Η μέρα μου σήμερα ξεκίνησε καλα:
κινηση, φανάρια, οδοντίατρος (δεν βρίσκω να παρκάρω), μισός καφές (θέλω κι άλλο), ξέχασα τις εξετάσεις-πάλι πίσω να τις πάρω και φτου κι απ'την αρχή.
Μεσημεριανό φαγητό, πιάτα, να βάλω το παιδί για ύπνο. Να χαλαρώσω μισή ώρα στο νετ.
Τα τελευταία μεσημέρια συμβαίνει να μιλάω στο τηλέφωνο με τον πρωην άντρα μου που χωρίζει με την νυν γυναίκα του, συνήθως απο το τηλέφωνο της κουζίνας του πατρικού σπιτιού του νυν άντρα μου. Μπερδεμένα πράγματα. Περισσότερο όμως να τα εξηγείς παρά να τα κάνεις. Στην πράξη είναι πιο απλά.
Σήμερα λοιπόν σ'ενα τηλεφώνημα μαθαίνω οτι ο πρώην άντρας μου γνώρισε την νυν (και σε λίγο πρώην) γυναίκα του όσο εγώ ήμουν νυν γυναίκα του και αργότερα φυσικά έγινα πρώην. Ουφ, αν κατάλαβες μην αρχίσεις τα "στα'λεγε η μάνα σου και δεν την άκουγες", αναφορές κατάστασης κάνω, τίποτα παραπάνω.
Το απογευματάκι λοιπόν ξεκινάμε τα έρμα για βόλτα στην παλιά πόλη. Αρχίζει δύσκολα, αρχίζει να βρέχει. Μανα και γιός με ρωτάνε με αθώο υφος "εσύ δεν θα ντυθείς" και έτσι απλά μου καταρρίπτουν τον μύθο της καινούργια και υπέροχης (νόμιζα) μπλουζίτσας μου. Δεν αλλάζω ρούχα από αντίδραση και καταλήγω να νοιώθω σε όλη τη βόλτα σαν τον φτωχό συγγενή που όλοι λένε πόσο χάλιας είναι αλλά χαμογελούν συγκαταβατικά μπροστά του.
Παρεμπιπτόντως (και θα το αναλύσω μάλλον εκτενέστερα σε μελλοντικό ποστ) εδώ κατάλαβα πως είναι να σε αντιμετωπίζουν μια χούφτα άνθρωποι ως άσχημο. Και πόσο αυτό που βλέπεις στα μάτια τους μπορεί να σου γαμήσει την ψυχολογία. Θα μου πεις "ανακάλυψες την Αμερική;" θα σου πω πως ήμουν τυχερή ως τώρα και στους ανθρώπους γύρω μου, άρεσα.
Κατάφερα να χαλαρώσω λιγάκι στην βόλτα ώσπου με κάτσανε τσαμπουκά σε μια "καλή" καφετέρια... Καλή =κυριλέ = Θεοδωρίδου για μουσική υπόκρουση και με την χειρότερη θέα στο λιμάνι. Μετά από 1μιση μήνα εδώ ακόμα δεν έμαθα πως αν δεν απαιτήσεις κάτι την πατάς με τα χίλια.
Γύρισα σπίτι με το παιδί να ουρλιάζει απ'την βαρεμάρα (και με το δίκιο του) και είπα να κάτσω λιγάκι να σου γράψω που 'χεις καιρό να μ'ακούσεις και σου 'λειψα.
Και μην ανησυχείς βλαμμένο. Εδώ είπαμε γράφω τα άσχημα, τα καλά δεν χρειάζεται, τα ζω.
κινηση, φανάρια, οδοντίατρος (δεν βρίσκω να παρκάρω), μισός καφές (θέλω κι άλλο), ξέχασα τις εξετάσεις-πάλι πίσω να τις πάρω και φτου κι απ'την αρχή.
Μεσημεριανό φαγητό, πιάτα, να βάλω το παιδί για ύπνο. Να χαλαρώσω μισή ώρα στο νετ.
Τα τελευταία μεσημέρια συμβαίνει να μιλάω στο τηλέφωνο με τον πρωην άντρα μου που χωρίζει με την νυν γυναίκα του, συνήθως απο το τηλέφωνο της κουζίνας του πατρικού σπιτιού του νυν άντρα μου. Μπερδεμένα πράγματα. Περισσότερο όμως να τα εξηγείς παρά να τα κάνεις. Στην πράξη είναι πιο απλά.
Σήμερα λοιπόν σ'ενα τηλεφώνημα μαθαίνω οτι ο πρώην άντρας μου γνώρισε την νυν (και σε λίγο πρώην) γυναίκα του όσο εγώ ήμουν νυν γυναίκα του και αργότερα φυσικά έγινα πρώην. Ουφ, αν κατάλαβες μην αρχίσεις τα "στα'λεγε η μάνα σου και δεν την άκουγες", αναφορές κατάστασης κάνω, τίποτα παραπάνω.
Το απογευματάκι λοιπόν ξεκινάμε τα έρμα για βόλτα στην παλιά πόλη. Αρχίζει δύσκολα, αρχίζει να βρέχει. Μανα και γιός με ρωτάνε με αθώο υφος "εσύ δεν θα ντυθείς" και έτσι απλά μου καταρρίπτουν τον μύθο της καινούργια και υπέροχης (νόμιζα) μπλουζίτσας μου. Δεν αλλάζω ρούχα από αντίδραση και καταλήγω να νοιώθω σε όλη τη βόλτα σαν τον φτωχό συγγενή που όλοι λένε πόσο χάλιας είναι αλλά χαμογελούν συγκαταβατικά μπροστά του.
Παρεμπιπτόντως (και θα το αναλύσω μάλλον εκτενέστερα σε μελλοντικό ποστ) εδώ κατάλαβα πως είναι να σε αντιμετωπίζουν μια χούφτα άνθρωποι ως άσχημο. Και πόσο αυτό που βλέπεις στα μάτια τους μπορεί να σου γαμήσει την ψυχολογία. Θα μου πεις "ανακάλυψες την Αμερική;" θα σου πω πως ήμουν τυχερή ως τώρα και στους ανθρώπους γύρω μου, άρεσα.
Κατάφερα να χαλαρώσω λιγάκι στην βόλτα ώσπου με κάτσανε τσαμπουκά σε μια "καλή" καφετέρια... Καλή =κυριλέ = Θεοδωρίδου για μουσική υπόκρουση και με την χειρότερη θέα στο λιμάνι. Μετά από 1μιση μήνα εδώ ακόμα δεν έμαθα πως αν δεν απαιτήσεις κάτι την πατάς με τα χίλια.
Γύρισα σπίτι με το παιδί να ουρλιάζει απ'την βαρεμάρα (και με το δίκιο του) και είπα να κάτσω λιγάκι να σου γράψω που 'χεις καιρό να μ'ακούσεις και σου 'λειψα.
Και μην ανησυχείς βλαμμένο. Εδώ είπαμε γράφω τα άσχημα, τα καλά δεν χρειάζεται, τα ζω.
2 σχόλια:
astous mwre. kane esy th zwh sou kai emeis edw eimaste na se akoume :)
xxx
Τους αφήνω! ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ!!!!
χεχεχε
μετράω πια ώρες :)
Δημοσίευση σχολίου