τρελλάνει όμως είναι οτι δεν μπορώ να ακολουθήσω. Μετράει η γυμνάστρια κι εγώ κάπου σταματάω. Ασε που κάποια πράγματα δεν μπορώ να τα κάνω ΚΑΘΟΛΟΥ. Κανω πηδηματάκια με πονάει η μέση μου, κάνω τεντώματα να πιάσω τις μύτες των ποδιών μου, με πονάει η μέση μου.
Πως λεγεται αυτό;

ΣΚΟΥΡΑΝΤΖΟ!!!!

Ναι φίλε μου, έχω γίνει σκουράντζο.
Πανε τα καλά τα χρόνια της νιότης, πάνε και πίσω δεν γυρνάνε.

Τωρα μοιάζω κάπως έτσι:



Αχ αχ αχ...
Το μόνο ευχάριστο είναι οτι οι κοιλιακοί δεν δείχνουν να μασάνε... Ποιος να το περίμενε...