happy happy birthday

Σήμερα κλείνω τα 36. Αν και πέρασε η εποχή που πραγματικά και ειλικρινά ενοιωθα 20, δεν περίμενα να φτάσω και στο άλλο άκρο.
Τα 36 μου φαίνονται λίγα. Δεν νιώθω γριά, όχι. Απλώς αυτό το νούμερο μου θυμίζει οτι είμαι ακόμα νέα ενω δεν νοιώθω. Ισως. Καπως έτσι.

Η αλήθεια είναι πως νιώθω πιο κουρασμένη απ'οτι θα ήθελα. Επίσης η ρουτίνα είναι τόσο... ρουτίνα που εχει εισχωρήσει στα κύταρα μνήμης αδρανοποιώντας την ανάμνηση της μη-ρουτίνας (μα τι γράφω η γυναίκα!) Μην με ρωτήσεις τι θα ήθελα. Δεν ξέρω. Δεν ξέρω να το εκφράσω δηλαδή αλλά μπορώ κάλιστα να το ζωγραφίσω :)
Το πιο κοντινό σε περιγραφή που θα μπορούσα να κάνω είναι το συναίσθημα της ξεκούραστης ανεμελιάς. Αυτό μάλλον μου λείπει. Η αίσθηση της μη-υποχρέωσης. Της αναγνώρισης και της χαράς. Αλλά όλα αυτά σε ίσες ποσότητες και με μία λέξη. Κατάλαβες;

Απο την αρχή του χρόνου με πάει γαμιόντας (excuse my French). Απο την μία η αναμονή της δικής μου εγχείρησης που έχει αναβληθεί 3 φορές και απο την άλλη η μυρωδιά του θανάτου σε 1ου βαθμού συγγένεια με έχει κλονίσει. Ποσα να αντέξει ο άνθρωπος; Κλισε μεν, αληθές δε.

Δεν έχω μεγάλες αποφάσεις να σου ανακοινώσω. Τα γεράματα (?!) άλλωστε διακρίνονται απο μία αργή προσμονή και ταπεινότητα. Το μόνο που μπορώ να πω με σιγουριά είναι οτι βουλιάζω σιγά-σιγά κι αν δεν πιαστώ απ'τα μαλλιά μου θα με φαν τα ψάρια. Χρειάζομαι επειγόντως αλλαγές αλλά το πι που με στηρίζει μου θυμίζει πως αυτές θα έρθουν αργά. Αργότερα τουλάχιστον απ'οτι θα ηθελα. Αλλα ετσι είναι αυτά.
Οταν κλείνεις τα 36 και πας στα 60 όλα μπαίνουν στο ρελαντί.