Φοβάμαι

Όταν δεν έχεις που να απευθυνθείς "αναγκάζεσαι" να μονολογείς σ'ενα ιστολόγιο... Και να μην καταλαβαίνεις ούτε ο ίδιος απο που ξεκινάς και που θες να καταλήξεις. Μετά απο καιρό ίσως, διαβάζοντας με πιο ξεκάθαρο μυαλό, θυμάσαι και καταλαβαίνεις λίγα πράγματα. Η μηχανική πληκτρολόγηση λοιπόν εκτός από "ψυχοθεραπευτική" λειτουργεί και σαν καθρέφτης ετεροχρονισμένα.

Η απύθμενη ανάγκη προσκόλλησης στην συνήθεια είναι τραγική, φίλε μου. Τραγική να την βιώνεις και να την βλέπεις αράουντ.
Επίσης τραγική είναι η ανικανότητα έκφρασης σε φυσιολογικό επίπεδο, η ανάγκη να υπάρχουν ουσίες στο αίμα σου για να σε ξεμπλοκάρουν. Χωρίς ίχνος κριτικής, μια διαπίστωση κάνω. Τυχερή γαρ, δεν χρειάστηκε να ασχοληθώ με ουσίες μέχρι σήμερα παρά μόνο ερασιτεχνικά. Η εμπειρία μου λοιπόν μάλλον με κατατάσει στους "απ'εξω" που προσπαθούν μάταια να δώσουν μια εξήγηση. Γιαυτό ακριβώς, εγω δεν θα προσπαθήσω να δώσω.