Η αγαναχτισμένη

Μ'αρεσουν όλα αυτά που γίνονται γύρω. Μ'αρεσουν οι νέοι, τα παιδιά κι οι μεγαλύτεροι που μαζεύονται στις πλατείες και φωνάζουν για το δίκιο τους. Και ξεσπάνε το θυμό και τον πόνο τους.
Θα πάω κι εγώ, θα φωνάξω κι εγώ. Μ'αρεσει.

Διάβασα κάπου ότι όλο αυτό δεν πρέπει να μείνει εκεί. Πρέπει να υπάρξει μια πρόταση για να μετουσιωθεί σε αλλαγή. Να μην μείνει μια ειρηνική χαζομαρο-διαμαρτυρία που κανέναν δεν άγγιξε. Και συμφωνώ και πιστεύω κιόλας πως αν δεν υπάρξει, το επόμενο βήμα θα είναι η σφαγή. Θα φάμε ο ένας τα μούτρα του άλλου μέχρι να αφανιστούμε. Η χρεωκοπία, σ'αυτό που θα ακολουθήσει, θα είναι το λιγότερο κακό. Ας κάνει ο καθένας το κουμάντο του κι ας βάλουμε όλοι ένα χεράκι μπας και πριν μας φάνε, τους φάμε εμείς.

Κανω εδω μια παρένθεση να πω τι μου λείπει. Μου λείπει το ΠΑΜΕ. Μου λείπει να βγάλει μια ανακοίνωση και να καλέσει τον κόσμο του να κατέβει... στην Ομόνοια. Να πει οτι δεν θέλει να καπελώσει, δεν θέλει να καρπωθεί. Θέλει να ενισχύσει. Θέλει να φέρει τον κόσμο του για να ενωθούν οι φωνές, απ'το Σύνταγμα μέχρι την Ομόνοια. Να έρθει να ενισχύσει. Να μεγαλώσει αυτό που άρχισαν άλλοι. Και λέω το ΠΑΜΕ γιατί αν έχεις κάποια "ιστορία" στις διαδηλώσεις θα ξέρεις καλά πως είναι ότι πιο κοντά σε ειρηνική διαμαρτυρία. Έχει πάντα άριστη περιφρούρηση και στην τελική είναι αυτό που ισχυρίζεται ότι εκπροσωπεί τα λαϊκά στρώματα.

Θα 'θελα να κάνουν το ίδιο όλοι οι γνωστοί φορείς και συνδικάτα. Να παραλύσουμε την πόλη και επώνυμα και ανώνυμα. Στην δική μου Χώρα των Θαυμάτων αυτό θα ήταν το ιδανικό.

Ας πάρουν όλοι από μια πλατεία και ας κατσικωθούν εκεί. Μιά η ΓΕΣΕΕ, μια η ΑΔΕΔΥ, μια η ΔΕΗ, μια ο ΟΤΕ, μια ο Συριζα, μια οι αντιεξουσιαστές. Ε! δεν έχουμε πια και τόσες πολλές!
Και δεν καπελώνει κανείς κανέναν και όλοι κάνουν αυτό που πρέπει να γίνει. Όλοι μαζί όμως μήπως και γίνει κάνα θαύμα και γλιτώσουμε την κρεμάλα.
Κλείνω την παρένθεση.

Όλα αυτά συμβαίνουν την ώρα που μας φλομώνουν με τον ψεύτικο εκβιασμό "μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα". Που φυσικά δεν τολμάει κανείς να πάρει την ευθύνη μιας ριψοκίνδυνης απόφασης. Είναι η καταλληλότερη ώρα για εκφοβισμό, για να βάλουμε το κεφαλάκι μας ανάμεσα στα πόδια και την ταυτότητα στο στόμα και να περιμένουμε.
Είναι η στιγμή που όλοι μας νοιώθουμε μαλάκες. Λες και ξαφνικά δεν καταλαβαίνουμε απο οικονομικά, τίποτα. Μας φόρεσαν τα σπρεντ, την τρόϊκα με τους ειδήμονες, τα επιτόκια, τα κόντρα-επιτόκια και μας έκαναν να πιστέψουμε ότι τα "κουκιά μετρημένα" είναι πασέ.
"Δεν ξέρεις απ'αυτά" που λέγαν κι οι μανάδες μας. Είμαστε οι γενιά με τα 2 πτυχία και τα 3 μπατσελορ ο καθένας και παρόλα αυτά αδυνατούμε να καταλάβουμε...
Τα ζώα με τα πτυχία... Αυτό είμαστε.

Ο ΓΑΠ από ΄κει που ζητάει συναίνεση μετά λέει ότι θα προχωρήσει και χωρίς... Στ'αρχίδια του δηλαδή. Αν τον φάνε λάχανο τίποτα "αγανακτισμένοι" κουκουλοφόροι θα γίνει και μάρτυρας. Αν τον φάνε οι οικονομικοί δολοφόνοι (που είναι και της μόδας φέτος, μαζί με τα peep toes)θα γίνει ήρωας. Έχει τα δίκια του κι αυτός... Αφού ψηφίστηκε και πήρε αυτή τη ριμάδα την λευκή επιταγή είπε να την εξαργυρώσει μέχρι να κλείσει το λογαριασμό.

Έγινε και αυτό http://real-democracy.gr/el
Καλό δείχνει.
Παλεύει και ο Θεοδωράκης ο κακόμοιρος αλλά γέρασε, τι να σου κάνει.

Διάβασα σε πολλές μεριές οτι αυτό το σχεδόν κίνημα δεν θα βγάλει πουθενα. Διάβασα οτι δεν αποτελείται απο πολιτικά όντα αλλά είναι ένα μπουλούκι χωρίς άποψη και μέλλον. Εν μέρει συμφωνώ- προς το παρόν τουλάχιστον αυτό είναι. Ειμαστε, να λέω καλύτερα. Οι άνθρωποι που το απαρτήζουν δεν έχουμε πολιτική θέση ακόμα. Και δεν διαφωνώ καθόλου στην ιστορική διαπίστωση οτι όλες οι επαναστάσεις που ευωδόθηκαν απαρτίζονταν απο ανθρώπους με συγκεκριμένα αιτήματα που είχαν φτάσει στο αμήν. Αλλά θα μου πείς το "να βγούμε απ'το μνημόνιο" δεν είναι αίτημα; Είναι και παραείναι. Απλώς πολλοί απο μας έχουμε φάει τέτοια πλύση εγκεφάλου που έχουμε φτάσει στο σημείο να ψάχνουμε απάντηση όταν μας ρωτούν "και μετά τι;"
Αντί να φωνάξουμε όλοι μαζί "Εγώ θα σου πω ρε, τι;"
Η δική μου θέση είναι: βγάλτε μας απ'το αδιέξοδο και βρείτε κι έναν τρόπο να ανακάμψουμε.
Εγώ θα σου πω; η νοικοκυρά; ο υπάλληλος; ο εργάτης; ο συνταξιούχος; δηλαδή όταν άρχισες όλες αυτές τις τσιριτσάντζουλες με ρώτησες να σου πω; Εμένα άλλη είναι η δουλειά μου. Αν θες να αλλάξουμε, ευχαρίστως!
Και φτάσαμε απ'το "πίνω φραπέ και κάνω ζάπινγκ" στο "ψάχνω να βρω προτάσεις"...
Εγώ η ίδια θα ήμουν ηλίθια αν πίστευα ότι έχω να κάνω πρότασεις, ακόμα-ακόμα φοβάμαι και για το (διαμορφωμένο) κριτήριό μου στο να επιλέξω τα νέα "φωτισμένα" μυαλά που θα βγούνε, αν βγούνε. Αλλά εγώ είμαι εγώ και ευτυχώς δεν είμαι όλοι.
Βέβαια για να λέμε και του στραβού το δίκιο, εγώ δεν ψήφισα ποτέ ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ. Αλλά κι αυτοί που ψήφισαν τι; Πρέπει να τους θάψουμε μαζί με τα λαμόγια; Όχι, όπως ζητάω για τον εαυτό μου μια 2η ευκαιρία, ζητάω και για αυτούς (αν και βαθιά μέσα μου τους οικτίρω).

Αλλά ρε παιδιά, το μεγαλύτερό μου πρόβλημα σ'αυτή την περίοδο είναι η διαφωνία που ακούω από παντού γύρω. Είναι απολιτίκ τελικά αυτές οι διαδηλώσεις;
Μα κοροϊδευόμαστε; Απολιτίκ είναι οι διαδηλώσεις για να φύγει ο Κουγιας απ'την Παναχαϊκή.
Απολιτίκ είναι οι συγκέντρωση/πρόσκληση στο σύνταγμα μαμάδων να θηλάσουν δημόσια.
Το gya pride (ίσως) είναι απολιτίκ.
Οτιδήποτε άλλο είναι πολιτικό.
Η διαδήλωση ως έννοια είναι πολιτική πράξη. Και συγκεκριμένα λαϊκή πολιτική πράξη. Και πιο συγκεκριμένα δημοκρατική λαϊκή πράξη. Αναφέρεται δε ως το μοναδικό όπλο των λαών/ομάδων για την διεκδίκηση αιτημάτων. Άντε για να στο κάνω πιο μοδάτο : για την γνωστοποίηση τουλάχιστον των αιτημάτων (σάματι οι πολιτικοί δεν ξέρουν... και τώρα το μαθαίνουν... τσ τσ τσ).
Αλλά έχουμε φοβηθεί τόσο πολύ τις λέξεις που για να κάνουμε το αυτονόητο πρέπει να το βαφτίσουμε.
Λυπάμαι αδέρφια αλλά το "Αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα" είναι πολιτική συγκέντρωση.
Ξέρω πως σε πονάει και σου χαλάει και το πρωτοποριακό (νομίζεις) της κίνησής σου αλλά πρέπει να σου το πεί κάποιος : Πήγες σε πολιτική συγκέντρωση.
Ουφ...
Αλλά έχω κι άλλο κι αυτή τη φορά θα σε ξαλαφρώσω λίγο: πολιτική δεν σημαίνει κόμματα.
Ε; καλύτερα τώρα;
Πάρε τώρα κι άλλη μια: Πολιτική μπορεί να μην σημαίνει κόμμα αλλά σημαίνει τάξη. ΑΚΑ εργατική τάξη, ΑΚΑ μεσαία τάξη. Τέτοια τάξη. Και δυστυχώς σ'αυτήν ανήκεις... πάρα τις κάρτες και τα ταξιδάκια σου, παρά τα brands που φοράς και αγοράζεις (ή αγόραζες) για σένα και του φίλους σου. Εκεί ανήκεις. Οι περισσότεροι απο 'μας δηλαδή.
Και το να διαδηλώνεις με τους όμοιούς σου είπαμε, δεν είναι κακό. Αλλά να νομίζεις ή να το βαφτίζεις κάπως αλλιώς είναι. Γιατί δυστυχώς εδώ στο Ευρώπη υπάρχει ένα συγκεκριμένο πολιτικό σύστημα που επιτρέπει συγκεκριμένες ανατροπές. Και μέσα σ'αυτό το παιχνίδι παίζουμε όλοι.
Κι αν καταφέρεις στις συνελεύσεις να βρεις του "πεφωτισμένους", αύριο για να τους βάλεις στην Βουλή να σε κυβερνήσουν, πρέπει να τους ψηφίσεις. Να γίνουν... κόμμα. Κατάλαβες; Και ούτω καθεξής...

Αφήνω μια χαραμάδα στο απαρχαιωμένο μου μυαλό ανοιχτή όμως. Μπορεί να αλλάζουν τόσο πολύ τα πράγματα που εγώ να μην έχω την δυνατότητα να το αντιληφθώ. Μπορεί να ξυπνήσω μια μέρα και να μην υπάρχει Βουλή, απλή και σύνθετη αναλογική, 150 συν 1 βουλευτές και όλα αυτά τα πεζά και άσχημα. Και σου υπόσχομαι πως μαζί σου θα'μαι κι εγώ σ'αυτό. Θα το στηρίξω μόνο και μόνο για να το δοκιμάσουμε βρε αδερφέ. Αν όλα τ'αλλα απέτυχαν ας δούμε κι αυτό.

Ξέρεις μόνο τι με φοβίζει; Πως 100.000 άνθρωποι δεν αναγνωρίζουν το προφανές. 'Η τελοσπάντων, οι περισσότεροι από αυτούς.
Εγώ πάντως σε πολιτική συγκέντρωση κατέβηκα. Και σε τέτοια θα ξαναπάω. Κι αν χρειάζεται να το παίξω και λίγο μαλάκας για να μαζευόμαστε περισσότεροι, θα το κάνω. Πρόσεχε όμως φιλαράκο. Εγώ έχω πολιτικό χώρο να με εκπροσωπεί. Και τον ψηφίζω κιόλας.
Μέχρι να μου βρεις καλύτερο.