Θα επανέλθω στις καλές παλιές εποχές και θα σου διηγηθώ την εβδομάδα που μόλις πέρασα.
Αρχίζοντας από την περασμένη Παρασκευή που με χαρά και συγκίνηση πήγα να παρακολουθήσω την ορκωμοσία του αδερφού μου. Ήταν απίστευτη η αγωνία για αυτό το γεγονός μιας και το καμάρι μας έκανε 10 χρόνια να πάρει πτυχίο με ενδιάμεσα διαλείμματα επανάστασης του στυλ: Εγώ δεν θέλω πτυχίο, τι να το κάνω αφού σερβιτόρος θα γίνω κ.α.
Παρόλα αυτά ήρθε αυτή η ώρα που σύσσωμη η οικογένεια φτάσαμε στα προπύλαια με τα σχετικά λουλούδια ανά χείρας και το δάκρυ (κορόμηλο) έτοιμο στην άκρη του ματιού. Μόλις θα τέλειωνε θα ξεκινούσα όλοι μαζί για το εξοχικό για ένα πολλά υποσχόμενο τριήμερο.
Όλα πήγαν ακριβώς όπως τα περίμενα. Συγκίνηση, φωτογραφίες, στριμωξίδι, ανούσιοι ακαδημαϊκοί λόγοι και τέτοια. Πήραμε λοιπόν το μετρό να γυρίσουμε, να πάρουμε τις βαλίτσες και να πάμε στας εξοχάς. Στο μετρό λοιπόν και μετά απο ένα γενναίο στριμωξίδι, ανακαλύπτω οτι μου λείπει το πορτοφόλι μου. Χμμμμμφ....
Και αρχίζει ένας αγώνας τηλεφωνημάτων στις τράπεζες, να ακυρώσω κάρτες και παρακάρτες, αστυνομίες για δήλωση απώλεια ταυτότητας, διπλώματος και καπάκι να πάω να γράψω το παιδί στον παιδικό γιατί ήταν η τελευταία προθεσμία.
Φεύγει η καταραμένη Παρασκευή.... ΣΚ καλό αν εξαιρέσεις ότι το παιδάκι μου το κατα-φάγανε οι ψύλλοι και τρέχαμε σε γιατρο-φαρμακεία.
Έρχεται η τετάρτη και μας βρίσκει πια στην Αθήνα όπου ξαναθυμάμαι τις εκκρεμότητες που υπάρχουν (μνημόνια, απεργίες πλατείες κτλ).
Περνάω το σοκ των κινητοποιήσεων την Τετάρτη, είμαι σαν το λιοντάρι στο κλουβί που δεν μπορώ να κατέβω στο Σύνταγμα και κοιμάμαι με μάτια πρησμένα από το κλάμα (πάντα κλαίω όταν πέφτει ξύλο στους δρόμους) και με στομάχι αηδιασμένο από την παραφιλολογία των καναλιών και των κρατούντων.
Ξημερώνει η Πέμπτη που με βρίσκει εξαντλημένη ψυχικά και σωματικά. Α! Ξέχασα να σου πω ότι από την Τετάρτη κάνουμε και το μεγάλο βήμα με τον γιο μου της απεξάρτησης από την πάνα... Αυτό θεωρητικά δεν είναι και τίποτα, πρακτικά όμως σημαίνει ότι έχω σφουγγαρίσει μέσα σε μια μέρα τουλάχιστον 7 φορές τσίσα και μία φορά κακά από διάφορα σημεία του σπιτιού. Στο ενδιάμεσο από τα σφουγγαρίσματα καθόμαστε και στην τουαλέτα καθε μία ώρα όπου η μέση μου διαμαρτύρεται εντονότερα από τον γιόκα μου... Σωματικά λοιπόν off... Και το μεσημεράκι χτυπάει και το τηλέφωνο και είναι ο μαλάκας ο φίλος μου ο Βαγγέλης που έχουμε να μιλήσουμε 2 μήνες γιατί έχει κάνει μαλακία, ο μαλάκας. Ψευτοτσακωνόμαστε -ούτως ή άλλως μαλακία εξομολογουμένη ούκ έστιν μαλακία- και λέμε τα 2μηνών νέα μας. Παρόλα αυτά όσο κι αν το περιγράφω απλοϊκά ήταν ακόμα μία πίεση κι αυτό μέσα στον χαμό... Καλή πίεση, αγαπησιάρικη αλλά πίεση.
Χαλαρά λοιπόν το βράδυ απολαμβάνουμε με τον χάμπυ μου μια καναπεδάτη συζήτηση εν μέσω τηλεόρασης και λίγο αποχαυνωμένα (από αυτές τις συζητήσεις που ρωτάς κάτι στις 10 και σου απαντάει ο άλλος στις 10 και 20) και μες στην καλή χαλάρωση λοιπόν βλέπω να έρχεται κατά πάνω μου ένα ιπτάμενο τεράστιο έντομο με στάνταρ εξοπλισμό και φουλ έξτρα.... Ως συνήθως, πετάγομαι απ' τον καναπέ ουρλιάζοντας (σπάω ένα ποτήρι μπύρα και γεμίζω τον τόπο) και τρέψω να κρυφτώ στην κρεβατοκάμαρα. Ο ιπτάμενος 'φίλος' ήταν κατσαρίδα....
Ακολουθεί μιάμιση ώρα προσπάθειας να την σκοτώσει ο καλός μου, τραβάμε καναπέδες μες στη νύχτα, τινάζουμε ριχτάρια, έχει φλομώσει ο τόπος απ'το τέζα και όλα αυτά τα ωραία.
Κάνω μια παρένθεση να σου πω ότι εγώ, η Ολλανδέζα σου, ένα πράγμα φοβάμαι πέρα από κάθε λογική : τις κατσαρίδες. Είναι το μόνο, το απόλυτο, το πιο τεραστιογιγάντιο πρόβλημα που έχω. Αν ήσουν ψυχίατρος θα έκανες πάρτυ με την φοβία μου αυτή. Αν ας πούμε ισχύει αυτό που λένε για τον φόβο του θανάτου που τον εκφράζουμε ο καθένας μας με άλλο τρόπο, ε ναι: αυτός ο φόβος είναι ότι πιο κοντά σ'αυτήν την περιγραφή. θυμάμαι να περιγράφω αυτή τη φοβία λέγοντας πως ειλικρινά, πραγματικά και βαθιά θα ήμουν ένα 30% πιο ευτυχισμένη και ασφαλής αν δεν υπήρχαν κατσαρίδες στην γη...
Λόγω όλων των παραπάνω έχω εξασφαλίσει όσο περισσότερο μπορώ τα νώτα μου. Ζω σ'ενα ΟΛΟΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ και ΠΕΝΤΑΚΑΘΑΡΟ σπίτι, σε ψηλό όροφο, που είναι κλεισμένο από παντού με σίτες (ντάξει, δεν έχω βάλει και στα μπαλκόνια, αν και το έχω σκεφτεί, αλλά όλα τα παράθυρά μου... προστατεύονται). Κάνω απολύμανση κάθε έξι μήνες και ψεκάζω με τέζα στο ενδιάμεσο. Τέλος, δεν βγαίνω στις πλαϊνές βεράντες ποτέ βράδυ και δεν αφήνω ποτέ σκουπίδια στον όροφο. Παρόοοοολα αυτά, η πουτάνα η Τερέζα βρήκε τρόπο και μπήκε στο σαλόνι μου....Υποθέτω πια πως μπήκε κάτω απ'την πόρτα οπότε έχω σχέδιο σφράγισης χαραμάδων.
Όλα αυτά εντέλει μου γάμησαν την ψυχολογία...
Και φτάσαμε αισίως στο σήμερα που αποφασίζω να κάνω δυο δουλειές σε τράπεζες θεωρώντας πως η γκαντεμιά με έχει εγκαταλείψει και τίποτα άλλο δεν θα μου συμβεί . Αμ δε!!!
Ξεκινάω με τον μικρό μου να πάμε στην τράπεζα... Εκτός του ότι τρελάθηκε με "το μηχανάκι που βγάζει χαρτάκια" και το πάταγε συνέχεια και έβγαλε περίπου 50 νούμερα (τα οποία καθόμουν σαν τον μαλάκα και έδινα σε κάθε έναν που έμπαινε) μετά από λίγο αποφάσισε να κατουρήσει στην μέση ακριβώς της αίθουσας αναμονής (μην και δεν μας δουν όλοι) και μόλις τον βούτηξα να τρέξω στην τουαλέτα, σταμάτησε, και ξανάρχισε όταν βγήκαμε από την τουαλέτα στην αγκαλιά μου με αποτέλεσμα να είμαστε τελικά δύο λουσμένοι στα κάτουρα. Μάζευα τσίσα λοιπόν (χωρίς κανένα ζώον από τους παρεβρισκόμενους να προσφερθεί να βοηθήσει λίγο) ταυτόχρονα τον κυνήγαγα μην πέσει από κάτι σκάλες και εκείνη ακριβώς την ώρα ήρθε και η σειρά μου... Κατουρημένη από την μέση και κάτω συμπληρώνω μια αίτηση, ο μικρός κάνει μπουρδέλο το γραφείο του κακόμοιρου υπαλλήλου που του τύχαμε εμείς και τον παίρνω στον ώμο(τον μικρό, όχι τον υπάλληλο) και φεύγω.
