Τις τελευταίες μέρες (μετά την εβδομάδα των παθών) περιηγήθηκα σε διάφορες ιντερνετικές "πλατείες" συζητώντας ή απλώς διαβάζοντας απόψεις για το θέμα των ημερών. (Και όχι, δεν εννοώ το ποδόσφαιρο).
Κατέληξα στα γνωστά λημέρια του μηχανάκια και ανακάλυψα ότι δεν έχει πάψει να με ...βρίζει. (Λογοπαίγνιο που αναφέρεται σε ωραίες εποχές, πριν η νιότη μας ωριμάσει).
Παρέθεσα τις απόψεις μου περί επαναστάσεων, συντάγματος(πλατείας) και λοιπών επίκαιρων και (εκτός του απολύτως κατανοητού ότι βρέθηκα σε μια ομάδα ανθρώπων που έχουν αναπτύξει μεταξύ τους κοινούς κώδικες επικοινωνίας και συμφωνία απόψεων)μου φάνηκε εξαιρετικά περίεργο το ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι -κάποιοι γνωστοί, κάποιοι άγνωστοι- χρησιμοποιούν ένα ειρωνικό χιουμοράκι το οποίο εκτός που είναι αρκούντως εκνευριστικό είναι και ανούσια αναποτελεσματικό.
Αν εξαιρέσεις έναν τυπάκο προχωρημένης -κατά δήλωση- ηλικίας που επιτυχώς συνδύασε την ειρωνεία με την ουσιαστική τοποθέτηση απόψεων, όλοι οι άλλοι περιορίστηκαν στην ειρωνεία μόνο. Έξυπνη, εφευρετική γραφή βεβαίως αλλά με ελάχιστη ουσία και αναλωμένη στον εντυπωσιασμό.
Αποχώρισα αστειευόμενη και χτυπώντας τους φίλους συγκαταβατικά στην πλάτη αποδεχόμενη το αμερικάνικο και καθόλου συμπαθές "χάρηκα που συμφωνήσαμε ότι διαφωνούμε"
Η αλήθεια είναι ότι σε κάποια σημεία έχασα κι εγώ την ουσία επειδή απλούστατα η "οργανωμένη" και απ' ολες τις μεριές ειρωνεία δεν μου επέτρεψε να συνεχίσω να σκέφτομαι καθαρά. Αναγνωρίζω την αδυναμία μου σε αυτό το κομμάτι καθώς επίσης αναγνωρίζω και την έλλειψη διάθεσης να αναλώνομαι σε συζητήσεις που εκ προοιμίου δεν έχουν σκοπό ή δυνατότητα να με διαφωτίσουν αλλά περισσότερο αποσκοπούν στο μια παρέα να ευλογήσει τα γένια της και να τροφοδοτήσει τον ναρκισσισμό της.
Παραδέχομαι ταπεινά ότι έχω συμμετάσχει κι εγώ στο παρελθόν σε τέτοιου είδους παρέες που με μεγάλη επιτυχία (και ψυχική ευφορία) "μαστιγώναμε" τους αιρετικούς και μετά απολαμβάναμε την (ομολογουμένως μοναδική) αίσθηση της αλληλεγγύης και της συνοχής που προέκυπτε από αυτές τις "επιτυχίες".
Αυτό στο οποίο δεν μπόρεσα ποτέ να πειθαρχήσω είναι η επιμονή του απέναντι να αναγνωρίζει σε μένα προθέσεις που δεν έχω είτε γιατί αυτό επεξηγεί εύκολα την στάση μου είτε γιατί ο ίδιος έχει την σιγουριά ή/και την υπεροψία να "διαβάζει πίσω απ'τις λέξεις" ασχέτως ποιες είναι αυτές οι λέξεις.
Ο λόγος που μπαίνω σε τέτοιες συζητήσεις είναι γιατί αυτά που συμβαίνουν γύρω μου νοιώθω να με υπερβαίνουν και ενώ έχω μια διαμορφωμένη άποψη που στο δικό μου μυαλό είναι αρκούντως ξεκάθαρη προσπαθώ να μένω ανοιχτή σε νέες ή άλλες απόψεις ώστε να επαναπροσδιορίσω ή να ενισχύσω την δική μου. Είτε λοιπόν λόγω απλότητας μυαλού είτε λόγω τρόπου επεξεργασίας δεδομένων θέτω συγκεκριμένα ερωτήματα σε συγκεκριμένα πράγματα και παραθέτω τι θεωρώ αυτονόητο. Αφήνοντας φυσικά περιθώριο ακόμα και το αυτονόητο να το συζητήσουμε. Εκεί που καταλαβαίνω ότι ο απέναντί μου δεν έχει την ίδια πρόθεση είναι όταν παρακάμπτονται τα επιχειρήματα που δεν υποστηρίζουν μια άποψη και επανέρχονται όταν την εξυπηρετούν. Στο δικό μου το μυαλό αυτό είναι ανεπάρκεια δομημένης σκέψης. Είτε λοιπόν πρέπει να με θεωρείς εμένα ηλίθια ώστε να μην το διακρίνω όταν το κάνεις οπότε εκεί κρίνεται η πρόθεσή σου είτε να μην το καταλαβαίνεις οπότε -χωρίς χαρακτηρισμούς- δεν μπορείς να μου δώσεις τις απαντήσεις που ψάχνω.
Έχω συγκεκριμένα ερωτήματα, το επαναλαμβάνω. Και θα ήθελα κάποιος χωρίς εμπάθεια και έπαρση να με διαφωτίσει. Με εμπάθεια και ένταση ακόμα κι αν προσπαθήσει να το κάνει, εγώ δεν θα το καταλάβω.
Η κριτική επί των συζητήσεων είναι μια αφορμή πάντως ώστε να συνεχίσω να λέω τις μπούρδες μου σ'ενα χώρο που δεν θα λογοκριθεί (στο γήπεδό μου δηλαδή) και που πιθανότατα δεν θα σχολιαστεί καν. (η δημοτικότητά μου έχει πέσει αισθητά).
Μπορεί όντως τελικά να με παρασέρνει σε αυτές μου τις απόψεις ο ενθουσιασμός - που άλλωστε με διακρίνει σε σχεδόν όλα τα άλλα. Μπορεί επίσης η αφέλεια να μην υφίσταται μόνο στο μαλλί αλλά και βαθύτερα. Τέλος μπορεί το ένστικτο να μην είναι τίποτα άλλο παρά η τάση (χωρίς καμιά υπόσταση)να εξηγούμε τα ανεξήγητα. Όλα αυτά μπορεί.
Πάντως σήμερα είναι μια μέρα που νοιώθω πως σε κάτι συμμετέχω. Πως κάτι με εκφράζει και πως η ιδεολογική μοναξιά βρήκε παρέα. Αυτό δεν είναι λίγο και σίγουρα δεν είναι δύσκολο να σε παρασύρει.
Κρατώ τις επιφυλάξεις μου, διαβάζω, διαβάζω και ξανα-μανα-διαβάζω και είμαι έτοιμη να αλλάξω γνώμη αν κάτι μου βρωμίσει.
Κατάλαβες τίποτα;
Οχι;
Εμ, στο είπα απ'την αρχή
Κατέληξα στα γνωστά λημέρια του μηχανάκια και ανακάλυψα ότι δεν έχει πάψει να με ...βρίζει. (Λογοπαίγνιο που αναφέρεται σε ωραίες εποχές, πριν η νιότη μας ωριμάσει).
Παρέθεσα τις απόψεις μου περί επαναστάσεων, συντάγματος(πλατείας) και λοιπών επίκαιρων και (εκτός του απολύτως κατανοητού ότι βρέθηκα σε μια ομάδα ανθρώπων που έχουν αναπτύξει μεταξύ τους κοινούς κώδικες επικοινωνίας και συμφωνία απόψεων)μου φάνηκε εξαιρετικά περίεργο το ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι -κάποιοι γνωστοί, κάποιοι άγνωστοι- χρησιμοποιούν ένα ειρωνικό χιουμοράκι το οποίο εκτός που είναι αρκούντως εκνευριστικό είναι και ανούσια αναποτελεσματικό.
Αν εξαιρέσεις έναν τυπάκο προχωρημένης -κατά δήλωση- ηλικίας που επιτυχώς συνδύασε την ειρωνεία με την ουσιαστική τοποθέτηση απόψεων, όλοι οι άλλοι περιορίστηκαν στην ειρωνεία μόνο. Έξυπνη, εφευρετική γραφή βεβαίως αλλά με ελάχιστη ουσία και αναλωμένη στον εντυπωσιασμό.
Αποχώρισα αστειευόμενη και χτυπώντας τους φίλους συγκαταβατικά στην πλάτη αποδεχόμενη το αμερικάνικο και καθόλου συμπαθές "χάρηκα που συμφωνήσαμε ότι διαφωνούμε"
Η αλήθεια είναι ότι σε κάποια σημεία έχασα κι εγώ την ουσία επειδή απλούστατα η "οργανωμένη" και απ' ολες τις μεριές ειρωνεία δεν μου επέτρεψε να συνεχίσω να σκέφτομαι καθαρά. Αναγνωρίζω την αδυναμία μου σε αυτό το κομμάτι καθώς επίσης αναγνωρίζω και την έλλειψη διάθεσης να αναλώνομαι σε συζητήσεις που εκ προοιμίου δεν έχουν σκοπό ή δυνατότητα να με διαφωτίσουν αλλά περισσότερο αποσκοπούν στο μια παρέα να ευλογήσει τα γένια της και να τροφοδοτήσει τον ναρκισσισμό της.
Παραδέχομαι ταπεινά ότι έχω συμμετάσχει κι εγώ στο παρελθόν σε τέτοιου είδους παρέες που με μεγάλη επιτυχία (και ψυχική ευφορία) "μαστιγώναμε" τους αιρετικούς και μετά απολαμβάναμε την (ομολογουμένως μοναδική) αίσθηση της αλληλεγγύης και της συνοχής που προέκυπτε από αυτές τις "επιτυχίες".
Αυτό στο οποίο δεν μπόρεσα ποτέ να πειθαρχήσω είναι η επιμονή του απέναντι να αναγνωρίζει σε μένα προθέσεις που δεν έχω είτε γιατί αυτό επεξηγεί εύκολα την στάση μου είτε γιατί ο ίδιος έχει την σιγουριά ή/και την υπεροψία να "διαβάζει πίσω απ'τις λέξεις" ασχέτως ποιες είναι αυτές οι λέξεις.
Ο λόγος που μπαίνω σε τέτοιες συζητήσεις είναι γιατί αυτά που συμβαίνουν γύρω μου νοιώθω να με υπερβαίνουν και ενώ έχω μια διαμορφωμένη άποψη που στο δικό μου μυαλό είναι αρκούντως ξεκάθαρη προσπαθώ να μένω ανοιχτή σε νέες ή άλλες απόψεις ώστε να επαναπροσδιορίσω ή να ενισχύσω την δική μου. Είτε λοιπόν λόγω απλότητας μυαλού είτε λόγω τρόπου επεξεργασίας δεδομένων θέτω συγκεκριμένα ερωτήματα σε συγκεκριμένα πράγματα και παραθέτω τι θεωρώ αυτονόητο. Αφήνοντας φυσικά περιθώριο ακόμα και το αυτονόητο να το συζητήσουμε. Εκεί που καταλαβαίνω ότι ο απέναντί μου δεν έχει την ίδια πρόθεση είναι όταν παρακάμπτονται τα επιχειρήματα που δεν υποστηρίζουν μια άποψη και επανέρχονται όταν την εξυπηρετούν. Στο δικό μου το μυαλό αυτό είναι ανεπάρκεια δομημένης σκέψης. Είτε λοιπόν πρέπει να με θεωρείς εμένα ηλίθια ώστε να μην το διακρίνω όταν το κάνεις οπότε εκεί κρίνεται η πρόθεσή σου είτε να μην το καταλαβαίνεις οπότε -χωρίς χαρακτηρισμούς- δεν μπορείς να μου δώσεις τις απαντήσεις που ψάχνω.
Έχω συγκεκριμένα ερωτήματα, το επαναλαμβάνω. Και θα ήθελα κάποιος χωρίς εμπάθεια και έπαρση να με διαφωτίσει. Με εμπάθεια και ένταση ακόμα κι αν προσπαθήσει να το κάνει, εγώ δεν θα το καταλάβω.
Η κριτική επί των συζητήσεων είναι μια αφορμή πάντως ώστε να συνεχίσω να λέω τις μπούρδες μου σ'ενα χώρο που δεν θα λογοκριθεί (στο γήπεδό μου δηλαδή) και που πιθανότατα δεν θα σχολιαστεί καν. (η δημοτικότητά μου έχει πέσει αισθητά).
Μπορεί όντως τελικά να με παρασέρνει σε αυτές μου τις απόψεις ο ενθουσιασμός - που άλλωστε με διακρίνει σε σχεδόν όλα τα άλλα. Μπορεί επίσης η αφέλεια να μην υφίσταται μόνο στο μαλλί αλλά και βαθύτερα. Τέλος μπορεί το ένστικτο να μην είναι τίποτα άλλο παρά η τάση (χωρίς καμιά υπόσταση)να εξηγούμε τα ανεξήγητα. Όλα αυτά μπορεί.
Πάντως σήμερα είναι μια μέρα που νοιώθω πως σε κάτι συμμετέχω. Πως κάτι με εκφράζει και πως η ιδεολογική μοναξιά βρήκε παρέα. Αυτό δεν είναι λίγο και σίγουρα δεν είναι δύσκολο να σε παρασύρει.
Κρατώ τις επιφυλάξεις μου, διαβάζω, διαβάζω και ξανα-μανα-διαβάζω και είμαι έτοιμη να αλλάξω γνώμη αν κάτι μου βρωμίσει.
Κατάλαβες τίποτα;
Οχι;
Εμ, στο είπα απ'την αρχή
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου