Διάλειμμα

Πήγα σήμερα στο Χαμόγελο του Παιδιού να δώσω κάτι ρούχα.
(εδώ ο κόσμος καίγεται θα μου πεις κι εσύ τρέχεις στις "φιλανθρωπίες").

Δεν σου κρύβω πως πήγα με μεγάλη επιφύλαξη γιατί όταν πήρα τηλέφωνο για να μάθω αν τα χρειάζονται και που πρέπει να πάω και τέτοια, μίλησα με μια αντιπαθέστατη μεγαλο-κυρία που ούτε λίγο ούτε πολύ με ψιλοαπέτρεψε. Παρόλα αυτά (κι επειδή το πείσμα δεν νικιέται), πήγα.

Με το που πλησίασα να πατήσω το κουδούνι βούρκωσα ακούγοντας φωνούλες από μέσα. Χαρούμενες φωνούλες, παιχνιδιάρικες και δυο μεγαλύτερες φωνές να τα παροτρύνει σε κάτι.

Αφήνω τα ρούχα στην κυρία που μου ανοίγει και αρχίζω να παρατηρώ το χώρο. Πεντακάθαρος, όμορφος, τακτοποιημένος, πολύ προσεγμένος. Δίπλα στο λαχανί καναπεδάκι της υποδοχής μια κούτα γάλατα Βλάχας "χαλάνε" μόνο το τέλειο σπιτάκι. Η κοπελιά που τα παρέλαβε, μια γλύκα και μισή!!!
Μου ζήτησε τα στοιχεία μου και μου έδωσε απόδειξη. Εκεί λύγισα-ευτυχώς φορούσα τα σκούρα μου γυαλιά. Μου έσφιξε το χέρι ανάμεσα στα δύο της χέρια (οι φωνούλες συνεχίζουν στο μπαγκράουντ), με κοιτάει απευθείας στα μάτια και μου λέει "Ευχαριστώ".

Μου βγήκε αυθόρμητα και είπα "ΕΓΩ ευχαριστώ"