Αναρωτιέμαι στο δρόμο της επιστροφής... καλά ρε παιδί μου, αφού με έβλεπαν όλοι αυτοί να παιδεύομαι και να τυραννιέμαι, δεν βρέθηκε ένας χριστιανός να μου δώσει την σειρά του; Κι όμως... 3τέταρτα της ώρας κανείς δεν προσφέρθηκε να βοηθήσει στο παραμικρό...Νέοι, γέροι, άντρες και γυναίκες στα παπάρια τους. Μόνο μια μεγαλοκοπέλα πήγε να τον τραβήξει από το χέρι να μην βγάλει άλλα χαρτάκια, την έκραξα και απομακρύνθηκε. Είπε μάλιστα "πάρτε το παιδάκι... δεν κάνει" και απάντησα "για αφήστε το χεράκι σας απ'το παιδί, μην πάρω εσάς αντί για το παιδάκι"
Αφού γυρνάω μαθαίνω για έναν θάνατο ενός σχετικά κοντινού και πως πρέπει η μάνα μου να πάει στην κηδεία στην Κυπαρισσία (πράγμα που σημαίνει ότι δεν μπορεί να τον κρατήσει να χαλαρώσω λίγο...)
Φτάνουμε σπίτι, τρώμε, κοιμόμαστε και τώρα πια νομίζω πως τελείωσα.
Συμπληρώθηκαν 7 ημέρες γκαντεμιάς και νομίζω πως δεν θα'χει άλλο....
Θα κάτσω μέσα μέχρι να βεβαιωθώ ότι δεν έχει άλλο. ΔΕΝ ΞΑΝΑΒΓΑΙΝΩ μέχρι να αλλάξει το κάρμα μου!!!
Ουφ... Δύσκολη, δύσκολη, δύσκολη εβδομάδα.
Αρχίζοντας από την περασμένη Παρασκευή που με χαρά και συγκίνηση πήγα να παρακολουθήσω την ορκωμοσία του αδερφού μου. Ήταν απίστευτη η αγωνία για αυτό το γεγονός μιας και το καμάρι μας έκανε 10 χρόνια να πάρει πτυχίο με ενδιάμεσα διαλείμματα επανάστασης του στυλ: Εγώ δεν θέλω πτυχίο, τι να το κάνω αφού σερβιτόρος θα γίνω κ.α.
Παρόλα αυτά ήρθε αυτή η ώρα που σύσσωμη η οικογένεια φτάσαμε στα προπύλαια με τα σχετικά λουλούδια ανά χείρας και το δάκρυ (κορόμηλο) έτοιμο στην άκρη του ματιού. Μόλις θα τέλειωνε θα ξεκινούσα όλοι μαζί για το εξοχικό για ένα πολλά υποσχόμενο τριήμερο.
Όλα πήγαν ακριβώς όπως τα περίμενα. Συγκίνηση, φωτογραφίες, στριμωξίδι, ανούσιοι ακαδημαϊκοί λόγοι και τέτοια. Πήραμε λοιπόν το μετρό να γυρίσουμε, να πάρουμε τις βαλίτσες και να πάμε στας εξοχάς. Στο μετρό λοιπόν και μετά απο ένα γενναίο στριμωξίδι, ανακαλύπτω οτι μου λείπει το πορτοφόλι μου. Χμμμμμφ....
Και αρχίζει ένας αγώνας τηλεφωνημάτων στις τράπεζες, να ακυρώσω κάρτες και παρακάρτες, αστυνομίες για δήλωση απώλεια ταυτότητας, διπλώματος και καπάκι να πάω να γράψω το παιδί στον παιδικό γιατί ήταν η τελευταία προθεσμία.
Φεύγει η καταραμένη Παρασκευή.... ΣΚ καλό αν εξαιρέσεις ότι το παιδάκι μου το κατα-φάγανε οι ψύλλοι και τρέχαμε σε γιατρο-φαρμακεία.
Έρχεται η τετάρτη και μας βρίσκει πια στην Αθήνα όπου ξαναθυμάμαι τις εκκρεμότητες που υπάρχουν (μνημόνια, απεργίες πλατείες κτλ).
Περνάω το σοκ των κινητοποιήσεων την Τετάρτη, είμαι σαν το λιοντάρι στο κλουβί που δεν μπορώ να κατέβω στο Σύνταγμα και κοιμάμαι με μάτια πρησμένα από το κλάμα (πάντα κλαίω όταν πέφτει ξύλο στους δρόμους) και με στομάχι αηδιασμένο από την παραφιλολογία των καναλιών και των κρατούντων.
Ξημερώνει η Πέμπτη που με βρίσκει εξαντλημένη ψυχικά και σωματικά. Α! Ξέχασα να σου πω ότι από την Τετάρτη κάνουμε και το μεγάλο βήμα με τον γιο μου της απεξάρτησης από την πάνα... Αυτό θεωρητικά δεν είναι και τίποτα, πρακτικά όμως σημαίνει ότι έχω σφουγγαρίσει μέσα σε μια μέρα τουλάχιστον 7 φορές τσίσα και μία φορά κακά από διάφορα σημεία του σπιτιού. Στο ενδιάμεσο από τα σφουγγαρίσματα καθόμαστε και στην τουαλέτα καθε μία ώρα όπου η μέση μου διαμαρτύρεται εντονότερα από τον γιόκα μου... Σωματικά λοιπόν off... Και το μεσημεράκι χτυπάει και το τηλέφωνο και είναι ο μαλάκας ο φίλος μου ο Βαγγέλης που έχουμε να μιλήσουμε 2 μήνες γιατί έχει κάνει μαλακία, ο μαλάκας. Ψευτοτσακωνόμαστε -ούτως ή άλλως μαλακία εξομολογουμένη ούκ έστιν μαλακία- και λέμε τα 2μηνών νέα μας. Παρόλα αυτά όσο κι αν το περιγράφω απλοϊκά ήταν ακόμα μία πίεση κι αυτό μέσα στον χαμό... Καλή πίεση, αγαπησιάρικη αλλά πίεση.
Χαλαρά λοιπόν το βράδυ απολαμβάνουμε με τον χάμπυ μου μια καναπεδάτη συζήτηση εν μέσω τηλεόρασης και λίγο αποχαυνωμένα (από αυτές τις συζητήσεις που ρωτάς κάτι στις 10 και σου απαντάει ο άλλος στις 10 και 20) και μες στην καλή χαλάρωση λοιπόν βλέπω να έρχεται κατά πάνω μου ένα ιπτάμενο τεράστιο έντομο με στάνταρ εξοπλισμό και φουλ έξτρα.... Ως συνήθως, πετάγομαι απ' τον καναπέ ουρλιάζοντας (σπάω ένα ποτήρι μπύρα και γεμίζω τον τόπο) και τρέψω να κρυφτώ στην κρεβατοκάμαρα. Ο ιπτάμενος 'φίλος' ήταν κατσαρίδα....
Ακολουθεί μιάμιση ώρα προσπάθειας να την σκοτώσει ο καλός μου, τραβάμε καναπέδες μες στη νύχτα, τινάζουμε ριχτάρια, έχει φλομώσει ο τόπος απ'το τέζα και όλα αυτά τα ωραία.
Κάνω μια παρένθεση να σου πω ότι εγώ, η Ολλανδέζα σου, ένα πράγμα φοβάμαι πέρα από κάθε λογική : τις κατσαρίδες. Είναι το μόνο, το απόλυτο, το πιο τεραστιογιγάντιο πρόβλημα που έχω. Αν ήσουν ψυχίατρος θα έκανες πάρτυ με την φοβία μου αυτή. Αν ας πούμε ισχύει αυτό που λένε για τον φόβο του θανάτου που τον εκφράζουμε ο καθένας μας με άλλο τρόπο, ε ναι: αυτός ο φόβος είναι ότι πιο κοντά σ'αυτήν την περιγραφή. θυμάμαι να περιγράφω αυτή τη φοβία λέγοντας πως ειλικρινά, πραγματικά και βαθιά θα ήμουν ένα 30% πιο ευτυχισμένη και ασφαλής αν δεν υπήρχαν κατσαρίδες στην γη...
Λόγω όλων των παραπάνω έχω εξασφαλίσει όσο περισσότερο μπορώ τα νώτα μου. Ζω σ'ενα ΟΛΟΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ και ΠΕΝΤΑΚΑΘΑΡΟ σπίτι, σε ψηλό όροφο, που είναι κλεισμένο από παντού με σίτες (ντάξει, δεν έχω βάλει και στα μπαλκόνια, αν και το έχω σκεφτεί, αλλά όλα τα παράθυρά μου... προστατεύονται). Κάνω απολύμανση κάθε έξι μήνες και ψεκάζω με τέζα στο ενδιάμεσο. Τέλος, δεν βγαίνω στις πλαϊνές βεράντες ποτέ βράδυ και δεν αφήνω ποτέ σκουπίδια στον όροφο. Παρόοοοολα αυτά, η πουτάνα η Τερέζα βρήκε τρόπο και μπήκε στο σαλόνι μου....Υποθέτω πια πως μπήκε κάτω απ'την πόρτα οπότε έχω σχέδιο σφράγισης χαραμάδων.
Όλα αυτά εντέλει μου γάμησαν την ψυχολογία...
Και φτάσαμε αισίως στο σήμερα που αποφασίζω να κάνω δυο δουλειές σε τράπεζες θεωρώντας πως η γκαντεμιά με έχει εγκαταλείψει και τίποτα άλλο δεν θα μου συμβεί . Αμ δε!!!
Ξεκινάω με τον μικρό μου να πάμε στην τράπεζα... Εκτός του ότι τρελάθηκε με "το μηχανάκι που βγάζει χαρτάκια" και το πάταγε συνέχεια και έβγαλε περίπου 50 νούμερα (τα οποία καθόμουν σαν τον μαλάκα και έδινα σε κάθε έναν που έμπαινε) μετά από λίγο αποφάσισε να κατουρήσει στην μέση ακριβώς της αίθουσας αναμονής (μην και δεν μας δουν όλοι) και μόλις τον βούτηξα να τρέξω στην τουαλέτα, σταμάτησε, και ξανάρχισε όταν βγήκαμε από την τουαλέτα στην αγκαλιά μου με αποτέλεσμα να είμαστε τελικά δύο λουσμένοι στα κάτουρα. Μάζευα τσίσα λοιπόν (χωρίς κανένα ζώον από τους παρεβρισκόμενους να προσφερθεί να βοηθήσει λίγο) ταυτόχρονα τον κυνήγαγα μην πέσει από κάτι σκάλες και εκείνη ακριβώς την ώρα ήρθε και η σειρά μου... Κατουρημένη από την μέση και κάτω συμπληρώνω μια αίτηση, ο μικρός κάνει μπουρδέλο το γραφείο του κακόμοιρου υπαλλήλου που του τύχαμε εμείς και τον παίρνω στον ώμο(τον μικρό, όχι τον υπάλληλο) και φεύγω.
Αναρωτιέμαι στο δρόμο της επιστροφής... καλά ρε παιδί μου, αφού με έβλεπαν όλοι αυτοί να παιδεύομαι και να τυραννιέμαι, δεν βρέθηκε ένας χριστιανός να μου δώσει την σειρά του; Κι όμως... 3τέταρτα της ώρας κανείς δεν προσφέρθηκε να βοηθήσει στο παραμικρό...Νέοι, γέροι, άντρες και γυναίκες στα παπάρια τους. Μόνο μια μεγαλοκοπέλα πήγε να τον τραβήξει από το χέρι να μην βγάλει άλλα χαρτάκια, την έκραξα και απομακρύνθηκε. Είπε μάλιστα "πάρτε το παιδάκι... δεν κάνει" και απάντησα "για αφήστε το χεράκι σας απ'το παιδί, μην πάρω εσάς αντί για το παιδάκι"
Αφού γυρνάω μαθαίνω για έναν θάνατο ενός σχετικά κοντινού και πως πρέπει η μάνα μου να πάει στην κηδεία στην Κυπαρισσία (πράγμα που σημαίνει ότι δεν μπορεί να τον κρατήσει να χαλαρώσω λίγο...)
Φτάνουμε σπίτι, τρώμε, κοιμόμαστε και τώρα πια νομίζω πως τελείωσα.
Συμπληρώθηκαν 7 ημέρες γκαντεμιάς και νομίζω πως δεν θα'χει άλλο....
Θα κάτσω μέσα μέχρι να βεβαιωθώ ότι δεν έχει άλλο. ΔΕΝ ΞΑΝΑΒΓΑΙΝΩ μέχρι να αλλάξει το κάρμα μου!!!
Ουφ... Δύσκολη, δύσκολη, δύσκολη εβδομάδα.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου