Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα κοριτσάκι που το λέγαν Εύα. Γεννήθηκε γλυκούλικο, μεγάλωσε με τις καλύτερες προϋποθέσεις αλλά κάποια μέρα, καθώς τα χρόνια περνούσαν συνειδητοποίησε πως έχει περάσει πια η πρώτη της νεότητα. Και η δεύτερη.
Την μεγάλωσαν με τα όνειρα μια πριγκίπισσας. Της μάθανε πως μια μέρα θα 'ρθει το πριγκιπόπουλο πάνω στο άσπρο άλογο και θα την πάρει μακρυά για πάντα ευτυχισμένη. Όμως αυτό δεν έγινε και η μικρή μας Εύα έφτασε στα 44 μόνη, να μένει ακόμα με την μαμά της και να περιμένει το πριγκιπόπουλο.
Το πριγκιπόπουλο δεν ερχόταν κι έτσι το κορίτσι μας αποφάσισε να κοιτάζει και σε άλλα αξιώματα. Τότε είδε τον Βεζίρη. Χωρίς άσπρο άλογο, χωρίς σιρίτια αλλά μια λύση καλή μέσα στην μαυρίλα της. Ο Βεζίρης επισκεπτόταν την πόλη της πριγκιποπούλας για δουλειές πολύ συχνά. Ήταν πολύ έξυπνος, γοητευτικός και έβλεπε στην Εύα μας όλα όσα λείπανε από την ζωή του. Η Εύα απ'την άλλη είχε ένα καινούργιο παιχνίδι που ποιος ξέρει; μπορεί να της έβγαινε σε καλό. Έτσι οι δύο τους αποκτήσαν μια επαφή ρομαντική και φεγγαροστολισμένη που και για τους δυο ήταν μια ελπίδα στην ρουτίνα της ζωής τους. Μια άλλη προοπτική.
Ένοχοι κι οι δυο, ο ένας γιατί άφηνε μια παιδική φαντασίωση (της μεγαλοκοπέλας που θα τον έπαιρνε απ΄το χέρι να γίνει η δασκάλα του) και η άλλη γιατί έκανε τα στραβά μάτια σε μια σύζυγο κι ένα παιδί (που είχε ορκιστεί στον εαυτό της παλιά πως δεν θα έμπλεκε με παντρεμένο). Όμως η ζωή δεν είναι ποτέ δίκαιη και παίζει συχνά με τους όρκους και τις φαντασιώσεις μας.
Και αυτή ακριβώς η ενοχή είναι που τους έκανε να απολαμβάνουν μια απαγορευμένη σχέση που μεγάλωνε ένα κρυφό πάθος και πρόσθετε το απαραίτητο σασπένς στην κατά τ'αλλα μέτρια σχέση τους.
Αυτή η γνωστή ψευδαίσθηση που οι άνθρωποι περνάνε στους έρωτες τους. Που όσο μικρότερος είσαι τόσο πιο μαγική είναι, μα όσο μεγαλώνεις δυσκολεύεσαι και να την βρεις αλλά και να σε παρασύρει.
Η συνέχεια είναι γνωστή. Η μικρή -όχι και τόσο πια- Εύα έπεισε τον εαυτό της ότι δεν κάνει τίποτα κακό και αφέθηκε σ'εναν έρωτα παράνομο, ο δε Βεζίρης επέτρεψε στον εαυτό του να μην καταλάβει "πως παρασύρθηκε ως εδώ" και τώρα πια "είναι αργά".
Ο έρωτας άνθισε ή πέθανε. Δεν έχει σημασία.
Σημασία έχει πως είναι μια ακόμα συνηθισμένη ιστορία απ'αυτές που ακούς σε όλα τα βασίλεια της γης με μικρές πριγκιποπούλες και ματαιόδοξους βεζίρηδες και κάπου στην άκρη μια βεζιροπούλα να πρέπει να αποφασίσει αν θα κάνει τα στραβά μάτια και σ' αυτόν το έρωτα. Αλλά οι βεζιροπούλες δεν έχουν ρόλο στις ιστορίες αγάπης. Γιαυτό και κανείς δεν τις αναφέρει. Γιατί η επιλογή τους δεν είναι καθόλου παραμυθένια. Η επιλογή δεν χωράει στα παραμύθια.
Ο κόσμος τους πρέπει να 'ναι γαλάζιος και ροζ και δεν υπάρχει χώρος για την μαυρίλα και την καπνιά του προδομένου.
Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.
Την μεγάλωσαν με τα όνειρα μια πριγκίπισσας. Της μάθανε πως μια μέρα θα 'ρθει το πριγκιπόπουλο πάνω στο άσπρο άλογο και θα την πάρει μακρυά για πάντα ευτυχισμένη. Όμως αυτό δεν έγινε και η μικρή μας Εύα έφτασε στα 44 μόνη, να μένει ακόμα με την μαμά της και να περιμένει το πριγκιπόπουλο.
Το πριγκιπόπουλο δεν ερχόταν κι έτσι το κορίτσι μας αποφάσισε να κοιτάζει και σε άλλα αξιώματα. Τότε είδε τον Βεζίρη. Χωρίς άσπρο άλογο, χωρίς σιρίτια αλλά μια λύση καλή μέσα στην μαυρίλα της. Ο Βεζίρης επισκεπτόταν την πόλη της πριγκιποπούλας για δουλειές πολύ συχνά. Ήταν πολύ έξυπνος, γοητευτικός και έβλεπε στην Εύα μας όλα όσα λείπανε από την ζωή του. Η Εύα απ'την άλλη είχε ένα καινούργιο παιχνίδι που ποιος ξέρει; μπορεί να της έβγαινε σε καλό. Έτσι οι δύο τους αποκτήσαν μια επαφή ρομαντική και φεγγαροστολισμένη που και για τους δυο ήταν μια ελπίδα στην ρουτίνα της ζωής τους. Μια άλλη προοπτική.
Ένοχοι κι οι δυο, ο ένας γιατί άφηνε μια παιδική φαντασίωση (της μεγαλοκοπέλας που θα τον έπαιρνε απ΄το χέρι να γίνει η δασκάλα του) και η άλλη γιατί έκανε τα στραβά μάτια σε μια σύζυγο κι ένα παιδί (που είχε ορκιστεί στον εαυτό της παλιά πως δεν θα έμπλεκε με παντρεμένο). Όμως η ζωή δεν είναι ποτέ δίκαιη και παίζει συχνά με τους όρκους και τις φαντασιώσεις μας.
Και αυτή ακριβώς η ενοχή είναι που τους έκανε να απολαμβάνουν μια απαγορευμένη σχέση που μεγάλωνε ένα κρυφό πάθος και πρόσθετε το απαραίτητο σασπένς στην κατά τ'αλλα μέτρια σχέση τους.
Αυτή η γνωστή ψευδαίσθηση που οι άνθρωποι περνάνε στους έρωτες τους. Που όσο μικρότερος είσαι τόσο πιο μαγική είναι, μα όσο μεγαλώνεις δυσκολεύεσαι και να την βρεις αλλά και να σε παρασύρει.
Η συνέχεια είναι γνωστή. Η μικρή -όχι και τόσο πια- Εύα έπεισε τον εαυτό της ότι δεν κάνει τίποτα κακό και αφέθηκε σ'εναν έρωτα παράνομο, ο δε Βεζίρης επέτρεψε στον εαυτό του να μην καταλάβει "πως παρασύρθηκε ως εδώ" και τώρα πια "είναι αργά".
Ο έρωτας άνθισε ή πέθανε. Δεν έχει σημασία.
Σημασία έχει πως είναι μια ακόμα συνηθισμένη ιστορία απ'αυτές που ακούς σε όλα τα βασίλεια της γης με μικρές πριγκιποπούλες και ματαιόδοξους βεζίρηδες και κάπου στην άκρη μια βεζιροπούλα να πρέπει να αποφασίσει αν θα κάνει τα στραβά μάτια και σ' αυτόν το έρωτα. Αλλά οι βεζιροπούλες δεν έχουν ρόλο στις ιστορίες αγάπης. Γιαυτό και κανείς δεν τις αναφέρει. Γιατί η επιλογή τους δεν είναι καθόλου παραμυθένια. Η επιλογή δεν χωράει στα παραμύθια.
Ο κόσμος τους πρέπει να 'ναι γαλάζιος και ροζ και δεν υπάρχει χώρος για την μαυρίλα και την καπνιά του προδομένου.
Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου