'Ελα καλέ.....με πίστεψες;!;!;!

There you go, sweet girl

2012-01-09T11:53:00.000+02:00

η ζωή μας κύκλους κάνει

2012-01-08T15:06:00.001+02:00

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα κοριτσάκι που το λέγαν Εύα. Γεννήθηκε γλυκούλικο, μεγάλωσε με τις καλύτερες προϋποθέσεις αλλά κάποια μέρα, καθώς τα χρόνια περνούσαν συνειδητοποίησε πως έχει περάσει πια η πρώτη της νεότητα. Και η δεύτερη.
Την μεγάλωσαν με τα όνειρα μια πριγκίπισσας. Της μάθανε πως μια μέρα θα 'ρθει το πριγκιπόπουλο πάνω στο άσπρο άλογο και θα την πάρει μακρυά για πάντα ευτυχισμένη. Όμως αυτό δεν έγινε και η μικρή μας Εύα έφτασε στα 44 μόνη, να μένει ακόμα με την μαμά της και να περιμένει το πριγκιπόπουλο.

Το πριγκιπόπουλο δεν ερχόταν κι έτσι το κορίτσι μας αποφάσισε να κοιτάζει και σε άλλα αξιώματα. Τότε είδε τον Βεζίρη. Χωρίς άσπρο άλογο, χωρίς σιρίτια αλλά μια λύση καλή μέσα στην μαυρίλα της. Ο Βεζίρης επισκεπτόταν την πόλη της πριγκιποπούλας για δουλειές πολύ συχνά. Ήταν πολύ έξυπνος, γοητευτικός και έβλεπε στην Εύα μας όλα όσα λείπανε από την ζωή του. Η Εύα απ'την άλλη είχε ένα καινούργιο παιχνίδι που ποιος ξέρει; μπορεί να της έβγαινε σε καλό. Έτσι οι δύο τους αποκτήσαν μια επαφή ρομαντική και φεγγαροστολισμένη που και για τους δυο ήταν μια ελπίδα στην ρουτίνα της ζωής τους. Μια άλλη προοπτική.

Ένοχοι κι οι δυο, ο ένας γιατί άφηνε μια παιδική φαντασίωση (της μεγαλοκοπέλας που θα τον έπαιρνε απ΄το χέρι να γίνει η δασκάλα του) και η άλλη γιατί έκανε τα στραβά μάτια σε μια σύζυγο κι ένα παιδί (που είχε ορκιστεί στον εαυτό της παλιά πως δεν θα έμπλεκε με παντρεμένο). Όμως η ζωή δεν είναι ποτέ δίκαιη και παίζει συχνά με τους όρκους και τις φαντασιώσεις μας.
Και αυτή ακριβώς η ενοχή είναι που τους έκανε να απολαμβάνουν μια απαγορευμένη σχέση που μεγάλωνε ένα κρυφό πάθος και πρόσθετε το απαραίτητο σασπένς στην κατά τ'αλλα μέτρια σχέση τους.
Αυτή η γνωστή ψευδαίσθηση που οι άνθρωποι περνάνε στους έρωτες τους. Που όσο μικρότερος είσαι τόσο πιο μαγική είναι, μα όσο μεγαλώνεις δυσκολεύεσαι και να την βρεις αλλά και να σε παρασύρει.

Η συνέχεια είναι γνωστή. Η μικρή -όχι και τόσο πια- Εύα έπεισε τον εαυτό της ότι δεν κάνει τίποτα κακό και αφέθηκε σ'εναν έρωτα παράνομο, ο δε Βεζίρης επέτρεψε στον εαυτό του να μην καταλάβει "πως παρασύρθηκε ως εδώ" και τώρα πια "είναι αργά".

Ο έρωτας άνθισε ή πέθανε. Δεν έχει σημασία.

Σημασία έχει πως είναι μια ακόμα συνηθισμένη ιστορία απ'αυτές που ακούς σε όλα τα βασίλεια της γης με μικρές πριγκιποπούλες και ματαιόδοξους βεζίρηδες και κάπου στην άκρη μια βεζιροπούλα να πρέπει να αποφασίσει αν θα κάνει τα στραβά μάτια και σ' αυτόν το έρωτα. Αλλά οι βεζιροπούλες δεν έχουν ρόλο στις ιστορίες αγάπης. Γιαυτό και κανείς δεν τις αναφέρει. Γιατί η επιλογή τους δεν είναι καθόλου παραμυθένια. Η επιλογή δεν χωράει στα παραμύθια.
Ο κόσμος τους πρέπει να 'ναι γαλάζιος και ροζ και δεν υπάρχει χώρος για την μαυρίλα και την καπνιά του προδομένου.

Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

Μελό

2011-10-21T18:17:00.000+03:00

Αυτές οι μέρες είναι μαύρες. Προσπαθώ να βρω μια τρύπα να περάσω μια καρφίτσα αισιοδοξίας και δεν μπορώ. Όλο λέω : σήμερα θα γράψω κάτι να ξεσπάσω αλλά όλα κάτι με κρατάει. Δεν μπορώ να γράψω αναλύσεις για τα γεγονότα. Δεν ξέρω να το κάνω. Δεν μπορώ πια να διαβάζω αναλύσεις για τα γεγονότα. Δεν με ενδιαφέρουν. Έχω φτάσει σε σημείο να θέλω να βρίσω όσους συζητάνε κάτι διαφορετικό και αισιόδοξο και από την άλλη δεν αντέχω να κοιτάξω και κατάματα τα χάλια μας.

Πριν 3 εβδομάδες βρήκα δουλειά. Μια δουλειά που με απασχολεί 4 ώρες την ημέρα, τελείως εκτός του αντικειμένου μου και της 15ετούς προϋπηρεσίας μου. Μια δουλειά που με πληρώνει το ¼ του μισθού που έπαιρνα «πριν» και το 1/8 απ’τους συναδέλφους μου στην αδελφή μας την Ευρώπη. Παρόλα αυτά είναι μια δουλειά και θα έπρεπε να ήμουν χαρούμενη γιατί την είχα μεγάλη ανάγκη. Πίστευα πως αν ξανανιώσω παραγωγική, αν ξανανιώσω χρήσιμη και φέρνω λεφτά στο σπίτι, τότε τα πράγματα θα είναι καλύτερα. Μέσα μου. Αλλά δεν είναι.

Ξέρεις τι νοιώθω πραγματικά; Ντροπή. Αυτό νοιώθω, ντροπή που δουλεύω. Δεν έχω τύψεις για τους άνεργους, όχι αυτό. Ντρέπομαι που χρειάστηκε να σκύψω το κεφάλι και να πουλήσω τον εαυτό μου για 500€. Και μην ακούσω κλισέ. Η δουλειά φυσικά και δεν είναι ντροπή, καμιά δουλειά.

Ντροπή είναι να είσαι περήφανος μια ζωή, απ’την ώρα που γεννήθηκες και να μην σε αφήνουν πια να είσαι.

Ντροπή είναι να μην έχεις αναγκαστεί ποτέ να γλύψεις κανέναν για να πάρεις ή να μείνεις σε μια θεσούλα και τώρα να σε αναγκάζουν να το κάνεις.

Ντροπή είναι να έχεις επενδύσει σε χρόνο και χρήμα για να γίνεις καλύτερος και τώρα όλο αυτό να πηγαίνει στράφι.

Ντροπή είναι να πρέπει να είσαι ευχαριστημένος με τον πάτο του βαρελιού γιατί απλώς και μόνο δεν υπάρχει παρακάτω.

Ντροπή είναι να μην έχεις ελπίδα πια να πραγματοποιήσεις τα όνειρα που είχες για τα παιδιά σου.

Ντροπή είναι να μην έχεις πια κανέναν να τα πεις αυτά γιατί όλοι έχουν μια διαφορετική θεώρηση ή βόλεμα και για άλλη μια φορά θα σε κοιτάνε σαν γραφική.

Ντροπή είναι να αναγκάζεσαι να βλέπεις την αρρώστια και την δυστυχία και να μην μπορείς να κάνεις τίποτα .

Ντροπή είναι να αναγκάζεσαι να κάνεις κάτι εκ διαμέτρου αντίθετο με την εσωτερική σου ιδεολογία.

Μετά έρχονται και οι «γνώμες» των φίλων. Δεν δούλεψες αρκετά, δεν κατάλαβες καλά, δεν έκανες κάτι όταν έπρεπε, τώρα είναι αργά, δεν υπάρχει τίποτα να πιστέψεις, αυτά που λες είναι χαζά, εκείνο είναι το σωστό, το άλλο είναι το λάθος, εσύ είσαι το λάθος. Εγώ.

Κλείνω τα μάτια κάθε βράδυ και εύχομαι μέσα απ’την καρδιά μου οι φίλοι μου να έχουν δίκιο. Να είμαι εγώ η τρελή και να βλέπω τα πυροτεχνήματα για καταστροφή. Να μην έχω την ευφυΐα ή την διαύγεια να δω τόσο καθαρά όσο εκείνοι. Πραγματικά το εύχομαι.

Αυτό που προς το παρόν βλέπω πάντως είναι αυτό που πάντα φοβόμουν περισσότερο. Βλέπω ανθρώπους-κοράκια να δράττονται της ευκαιρίας για να επιδείξουν μια ανύπαρκτη ανωτερότητα και μια καταπιεσμένη δίψα επιβολής. Πως σ’έναν πόλεμο που δεν σου αρέσει η φάτσα του από-πάνω, παίρνεις ένα όπλο και του ρίχνεις επειδή υπολογίζεις ότι μέσα στο χαμό ένας θάνατος παραπάνω δεν θα έχει σημασία; Έτσι.

Κι αυτό μεγαλώνει την ντροπή.

Αλλά από την άλλη: η δουλειά που πάω κάθε μέρα είναι ψεύτικη; Η ανεργία είναι ψεύτικη; Οι ομαδικές απολύσεις; Οι γριές στη λαϊκή που μαζεύουν τα περισσεύματα; Τα μαγαζιά που κλείνουν; Οι ιστορία που δεν μας δίδαξαν; Οι περιουσίες που χάνονται; Οι φόροι; Τα δακρυγόνα στο Σύνταγμα; Οι άνθρωποι που σκοτώνονται; Οι κουκουλάκηδες που βγαίνουν απ΄τις κλούβες; Οι απεργίες; Η πείνα; Η εξαθλίωση; Όλα ψεύτικα κι εγώ τρελή;

Απλώς πρέπει να ψάξω καλά να βρω το τελευταίο μου κουράγιο και να πείσω κι εμένα ότι μπορώ να αγωνίζομαι, ακόμα και γι’αυτούς που με θεωρούν τρελή.

Μήπως έτσι φύγει και λίγη απ’την ντροπή.

Update

2011-09-08T01:14:00.000+03:00

Η μέρα μου σήμερα ξεκίνησε καλα:

κινηση, φανάρια, οδοντίατρος (δεν βρίσκω να παρκάρω), μισός καφές (θέλω κι άλλο), ξέχασα τις εξετάσεις-πάλι πίσω να τις πάρω και φτου κι απ'την αρχή.

Μεσημεριανό φαγητό, πιάτα, να βάλω το παιδί για ύπνο. Να χαλαρώσω μισή ώρα στο νετ.

Τα τελευταία μεσημέρια συμβαίνει να μιλάω στο τηλέφωνο με τον πρωην άντρα μου που χωρίζει με την νυν γυναίκα του, συνήθως απο το τηλέφωνο της κουζίνας του πατρικού σπιτιού του νυν άντρα μου. Μπερδεμένα πράγματα. Περισσότερο όμως να τα εξηγείς παρά να τα κάνεις. Στην πράξη είναι πιο απλά.
Σήμερα λοιπόν σ'ενα τηλεφώνημα μαθαίνω οτι ο πρώην άντρας μου γνώρισε την νυν (και σε λίγο πρώην) γυναίκα του όσο εγώ ήμουν νυν γυναίκα του και αργότερα φυσικά έγινα πρώην. Ουφ, αν κατάλαβες μην αρχίσεις τα "στα'λεγε η μάνα σου και δεν την άκουγες", αναφορές κατάστασης κάνω, τίποτα παραπάνω.

Το απογευματάκι λοιπόν ξεκινάμε τα έρμα για βόλτα στην παλιά πόλη. Αρχίζει δύσκολα, αρχίζει να βρέχει. Μανα και γιός με ρωτάνε με αθώο υφος "εσύ δεν θα ντυθείς" και έτσι απλά μου καταρρίπτουν τον μύθο της καινούργια και υπέροχης (νόμιζα) μπλουζίτσας μου. Δεν αλλάζω ρούχα από αντίδραση και καταλήγω να νοιώθω σε όλη τη βόλτα σαν τον φτωχό συγγενή που όλοι λένε πόσο χάλιας είναι αλλά χαμογελούν συγκαταβατικά μπροστά του.

Παρεμπιπτόντως (και θα το αναλύσω μάλλον εκτενέστερα σε μελλοντικό ποστ) εδώ κατάλαβα πως είναι να σε αντιμετωπίζουν μια χούφτα άνθρωποι ως άσχημο. Και πόσο αυτό που βλέπεις στα μάτια τους μπορεί να σου γαμήσει την ψυχολογία. Θα μου πεις "ανακάλυψες την Αμερική;" θα σου πω πως ήμουν τυχερή ως τώρα και στους ανθρώπους γύρω μου, άρεσα.

Κατάφερα να χαλαρώσω λιγάκι στην βόλτα ώσπου με κάτσανε τσαμπουκά σε μια "καλή" καφετέρια... Καλή =κυριλέ = Θεοδωρίδου για μουσική υπόκρουση και με την χειρότερη θέα στο λιμάνι. Μετά από 1μιση μήνα εδώ ακόμα δεν έμαθα πως αν δεν απαιτήσεις κάτι την πατάς με τα χίλια.

Γύρισα σπίτι με το παιδί να ουρλιάζει απ'την βαρεμάρα (και με το δίκιο του) και είπα να κάτσω λιγάκι να σου γράψω που 'χεις καιρό να μ'ακούσεις και σου 'λειψα.

Και μην ανησυχείς βλαμμένο. Εδώ είπαμε γράφω τα άσχημα, τα καλά δεν χρειάζεται, τα ζω.

Διχασμός

2011-08-24T12:16:00.000+03:00

Βρίσκομαι σ'ενα μέρος της γης που :

Η Άντζελα Δημητρίου και η κόρη της (βλ. Όλγα) κάθονται στο τραπέζι μου και διασκεδάζουμε μαζί.

Ο Μητσοτάκης senior κάνει μπάνιο και ξεκουράζεται στην διπλανή ξαπλώστρα.

Ο Πλούταρχος θεωρείται κουλτούρα, (όχι ο αρχαίος).

Η χρεοκοπία της Ελλάδας δεν θα γίνει/έχει ήδη γίνει. "Σίγουρα πράματα, στο λέω εγώ"

Όσοι μιλούν για ανεργία, φτώχεια, ΔΝΤ είναι "κολλημένοι" και "εκτός πραγματικότητας".

Τα άβαφα νύχια θεωρούνται γυφτιά.

Τα παραπανίσια κιλά είναι χαρακτηριστικό κατώτερης κοινωνικής θέσης.

Η δυνατή φωνή είναι δυνατό επιχείρημα.

Η ειρωνεία είναι δείγμα εξυπνάδας ΚΑΙ μόρφωσης.

Οι ειδήσεις ΔΕΝ λένε ψέμματα και ούτε και οι πολιτικοί.

Το μακιγιάζ επιβάλλεται ακόμα και στην θάλασσα. (προαιρετικά τα κοσμήματα αν και ισχύει ο κανόνας όσο πιο πολλά τόσο πιο καλά)

Dress code όσο προκλητικότερα και κίτς τόσο καλύτερα. Επίδειξη τατουάζ χένας και μπέρμπερυ κοκκαλάκι/μπρελόκ/τσαντάκι είναι απαραίτητα.

Μήπως να γυρίσω; Στα όμορφα: νέφος, κίνηση, μοναξιά, αποξένωση;

Άντε γιατί αρκετή δόση πήρα απ'την χαρά της ζωής στην επαρχία και πρέπει να έρθω στα ίσα μου.
Νομίζω;

Φίλοι, "φίλοι", καριοφίλοι

2011-08-18T12:12:00.000+03:00

Φίλοι που γνωρίζονται μεταξύ τους χωρίς να το γνωρίζω εγώ. Χμμμμ μετά από 10 χρόνια πιπολ είναι έκπληξη :)

Φίλοι που λένε ψέμματα για να σε αποφύγουν ευγενικά. Τελικά η "επένδυση" σε σχέσεις και συναισθήματα από διαχρονική αξία γίνεται ρομαντική μαλακία. Απλώς λέω ότι μακροπρόθεσμα, η αλήθεια αποδεικνύεται καλύτερη απ' την ευγένεια. Τουλάχιστον έτσι ξέρεις για ποιον να μην βαρυγκωμάς. Και φυσικά η έσχατη απαίτηση μιας σχέσης... να μην νιώθεις μαλάκας...

Φίλοι πραγματικοί που είναι μακρυά. Κατάρα και ευχή σου δίνω: αν φύγουν όλοι να ζήσουν στις επαρχίες πάρτο απόφαση και ακολούθα έναν τουλάχιστον. Είναι κρίμα να λες τα πιο "δικά" σου απ'το τηλέφωνο ή να περιμένεις την μια στο τόσο για να ζεστάνεις την ψυχή σου μ'ενα βλέμμα και μια αγκαλιά.

Φίλοι που μένουν πίσω όταν εσύ φεύγεις. Είναι θέσφατο: με τους ίδιους που περνάς καλά σπίτι σου θα περάσεις και αλλού. Οι ίδιοι σε αναζητούν, οι ίδιοι σε νοιάζονται, σ'αυτούς λείπεις και σου λείπουν. Μην αυταπατάσαι(βλ. νιώθεις μαλάκας), ούτε η ηλικία σου το επιτρέπει ούτε η κατάστασή σου. Αγαπάς και σ'αγαπούν 2-3 το πολύ. Θα καταλήξεις μ'ενα τηλέφωνο στο χέρι να λες ή να σου λένε.

Φίλοι ευκαιριακοί. Περιστασιακοί. Γλεντζέδες. Ίσως και συγγενείς. Όσο κι αν βαριέσαι εκμεταλλεύσου τους. Αν νιώθεις καλά έστω και προσωρινά, χρήσιμο είναι. Μην αρχίσεις τα μεγάλα λόγια όπως οι "ψευτο-ευγενικοί". Πάρτο σαν ουάν-ναϊτ-σταντ χωρίς το σεξ και διασκέδασέ το.

Και το τελευταίο και σημαντικότερο. Κανένας έρωτας, γάμος, σύντροφος δεν ήταν και θα είναι ποτέ σημαντικότερος από έναν φίλο. Αν κάποια στιγμή το πίστεψες αυτό, δεν πειράζει, αρκεί να συνέλθεις γρήγορα. Αν συνεχίζεις να το πιστεύεις επί σειρά ετών τότε ή έχεις οξεία ψωλίαση εγκεφάλου (το στεφάνι μου πάνωαπολα) ή είχες σοβαρά προβλήματα με τους γονείς σου που δεν θα σου επιτρέψουν ποτέ να ωριμάσεις συναισθηματικά.

Αυτά είναι τα αποφθέγματα του καλοκαιριού.

Υ.Γ. Η ιστορία βασίζεται σε πραγματικά πρόσωπα. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις δεν είναι τυχαία.

Επιπλέοντα σκατά

2011-08-12T17:37:00.000+03:00

Δεν μπορεί να μην σου έχει τύχει να κάνεις το μπανάκι σου ανέμελος και ξαφνικά να έρθει μπροστά σου κάποιο είδος ακαθαρσίας.
Έχει συμβεί σε όλους μας, κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Εμένα που λες εδώ στο νότο μου συμβαίνει συνεχώς απ' την μέρα που ήρθα.
Μεταφορικά κυρίως αλλά αυτό δεν αλλάζει την έκπληξη και την σιχαμάρα.

Τελευταία λοιπόν (για να μην το πιάσω απ'την αρχή και βγει το ποστ τετράτομο με παραπομπές σε άρθρα και έρευνες) ανακάλυψα προς μεγάλη μου έκπληξη πόσο βρωμερή κουράδα μπορεί να είναι ένας άνθρωπος. Και το κακό είναι πως δεν έχω και που να το πω... Γιαυτό καταφεύγω σε μεταφορές και σαχλαμάρες στο διαδικτυακό μου ημερολόγιο μπας και ξεμπαρώσω και γλιτώσω την φυλακή "λόγω αναίτιας επίθεσης στο θύμα με μπουκάλι χλωρίνης εισηγμένο σε οπές πανταχόθεν του σώματος αυτού".

Τελοσπάντων. Δεν μπορώ να γράψω περισσότερα γιατί όπως προ-είπα... δεν μπορώ.
Αποφάσισα όμως να διαχωρίσω την θέση μου απ' τα σκατά και να αντιμετωπίσω την κατάσταση όπως θα έκανα σε πραγματικές συνθήκες: να γυρίσω την μούρη μου από την άλλη και να συνεχίσω το κολύμπι σε άλλη παραλία με λιγότερες βρόμες.
Όπως όμως σε κάθε περίπτωση, το γλύψιμο του περίγυρου και η προσπάθεια δικαιολόγησης του χεσθέντος με εκνευρίζουν περισσότερο απ'το ίδιο το σκατό.

Ελπίζω πάντα σε "καθαρές θάλασσες κι ακτές" και προσδοκώ ανάσταση νεκρών (βλ. κοινή λογική και ευπρέπεια)και ζωή του μέλλοντος αιώνος (σαφές). Αμήν

Ωραία πραματα

2011-07-12T11:58:00.000+03:00

της Βάλιας Μπαζού

Για ορισµένους πολίτες της χώρας το δίληµµα «µνηµόνιο: ευρώ ή επιστροφή στη δραχµή» είναι τελείως ψευδεπίγραφο και µάλιστα το αποδεικνύουν στην πράξη!

Γιατί η απάντησή τους στα τετελεσµένα της κρίσης είναι η αυτοοργάνωση, η δηµιουργία δικτύων αλληλοβοήθειας και η υιοθέτηση νέων «νοµισµάτων», των λεγόμενων «κοινωνικών νοµισµάτων», όπως είναι η Τοπική Εναλλακτική Μονάδα (ΤΕΜ) στη Μαγνησία και ο Οβολός στην Πάτρα, «νοµίσµατα» µε τα οποία πωλούν και αγοράζουν προϊόντα και υπηρεσίες.

Την ίδια ώρα άλλες ομάδες πολιτών δίνουν νέο νόηµα στην έννοια του συνεταιρισμού προωθώντας συλλογικές βιολογικές καλλιέργειες - όπως στη Θεσσαλονίκη η ΠΕΡΚΑ (Περιαστικές Καλλιέργειες) και η ΣΠΑΜΕ (Συνεταιριστική Παράκαµψη Μεσαζόντων) - αναδεικνύοντας τοπικά και βιολογικά προϊόντα µμέσα από τον εξοβελισμό των µεσαζόντων.

Κοινή συνισταμένη όλων των κινήσεων είναι η ανάπτυξη ενός δικτύου κοινωνικής προσφοράς και προστασίας, η ανάπτυξη της κοινωνικής αλληλεγγύης, η υιοθέτηση των αρχών της βιώσιμης ανάπτυξης και της προστασίας των φυσικών πόρων.

Το «νόµισµα» ΤΕΜ

Η μονάδα ΤΕΜ, αν και χρησιμοποιείται για αγορές και πωλήσεις, δεν τυπώνεται, δεν «κόβεται» σε κέρματα και δεν αλλάζει χέρια. Είναι ένα «νόµισµα» - συμφωνία κυρίων και κυριών, που αποφάσισαν να το υιοθετήσουν σε µια προσπάθεια, όπως επισημαίνει το ∆ίκτυο Ανταλλαγών και Αλληλεγγύης Μαγνησίας (www.tem-magnisia.gr), «αλληλοϋποστήριξης των µελών του µε ευρύτερα οφέλη, για την τοπική κοινωνία και οικονομία, µμέσα από την ανάπτυξη ενός συστήματος αμοιβαίας προσφοράς και ζήτησης που καλύπτει ανάγκες, οι οποίες δεν μπορούν να καλυφθούν µε πληρωμές σε ευρώ».

Το νέο «νόµισµα» βρίσκεται στην «κυκλοφορία» τους τελευταίους επτά µμήνες στον νοµό Μαγνησίας και ήδη το έχουν υιοθετήσει περισσότεροι από 700 πολίτες. Θεωρητικά η αξία µιας ΤΕΜ είναι ίση µε 1 ευρώ και αντιπροσωπεύει την αξία των ανταλλαγών που πραγματοποιούν τα µέλη του ∆ικτύου.

Για τη συµµετοχή ενός πολίτη στην «κοινότητα» της ΤΕΜ απαιτείται µόνον η φωτοτυπία της αστυνομικής του ταυτότητας για να ενταχθεί στο ∆ίκτυο. Αυτομάτως ο «λογαριασμός» του πιστώνεται µε 300 ΤΕΜ και αμέσως µμπορεί να αρχίσει να αγοράζει προϊόντα ή να επωφελείται από τις υπηρεσίες που προσφέρουν τα υπόλοιπα µέλη. Ο «λογαριασµός» του κάθε µέλους και οι συναλλαγές καταγράφονται σε ηλεκτρονική βάση δεδομένων. Όπως επισημαίνεται στην ιστοσελίδα του ∆ικτύου, «µε τη συµµετοχή του στο ∆ίκτυο ένα φυσικό πρόσωπο ή µια επιχείρηση µπορεί να προσφέρει εργασία, προϊόντα ή υπηρεσίες για τις οποίες θα αμειφθεί µε µονάδες ΤΕΜ, πιστώνοντας έτσι τον λογαριασμό του. Η πίστωση σε µονάδες ΤΕΜ στην πράξη σημαίνει ότι κάποιος έχει τη δυνατότητα, πάντα µέσα στα όρια του συγκεκριμένου ∆ικτύου, να αναζητήσει µε τη σειρά του υπηρεσίες ή προϊόντα που υπάρχουν διαθέσιμα από άλλα µέλη του ∆ικτύου και να τα ‘‘πληρώσει’’ µε μονάδες ΤΕΜ». Με απλά λόγια, εάν κάποιος ψάχνει ηλεκτρολόγο µπορεί να βρει µέσω του ∆ικτύου και να τον πληρώσει, για παράδειγµα, για την εργασία του µε 50 ΤΕΜ. Αντίστοιχα εάν ένας ηλεκτρολόγος ψάχνει καθηγητή Αγγλικών µπορεί να βρει µέσω του ∆ικτύου και να τον πληρώνει από τον «λογαριασµό» του σε ΤΕΜ.

Οι εµπνευστές του «νοµίσµατος» έχουν φροντίσει και για τον κίνδυνο συσσώρευσης µονάδων ΤΕΜ και για τυχόν απάτες. Έτσι, «το ίδιο το σύστηµα βάζει φραγµό στη συσσώρευση. Για να αποκτήσουν ΤΕΜ τα µέλη του ∆ικτύου χρειάζεται να ξεκινήσουν µια συναλλαγή και να είναι διαθέσιµοι να προσφέρουν υπηρεσίες ή προϊόντα για αξιοποίηση από τα άλλα µέλη του ∆ικτύου». Στο ερώτηµα πώς εξασφαλίζεται το σύστηµα από απάτες, οι ίδιοι απαντούν:

- Κάθε µέλος µπορεί να ανοίξει έναν και µόνο λογαριασµό.

- Κάθε µέλος θα έχει ένα όριο χρεωστικού λογαριασµού κλιµακωτά που θα ξεκινάει από τα 300 ΤΕΜ και θα αυξάνεται ανάλογα µε τον χρόνο παραµονής στο ∆ίκτυο, τις συναλλαγές που πραγµατοποιεί και την αξιολόγηση των συναλλαγών του από τα άλλα µέλη του ∆ικτύου.

- Οι λογαριασµοί είναι ανοικτοί σε όλα τα µέλη και κάθε συναλλασσόµενος µπορεί να δει τους λογαριασµούς αυτών µε τους οποίους θέλει να έχει συναλλαγή.

- Ύστερα από κάθε συναλλαγή, παράλληλα µε τη διαδικασία πίστωσης του λογαριασµού ενός µέλους θα γίνεται ποιοτική αξιολόγηση από τον αποδέκτη των υπηρεσιών ή προϊόντων. Μέσω του ∆ικτύου εξυπηρετείται η ανάγκη σε µμεγάλη γκάμα προϊόντων και υπηρεσιών από βιβλία και είδη διατροφής, µέχρι είδη ένδυσης υπόδησης, έπιπλα, ηλεκτρικές συσκευές ακόµα και φάρµακα και µμουσικά όργανα. Ακόμα υπάρχει πλήθος προσφοράς υπηρεσιών από νοµικές και συµβολαιογραφικές πράξεις, επισκευές και συντηρήσεις, οικοδοµικές εργασίες, φύλαξη παιδιών και ηλικιωμένων κ.λπ. Όσον αφορά σε επιχειρηματίες και καταστήματα, οι ιδιοκτήτες που συµµετέχουν στο ∆ίκτυο προσφέρουν προϊόντα και υπηρεσίες τα οποία πληρώνονται ένα µέρος τους σε ευρώ και ένα σε µονάδες ΤΕΜ.

Οβολός, απάντηση στο ευρώ

Ιστορικά ο οβολός ήταν το πρώτο στοιχειώδες νόµισµα που λειτούργησε στη χώρα µας και έθεσε τη βάση για τη δραχµή, ενώ επίσης συχνά αναφέρεται ως ένα συµβολικό ποσό που παρατίθεται από κάποιον. Οµάδα πολιτών από την Πάτρα αποφάσισε να δώσει νέο νόηµα στην αξία του οβολού προβάλλοντάς τον ως µια νέα µορφή κοινωνικού νοµίσµατος και προτείνοντας µια άλλη λύση για την οικονοµική κρίση. Ο τρόπος λειτουργίας του οβολού µέσα από το Κέντρο Μελέτης και Τεκµηρίωσης Κοινωνικού Νοµίσµατος είχε ίδια χαρακτηριστικά µε αυτά του «νοµίσµατος» ΤΕΜ, αφού τα µέλη του ∆ικτύου αποκτούν «λογαριασμό» και μπορούν να πραγματοποιούν συναλλαγές µεταξύ τους χωρίς να επηρεάζονται από τις επιβαρύνσεις του ευρώ.

Όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα της ομάδας www.ovolos. gr, «το κοινωνικό νόµισµα είναι ένα εναλλακτικό νόµισµα που εκδίδεται από κοινότητες ή δίκτυα. Μεταξύ των χρηστών του, αντικαθιστά το νόμισμα που εκδίδει το κράτος και δημιουργεί έτσι ένα μέσο συναλλαγών σε μια οικονομία που λαμβάνει χώρα ‘‘έξω’’ από την επίσημη».

Τα μέλη της ομάδας που εμπνεύστηκαν το κοινωνικό νόμισμα ξεκαθαρίζουν ότι δεν προσπαθούν να καταργήσουν το ευρώ, αφού, όπως επισημαίνουν, «αυτό είναι το επίσημο κρατικό μας νόμισμα που αδιαμφισβήτητα θα συνεχίσει να χρησιμοποιείται και να χρειάζεται». Στόχος τους είναι μέσα από τη σταθερή νομισματική αξία του οβολού η προστασία των μελών του Δικτύου από τις ανατιμήσεις και την οικονομική κρίση. Όπως σημειώνουν, «με αυτό τον τρόπο, η λογική ζήτησης και προσφοράς όπως τη γνωρίζουμε δεν μεταβάλλεται, παρά μεταφέρεται σε μία σφαίρα ενδοδικτυακών συναλλαγών όπου η αξία του νομίσματος έχει ισχύ στα πλαίσια του οικονομικού δικτύου μέσα στο οποίο προστατεύεται και από το οποίο τροφοδοτείται».

ΣΠΑΜΕ

Η Συνεταιριστική Παράκαμψη Μεσαζόντων είναι ένας αστικός προμηθευτικός οργανισμός που δεν έχει κερδοσκοπικό χαρακτήρα. Όπως οι ίδιοι εξηγούν στην ιστοσελίδα τους http://synparmes.gr, «θέλουμε να συμβάλουμε με όποιο τρόπο μπορούμε στη δημιουργία δικτύων αλληλοϋποστήριξης συνεταιριστικών προϊόντων, επιδιώκοντας τη διάθεσή τους σε συνεταιριστικά πρατήρια από τους ίδιους τους συνεταιρισμούς και παραγωγούς, παρακάμπτοντας έτσι τον ρόλο των μεσαζόντων.

Προσπαθούμε να βοηθήσουμε στην εμβάθυνση των σχέσεων συνεργασίας μεταξύ των μελών των συνεταιρισμών με τους οποίους είμαστε σε επαφή, με στόχο την οργάνωση συνεταιρισμών μικρής κλίμακας, με οριζόντια οργάνωση και οικολογικό χαρακτήρα». Στόχος του ΣΠΑΜΕ είναι να αναπτύσσει, όπως αναφέρεται στο καταστατικό του, «κάθε προβλεπόμενη και απαραίτητη εμπορικά και φορολογικά μεσολαβητική οικονομική δραστηριότητα εισαγωγής, προμήθειας, επεξεργασίας και διανομής των προϊόντων των διάφορων παραγωγικών κοινοτήτων, συνεταιρισμών ή παραγωγών, οικοτεχνών, βιοτεχνών και γενικά δημιουργών, από όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα των ασθενέστερων οικονομικά». Στην ιστοσελίδα του ΣΠΑΜΕ μπορεί να δει κανείς τα προϊόντα που προσφέρονται απευθείας από παραγωγούς και να κάνει σύγκριση των τιμών.

ΠΕΡΚΑ

Η ομάδα Αστικών και Περιαστικών Καλλιεργειών http://perka.oneirografos.net) δημιουργήθηκε τον Ιανουάριο από ανθρώπους της πόλης και όπως οι ίδιοι αναφέρουν «έχουν ως στόχο τη συλλογική καλλιέργεια λαχανικών, εποχικών φρούτων, λουλουδιών και βοτάνων σε αγρό µμέσα ή κοντά στην πόλη της Θεσσαλονίκης».

Η καλλιέργεια είναι µη κερδοσκοπική, θα καλύπτει τις ανάγκες των µελών της ομάδας καθώς και ευπαθών κοινωνικών ομάδων και θα γίνει µε βάση τις αρχές της βιολογικής, βιοδυναµικής ή φυσικής καλλιέργειας µε σεβασμό στους φυσικούς πόρους, ώστε τα τρόφιμα που θα παράγονται να είναι καθαρά, ασφαλή και ωφέλιμα για τον ανθρώπινο οργανισµό. Η καλλιέργεια της γης, όπως υπογραµµίζεται, θα γίνεται µε φυτά κυρίως προερχόµενα από παραδοσιακούς σπόρους ή ανεπτυγµένα βιολογικά, χωρίς λιπάσματα και φυτοφάρμακα, παραδοσιακά, µε τη μικρότερη δυνατή χρήση µηχανηµάτων, µε τη μικρότερη δυνατή κατανάλωση νερού και άλλων φυσικών πόρων καθώς και µε φροντίδα για όσο το δυνατόν µικρότερη κατανάλωση ενέργειας για τις μετακινήσεις και τις μεταφορές.

Ο πρώτος συλλογικός λαχανόκηπος καλλιεργήθηκε στις αρχές Μαΐου σε έκταση στο πρώην στρατόπεδο Καρατάσου. Τα µέλη της οµάδας έστησαν σύστηµα υδροδότησης, έφτιαξαν περίφραξη για προστασία από τα ζώα, µια µικρή αποθήκη, όργωσαν και καθάρισαν τον χώρο, φύτευσαν και τώρα περιµένουν τα πρώτα αποτελέσματα της πολύ σηµαντικής πρωτοβουλίας τους.

Στη δημιουργία Τοπικού ∆ικτύου Ανταλλαγών προσανατολίζεται και η Οικολογική Κίνηση Θεσσαλονίκης για τα µέλη της. Όπως επισημαίνουν, στο ∆ίκτυο µπορεί να ενταχθεί οτιδήποτε µμπορεί κανείς να παράγει σε υλικά και υπηρεσίες χαμηλού - µμεσαίου κόστους και είναι νόµιµη η κυκλοφορία του στην αγορά, όπως για παράδειγμα βιολογικά φρούτα και λαχανικά, οικιακός εξοπλισμός και διάφορες υπηρεσίες από επισκευές και μεταφορές, προσφορά εξοχικού, μαθήματα, φύλαξη παιδιών και ηλικιωμένων.

Η εμπειρία στο εξωτερικό

Τον όρο LETS (Local Exchange Trading Systems), Τοπικά Συστήματα Εμπορικών Ανταλλαγών, εμπνεύστηκε ο Michael Linton το 1983. Το σύστημα που σχεδίασε, δηλαδή η σε τοπικό επίπεδο ανταλλαγή προϊόντων και υπηρεσιών χωρίς χρήματα, αλλά με την υιοθέτηση ενός εικονικού - κοινωνικού νομίσματος, ήταν συμπληρωματικό προς το επίσημο νόμισμα, αν και σε ορισμένες κοινότητες κάποιοι πολίτες πέτυχαν την απόλυτη «απεξάρτησή» τους από τη χρήση του νομίσματος. Δίκτυα LETS υπάρχουν από τότε σχεδόν σε όλες τις χώρες του κόσμου, άλλα επιτυχημένα και άλλα όχι, αφού «κλειδί» για την υγιή και μακρόχρονη λειτουργία του συστήματος είναι η καλή οργάνωση και η μεγάλη και συνεχής συμμετοχή των πολιτών.

Η εναλλακτική - κοινωνική οικονομία είναι μια όλο και ανερχόμενη πρόταση που έχει να κάνει με τη δημιουργία σωματείων, συνεταιρισμών και συλλόγων με έμφαση στην προώθηση βιολογικών προϊόντων με ελεγμένη ποιότητα και τιμές προσιτές στους καταναλωτές.

Οι κινήσεις αυτές λειτουργούν μέσα από ομάδες πολιτών που αποφασίζουν να συνεταιριστούν για να προμηθεύονται απευθείας από παραγωγούς προϊόντα κάνοντας ειδική συμφωνία για την τιμή.

Η ανάπτυξη αυτής της εναλλακτικής μορφής οικονομίας γνωρίζει σε πολλές χώρες της Ευρώπης πολύ μεγάλη άνθιση, αφού υπολογίζεται ότι το 10% των εργαζομένων στην Ευρώπη απασχολούνται σήμερα σε διάφορους κλάδους της κοινωνικής οικονομίας.

Όπως επισημαίνει η Οικολογική Κίνηση Θεσσαλονίκης σε ειδικό ενημερωτικό φυλλάδιο που εξέδωσε, σχεδόν σε όλες τις χώρες της Ευρώπης υπάρχει νομικό και θεσμικό πλαίσιο για την κοινωνική οικονομία, ενώ υπολογίζονται σε 40 εκατομμύρια οι Γάλλοι και σε 60 εκατομμύρια οι Γερμανοί που είναι μέλη τέτοιων συνεταιρισμών, σωματείων, συλλόγων και δικτύων.

ΛΙΝΚ

Διάλειμμα

2011-06-29T16:27:00.000+03:00

Πήγα σήμερα στο Χαμόγελο του Παιδιού να δώσω κάτι ρούχα.
(εδώ ο κόσμος καίγεται θα μου πεις κι εσύ τρέχεις στις "φιλανθρωπίες").

Δεν σου κρύβω πως πήγα με μεγάλη επιφύλαξη γιατί όταν πήρα τηλέφωνο για να μάθω αν τα χρειάζονται και που πρέπει να πάω και τέτοια, μίλησα με μια αντιπαθέστατη μεγαλο-κυρία που ούτε λίγο ούτε πολύ με ψιλοαπέτρεψε. Παρόλα αυτά (κι επειδή το πείσμα δεν νικιέται), πήγα.

Με το που πλησίασα να πατήσω το κουδούνι βούρκωσα ακούγοντας φωνούλες από μέσα. Χαρούμενες φωνούλες, παιχνιδιάρικες και δυο μεγαλύτερες φωνές να τα παροτρύνει σε κάτι.

Αφήνω τα ρούχα στην κυρία που μου ανοίγει και αρχίζω να παρατηρώ το χώρο. Πεντακάθαρος, όμορφος, τακτοποιημένος, πολύ προσεγμένος. Δίπλα στο λαχανί καναπεδάκι της υποδοχής μια κούτα γάλατα Βλάχας "χαλάνε" μόνο το τέλειο σπιτάκι. Η κοπελιά που τα παρέλαβε, μια γλύκα και μισή!!!
Μου ζήτησε τα στοιχεία μου και μου έδωσε απόδειξη. Εκεί λύγισα-ευτυχώς φορούσα τα σκούρα μου γυαλιά. Μου έσφιξε το χέρι ανάμεσα στα δύο της χέρια (οι φωνούλες συνεχίζουν στο μπαγκράουντ), με κοιτάει απευθείας στα μάτια και μου λέει "Ευχαριστώ".

Μου βγήκε αυθόρμητα και είπα "ΕΓΩ ευχαριστώ"

Δεν θα καταλάβεις τίποτα, στο εγγυώμαι

2011-06-29T11:02:00.000+03:00

Τις τελευταίες μέρες (μετά την εβδομάδα των παθών) περιηγήθηκα σε διάφορες ιντερνετικές "πλατείες" συζητώντας ή απλώς διαβάζοντας απόψεις για το θέμα των ημερών. (Και όχι, δεν εννοώ το ποδόσφαιρο).
Κατέληξα στα γνωστά λημέρια του μηχανάκια και ανακάλυψα ότι δεν έχει πάψει να με ...βρίζει. (Λογοπαίγνιο που αναφέρεται σε ωραίες εποχές, πριν η νιότη μας ωριμάσει).

Παρέθεσα τις απόψεις μου περί επαναστάσεων, συντάγματος(πλατείας) και λοιπών επίκαιρων και (εκτός του απολύτως κατανοητού ότι βρέθηκα σε μια ομάδα ανθρώπων που έχουν αναπτύξει μεταξύ τους κοινούς κώδικες επικοινωνίας και συμφωνία απόψεων)μου φάνηκε εξαιρετικά περίεργο το ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι -κάποιοι γνωστοί, κάποιοι άγνωστοι- χρησιμοποιούν ένα ειρωνικό χιουμοράκι το οποίο εκτός που είναι αρκούντως εκνευριστικό είναι και ανούσια αναποτελεσματικό.
Αν εξαιρέσεις έναν τυπάκο προχωρημένης -κατά δήλωση- ηλικίας που επιτυχώς συνδύασε την ειρωνεία με την ουσιαστική τοποθέτηση απόψεων, όλοι οι άλλοι περιορίστηκαν στην ειρωνεία μόνο. Έξυπνη, εφευρετική γραφή βεβαίως αλλά με ελάχιστη ουσία και αναλωμένη στον εντυπωσιασμό.

Αποχώρισα αστειευόμενη και χτυπώντας τους φίλους συγκαταβατικά στην πλάτη αποδεχόμενη το αμερικάνικο και καθόλου συμπαθές "χάρηκα που συμφωνήσαμε ότι διαφωνούμε"

Η αλήθεια είναι ότι σε κάποια σημεία έχασα κι εγώ την ουσία επειδή απλούστατα η "οργανωμένη" και απ' ολες τις μεριές ειρωνεία δεν μου επέτρεψε να συνεχίσω να σκέφτομαι καθαρά. Αναγνωρίζω την αδυναμία μου σε αυτό το κομμάτι καθώς επίσης αναγνωρίζω και την έλλειψη διάθεσης να αναλώνομαι σε συζητήσεις που εκ προοιμίου δεν έχουν σκοπό ή δυνατότητα να με διαφωτίσουν αλλά περισσότερο αποσκοπούν στο μια παρέα να ευλογήσει τα γένια της και να τροφοδοτήσει τον ναρκισσισμό της.
Παραδέχομαι ταπεινά ότι έχω συμμετάσχει κι εγώ στο παρελθόν σε τέτοιου είδους παρέες που με μεγάλη επιτυχία (και ψυχική ευφορία) "μαστιγώναμε" τους αιρετικούς και μετά απολαμβάναμε την (ομολογουμένως μοναδική) αίσθηση της αλληλεγγύης και της συνοχής που προέκυπτε από αυτές τις "επιτυχίες".

Αυτό στο οποίο δεν μπόρεσα ποτέ να πειθαρχήσω είναι η επιμονή του απέναντι να αναγνωρίζει σε μένα προθέσεις που δεν έχω είτε γιατί αυτό επεξηγεί εύκολα την στάση μου είτε γιατί ο ίδιος έχει την σιγουριά ή/και την υπεροψία να "διαβάζει πίσω απ'τις λέξεις" ασχέτως ποιες είναι αυτές οι λέξεις.

Ο λόγος που μπαίνω σε τέτοιες συζητήσεις είναι γιατί αυτά που συμβαίνουν γύρω μου νοιώθω να με υπερβαίνουν και ενώ έχω μια διαμορφωμένη άποψη που στο δικό μου μυαλό είναι αρκούντως ξεκάθαρη προσπαθώ να μένω ανοιχτή σε νέες ή άλλες απόψεις ώστε να επαναπροσδιορίσω ή να ενισχύσω την δική μου. Είτε λοιπόν λόγω απλότητας μυαλού είτε λόγω τρόπου επεξεργασίας δεδομένων θέτω συγκεκριμένα ερωτήματα σε συγκεκριμένα πράγματα και παραθέτω τι θεωρώ αυτονόητο. Αφήνοντας φυσικά περιθώριο ακόμα και το αυτονόητο να το συζητήσουμε. Εκεί που καταλαβαίνω ότι ο απέναντί μου δεν έχει την ίδια πρόθεση είναι όταν παρακάμπτονται τα επιχειρήματα που δεν υποστηρίζουν μια άποψη και επανέρχονται όταν την εξυπηρετούν. Στο δικό μου το μυαλό αυτό είναι ανεπάρκεια δομημένης σκέψης. Είτε λοιπόν πρέπει να με θεωρείς εμένα ηλίθια ώστε να μην το διακρίνω όταν το κάνεις οπότε εκεί κρίνεται η πρόθεσή σου είτε να μην το καταλαβαίνεις οπότε -χωρίς χαρακτηρισμούς- δεν μπορείς να μου δώσεις τις απαντήσεις που ψάχνω.

Έχω συγκεκριμένα ερωτήματα, το επαναλαμβάνω. Και θα ήθελα κάποιος χωρίς εμπάθεια και έπαρση να με διαφωτίσει. Με εμπάθεια και ένταση ακόμα κι αν προσπαθήσει να το κάνει, εγώ δεν θα το καταλάβω.
Η κριτική επί των συζητήσεων είναι μια αφορμή πάντως ώστε να συνεχίσω να λέω τις μπούρδες μου σ'ενα χώρο που δεν θα λογοκριθεί (στο γήπεδό μου δηλαδή) και που πιθανότατα δεν θα σχολιαστεί καν. (η δημοτικότητά μου έχει πέσει αισθητά).

Μπορεί όντως τελικά να με παρασέρνει σε αυτές μου τις απόψεις ο ενθουσιασμός - που άλλωστε με διακρίνει σε σχεδόν όλα τα άλλα. Μπορεί επίσης η αφέλεια να μην υφίσταται μόνο στο μαλλί αλλά και βαθύτερα. Τέλος μπορεί το ένστικτο να μην είναι τίποτα άλλο παρά η τάση (χωρίς καμιά υπόσταση)να εξηγούμε τα ανεξήγητα. Όλα αυτά μπορεί.

Πάντως σήμερα είναι μια μέρα που νοιώθω πως σε κάτι συμμετέχω. Πως κάτι με εκφράζει και πως η ιδεολογική μοναξιά βρήκε παρέα. Αυτό δεν είναι λίγο και σίγουρα δεν είναι δύσκολο να σε παρασύρει.

Κρατώ τις επιφυλάξεις μου, διαβάζω, διαβάζω και ξανα-μανα-διαβάζω και είμαι έτοιμη να αλλάξω γνώμη αν κάτι μου βρωμίσει.

Κατάλαβες τίποτα;
Οχι;
Εμ, στο είπα απ'την αρχή

Η εβδομάδα των παθών

2011-06-17T19:43:00.000+03:00

Θα επανέλθω στις καλές παλιές εποχές και θα σου διηγηθώ την εβδομάδα που μόλις πέρασα.
Αρχίζοντας από την περασμένη Παρασκευή που με χαρά και συγκίνηση πήγα να παρακολουθήσω την ορκωμοσία του αδερφού μου. Ήταν απίστευτη η αγωνία για αυτό το γεγονός μιας και το καμάρι μας έκανε 10 χρόνια να πάρει πτυχίο με ενδιάμεσα διαλείμματα επανάστασης του στυλ: Εγώ δεν θέλω πτυχίο, τι να το κάνω αφού σερβιτόρος θα γίνω κ.α.
Παρόλα αυτά ήρθε αυτή η ώρα που σύσσωμη η οικογένεια φτάσαμε στα προπύλαια με τα σχετικά λουλούδια ανά χείρας και το δάκρυ (κορόμηλο) έτοιμο στην άκρη του ματιού. Μόλις θα τέλειωνε θα ξεκινούσα όλοι μαζί για το εξοχικό για ένα πολλά υποσχόμενο τριήμερο.
Όλα πήγαν ακριβώς όπως τα περίμενα. Συγκίνηση, φωτογραφίες, στριμωξίδι, ανούσιοι ακαδημαϊκοί λόγοι και τέτοια. Πήραμε λοιπόν το μετρό να γυρίσουμε, να πάρουμε τις βαλίτσες και να πάμε στας εξοχάς. Στο μετρό λοιπόν και μετά απο ένα γενναίο στριμωξίδι, ανακαλύπτω οτι μου λείπει το πορτοφόλι μου. Χμμμμμφ....
Και αρχίζει ένας αγώνας τηλεφωνημάτων στις τράπεζες, να ακυρώσω κάρτες και παρακάρτες, αστυνομίες για δήλωση απώλεια ταυτότητας, διπλώματος και καπάκι να πάω να γράψω το παιδί στον παιδικό γιατί ήταν η τελευταία προθεσμία.

Φεύγει η καταραμένη Παρασκευή.... ΣΚ καλό αν εξαιρέσεις ότι το παιδάκι μου το κατα-φάγανε οι ψύλλοι και τρέχαμε σε γιατρο-φαρμακεία.
Έρχεται η τετάρτη και μας βρίσκει πια στην Αθήνα όπου ξαναθυμάμαι τις εκκρεμότητες που υπάρχουν (μνημόνια, απεργίες πλατείες κτλ).
Περνάω το σοκ των κινητοποιήσεων την Τετάρτη, είμαι σαν το λιοντάρι στο κλουβί που δεν μπορώ να κατέβω στο Σύνταγμα και κοιμάμαι με μάτια πρησμένα από το κλάμα (πάντα κλαίω όταν πέφτει ξύλο στους δρόμους) και με στομάχι αηδιασμένο από την παραφιλολογία των καναλιών και των κρατούντων.

Ξημερώνει η Πέμπτη που με βρίσκει εξαντλημένη ψυχικά και σωματικά. Α! Ξέχασα να σου πω ότι από την Τετάρτη κάνουμε και το μεγάλο βήμα με τον γιο μου της απεξάρτησης από την πάνα... Αυτό θεωρητικά δεν είναι και τίποτα, πρακτικά όμως σημαίνει ότι έχω σφουγγαρίσει μέσα σε μια μέρα τουλάχιστον 7 φορές τσίσα και μία φορά κακά από διάφορα σημεία του σπιτιού. Στο ενδιάμεσο από τα σφουγγαρίσματα καθόμαστε και στην τουαλέτα καθε μία ώρα όπου η μέση μου διαμαρτύρεται εντονότερα από τον γιόκα μου... Σωματικά λοιπόν off... Και το μεσημεράκι χτυπάει και το τηλέφωνο και είναι ο μαλάκας ο φίλος μου ο Βαγγέλης που έχουμε να μιλήσουμε 2 μήνες γιατί έχει κάνει μαλακία, ο μαλάκας. Ψευτοτσακωνόμαστε -ούτως ή άλλως μαλακία εξομολογουμένη ούκ έστιν μαλακία- και λέμε τα 2μηνών νέα μας. Παρόλα αυτά όσο κι αν το περιγράφω απλοϊκά ήταν ακόμα μία πίεση κι αυτό μέσα στον χαμό... Καλή πίεση, αγαπησιάρικη αλλά πίεση.

Χαλαρά λοιπόν το βράδυ απολαμβάνουμε με τον χάμπυ μου μια καναπεδάτη συζήτηση εν μέσω τηλεόρασης και λίγο αποχαυνωμένα (από αυτές τις συζητήσεις που ρωτάς κάτι στις 10 και σου απαντάει ο άλλος στις 10 και 20) και μες στην καλή χαλάρωση λοιπόν βλέπω να έρχεται κατά πάνω μου ένα ιπτάμενο τεράστιο έντομο με στάνταρ εξοπλισμό και φουλ έξτρα.... Ως συνήθως, πετάγομαι απ' τον καναπέ ουρλιάζοντας (σπάω ένα ποτήρι μπύρα και γεμίζω τον τόπο) και τρέψω να κρυφτώ στην κρεβατοκάμαρα. Ο ιπτάμενος 'φίλος' ήταν κατσαρίδα....
Ακολουθεί μιάμιση ώρα προσπάθειας να την σκοτώσει ο καλός μου, τραβάμε καναπέδες μες στη νύχτα, τινάζουμε ριχτάρια, έχει φλομώσει ο τόπος απ'το τέζα και όλα αυτά τα ωραία.
Κάνω μια παρένθεση να σου πω ότι εγώ, η Ολλανδέζα σου, ένα πράγμα φοβάμαι πέρα από κάθε λογική : τις κατσαρίδες. Είναι το μόνο, το απόλυτο, το πιο τεραστιογιγάντιο πρόβλημα που έχω. Αν ήσουν ψυχίατρος θα έκανες πάρτυ με την φοβία μου αυτή. Αν ας πούμε ισχύει αυτό που λένε για τον φόβο του θανάτου που τον εκφράζουμε ο καθένας μας με άλλο τρόπο, ε ναι: αυτός ο φόβος είναι ότι πιο κοντά σ'αυτήν την περιγραφή. θυμάμαι να περιγράφω αυτή τη φοβία λέγοντας πως ειλικρινά, πραγματικά και βαθιά θα ήμουν ένα 30% πιο ευτυχισμένη και ασφαλής αν δεν υπήρχαν κατσαρίδες στην γη...
Λόγω όλων των παραπάνω έχω εξασφαλίσει όσο περισσότερο μπορώ τα νώτα μου. Ζω σ'ενα ΟΛΟΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ και ΠΕΝΤΑΚΑΘΑΡΟ σπίτι, σε ψηλό όροφο, που είναι κλεισμένο από παντού με σίτες (ντάξει, δεν έχω βάλει και στα μπαλκόνια, αν και το έχω σκεφτεί, αλλά όλα τα παράθυρά μου... προστατεύονται). Κάνω απολύμανση κάθε έξι μήνες και ψεκάζω με τέζα στο ενδιάμεσο. Τέλος, δεν βγαίνω στις πλαϊνές βεράντες ποτέ βράδυ και δεν αφήνω ποτέ σκουπίδια στον όροφο. Παρόοοοολα αυτά, η πουτάνα η Τερέζα βρήκε τρόπο και μπήκε στο σαλόνι μου....Υποθέτω πια πως μπήκε κάτω απ'την πόρτα οπότε έχω σχέδιο σφράγισης χαραμάδων.

Όλα αυτά εντέλει μου γάμησαν την ψυχολογία...

Και φτάσαμε αισίως στο σήμερα που αποφασίζω να κάνω δυο δουλειές σε τράπεζες θεωρώντας πως η γκαντεμιά με έχει εγκαταλείψει και τίποτα άλλο δεν θα μου συμβεί . Αμ δε!!!

Ξεκινάω με τον μικρό μου να πάμε στην τράπεζα... Εκτός του ότι τρελάθηκε με "το μηχανάκι που βγάζει χαρτάκια" και το πάταγε συνέχεια και έβγαλε περίπου 50 νούμερα (τα οποία καθόμουν σαν τον μαλάκα και έδινα σε κάθε έναν που έμπαινε) μετά από λίγο αποφάσισε να κατουρήσει στην μέση ακριβώς της αίθουσας αναμονής (μην και δεν μας δουν όλοι) και μόλις τον βούτηξα να τρέξω στην τουαλέτα, σταμάτησε, και ξανάρχισε όταν βγήκαμε από την τουαλέτα στην αγκαλιά μου με αποτέλεσμα να είμαστε τελικά δύο λουσμένοι στα κάτουρα. Μάζευα τσίσα λοιπόν (χωρίς κανένα ζώον από τους παρεβρισκόμενους να προσφερθεί να βοηθήσει λίγο) ταυτόχρονα τον κυνήγαγα μην πέσει από κάτι σκάλες και εκείνη ακριβώς την ώρα ήρθε και η σειρά μου... Κατουρημένη από την μέση και κάτω συμπληρώνω μια αίτηση, ο μικρός κάνει μπουρδέλο το γραφείο του κακόμοιρου υπαλλήλου που του τύχαμε εμείς και τον παίρνω στον ώμο(τον μικρό, όχι τον υπάλληλο) και φεύγω.

Αναρωτιέμαι στο δρόμο της επιστροφής... καλά ρε παιδί μου, αφού με έβλεπαν όλοι αυτοί να παιδεύομαι και να τυραννιέμαι, δεν βρέθηκε ένας χριστιανός να μου δώσει την σειρά του; Κι όμως... 3τέταρτα της ώρας κανείς δεν προσφέρθηκε να βοηθήσει στο παραμικρό...Νέοι, γέροι, άντρες και γυναίκες στα παπάρια τους. Μόνο μια μεγαλοκοπέλα πήγε να τον τραβήξει από το χέρι να μην βγάλει άλλα χαρτάκια, την έκραξα και απομακρύνθηκε. Είπε μάλιστα "πάρτε το παιδάκι... δεν κάνει" και απάντησα "για αφήστε το χεράκι σας απ'το παιδί, μην πάρω εσάς αντί για το παιδάκι"

Αφού γυρνάω μαθαίνω για έναν θάνατο ενός σχετικά κοντινού και πως πρέπει η μάνα μου να πάει στην κηδεία στην Κυπαρισσία (πράγμα που σημαίνει ότι δεν μπορεί να τον κρατήσει να χαλαρώσω λίγο...)
Φτάνουμε σπίτι, τρώμε, κοιμόμαστε και τώρα πια νομίζω πως τελείωσα.
Συμπληρώθηκαν 7 ημέρες γκαντεμιάς και νομίζω πως δεν θα'χει άλλο....

Θα κάτσω μέσα μέχρι να βεβαιωθώ ότι δεν έχει άλλο. ΔΕΝ ΞΑΝΑΒΓΑΙΝΩ μέχρι να αλλάξει το κάρμα μου!!!

Ουφ... Δύσκολη, δύσκολη, δύσκολη εβδομάδα.

Το τσιτάτο της ημέρας

2011-06-15T23:45:00.000+03:00

We can either have democracy in this country or we can have great wealth concentrated in the hands of a few, but we can't have both.

Louis Brandeis

Ωραία δουλειά έκαναν τα παιδιά...

2011-06-08T15:58:00.000+03:00

Θα σου ανοίξει λίγο τα ματάκια (αν είναι ακόμα κλειστά)
Κάνει λίγο "κοιλιά" γύρω στο μισάωρο αλλά αξίζει όλο.

Είναι μαζεμένο υλικό από πολλές μεριές που αν δεν έχεις καταφέρει να τις πετύχεις όλες, πραγματικά θα σε διαφωτίσει.

Άσε που έχει ανθρώπους από σχεδόν όλες τις τάσεις τις εποχής....

Τ'αγόρι μου, τ'αγόρι μου, τ'αγόρι μου!!!

2011-06-06T19:08:00.000+03:00

Τρία βιντεάκια είναι ΔΕΣ ΤΑ!!!!

Είναι εξαιρετικός.

Και είναι συγκινητική η αμεσότητα και η ειλικρίνεια της παρουσίας του.

Η αγαναχτισμένη

2011-05-31T11:19:00.000+03:00

Μ'αρεσουν όλα αυτά που γίνονται γύρω. Μ'αρεσουν οι νέοι, τα παιδιά κι οι μεγαλύτεροι που μαζεύονται στις πλατείες και φωνάζουν για το δίκιο τους. Και ξεσπάνε το θυμό και τον πόνο τους.
Θα πάω κι εγώ, θα φωνάξω κι εγώ. Μ'αρεσει.

Διάβασα κάπου ότι όλο αυτό δεν πρέπει να μείνει εκεί. Πρέπει να υπάρξει μια πρόταση για να μετουσιωθεί σε αλλαγή. Να μην μείνει μια ειρηνική χαζομαρο-διαμαρτυρία που κανέναν δεν άγγιξε. Και συμφωνώ και πιστεύω κιόλας πως αν δεν υπάρξει, το επόμενο βήμα θα είναι η σφαγή. Θα φάμε ο ένας τα μούτρα του άλλου μέχρι να αφανιστούμε. Η χρεωκοπία, σ'αυτό που θα ακολουθήσει, θα είναι το λιγότερο κακό. Ας κάνει ο καθένας το κουμάντο του κι ας βάλουμε όλοι ένα χεράκι μπας και πριν μας φάνε, τους φάμε εμείς.

Κανω εδω μια παρένθεση να πω τι μου λείπει. Μου λείπει το ΠΑΜΕ. Μου λείπει να βγάλει μια ανακοίνωση και να καλέσει τον κόσμο του να κατέβει... στην Ομόνοια. Να πει οτι δεν θέλει να καπελώσει, δεν θέλει να καρπωθεί. Θέλει να ενισχύσει. Θέλει να φέρει τον κόσμο του για να ενωθούν οι φωνές, απ'το Σύνταγμα μέχρι την Ομόνοια. Να έρθει να ενισχύσει. Να μεγαλώσει αυτό που άρχισαν άλλοι. Και λέω το ΠΑΜΕ γιατί αν έχεις κάποια "ιστορία" στις διαδηλώσεις θα ξέρεις καλά πως είναι ότι πιο κοντά σε ειρηνική διαμαρτυρία. Έχει πάντα άριστη περιφρούρηση και στην τελική είναι αυτό που ισχυρίζεται ότι εκπροσωπεί τα λαϊκά στρώματα.

Θα 'θελα να κάνουν το ίδιο όλοι οι γνωστοί φορείς και συνδικάτα. Να παραλύσουμε την πόλη και επώνυμα και ανώνυμα. Στην δική μου Χώρα των Θαυμάτων αυτό θα ήταν το ιδανικό.

Ας πάρουν όλοι από μια πλατεία και ας κατσικωθούν εκεί. Μιά η ΓΕΣΕΕ, μια η ΑΔΕΔΥ, μια η ΔΕΗ, μια ο ΟΤΕ, μια ο Συριζα, μια οι αντιεξουσιαστές. Ε! δεν έχουμε πια και τόσες πολλές!
Και δεν καπελώνει κανείς κανέναν και όλοι κάνουν αυτό που πρέπει να γίνει. Όλοι μαζί όμως μήπως και γίνει κάνα θαύμα και γλιτώσουμε την κρεμάλα.
Κλείνω την παρένθεση.

Όλα αυτά συμβαίνουν την ώρα που μας φλομώνουν με τον ψεύτικο εκβιασμό "μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα". Που φυσικά δεν τολμάει κανείς να πάρει την ευθύνη μιας ριψοκίνδυνης απόφασης. Είναι η καταλληλότερη ώρα για εκφοβισμό, για να βάλουμε το κεφαλάκι μας ανάμεσα στα πόδια και την ταυτότητα στο στόμα και να περιμένουμε.
Είναι η στιγμή που όλοι μας νοιώθουμε μαλάκες. Λες και ξαφνικά δεν καταλαβαίνουμε απο οικονομικά, τίποτα. Μας φόρεσαν τα σπρεντ, την τρόϊκα με τους ειδήμονες, τα επιτόκια, τα κόντρα-επιτόκια και μας έκαναν να πιστέψουμε ότι τα "κουκιά μετρημένα" είναι πασέ.
"Δεν ξέρεις απ'αυτά" που λέγαν κι οι μανάδες μας. Είμαστε οι γενιά με τα 2 πτυχία και τα 3 μπατσελορ ο καθένας και παρόλα αυτά αδυνατούμε να καταλάβουμε...
Τα ζώα με τα πτυχία... Αυτό είμαστε.

Ο ΓΑΠ από ΄κει που ζητάει συναίνεση μετά λέει ότι θα προχωρήσει και χωρίς... Στ'αρχίδια του δηλαδή. Αν τον φάνε λάχανο τίποτα "αγανακτισμένοι" κουκουλοφόροι θα γίνει και μάρτυρας. Αν τον φάνε οι οικονομικοί δολοφόνοι (που είναι και της μόδας φέτος, μαζί με τα peep toes)θα γίνει ήρωας. Έχει τα δίκια του κι αυτός... Αφού ψηφίστηκε και πήρε αυτή τη ριμάδα την λευκή επιταγή είπε να την εξαργυρώσει μέχρι να κλείσει το λογαριασμό.

Έγινε και αυτό http://real-democracy.gr/el
Καλό δείχνει.
Παλεύει και ο Θεοδωράκης ο κακόμοιρος αλλά γέρασε, τι να σου κάνει.

Διάβασα σε πολλές μεριές οτι αυτό το σχεδόν κίνημα δεν θα βγάλει πουθενα. Διάβασα οτι δεν αποτελείται απο πολιτικά όντα αλλά είναι ένα μπουλούκι χωρίς άποψη και μέλλον. Εν μέρει συμφωνώ- προς το παρόν τουλάχιστον αυτό είναι. Ειμαστε, να λέω καλύτερα. Οι άνθρωποι που το απαρτήζουν δεν έχουμε πολιτική θέση ακόμα. Και δεν διαφωνώ καθόλου στην ιστορική διαπίστωση οτι όλες οι επαναστάσεις που ευωδόθηκαν απαρτίζονταν απο ανθρώπους με συγκεκριμένα αιτήματα που είχαν φτάσει στο αμήν. Αλλά θα μου πείς το "να βγούμε απ'το μνημόνιο" δεν είναι αίτημα; Είναι και παραείναι. Απλώς πολλοί απο μας έχουμε φάει τέτοια πλύση εγκεφάλου που έχουμε φτάσει στο σημείο να ψάχνουμε απάντηση όταν μας ρωτούν "και μετά τι;"
Αντί να φωνάξουμε όλοι μαζί "Εγώ θα σου πω ρε, τι;"
Η δική μου θέση είναι: βγάλτε μας απ'το αδιέξοδο και βρείτε κι έναν τρόπο να ανακάμψουμε.
Εγώ θα σου πω; η νοικοκυρά; ο υπάλληλος; ο εργάτης; ο συνταξιούχος; δηλαδή όταν άρχισες όλες αυτές τις τσιριτσάντζουλες με ρώτησες να σου πω; Εμένα άλλη είναι η δουλειά μου. Αν θες να αλλάξουμε, ευχαρίστως!
Και φτάσαμε απ'το "πίνω φραπέ και κάνω ζάπινγκ" στο "ψάχνω να βρω προτάσεις"...
Εγώ η ίδια θα ήμουν ηλίθια αν πίστευα ότι έχω να κάνω πρότασεις, ακόμα-ακόμα φοβάμαι και για το (διαμορφωμένο) κριτήριό μου στο να επιλέξω τα νέα "φωτισμένα" μυαλά που θα βγούνε, αν βγούνε. Αλλά εγώ είμαι εγώ και ευτυχώς δεν είμαι όλοι.
Βέβαια για να λέμε και του στραβού το δίκιο, εγώ δεν ψήφισα ποτέ ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ. Αλλά κι αυτοί που ψήφισαν τι; Πρέπει να τους θάψουμε μαζί με τα λαμόγια; Όχι, όπως ζητάω για τον εαυτό μου μια 2η ευκαιρία, ζητάω και για αυτούς (αν και βαθιά μέσα μου τους οικτίρω).

Αλλά ρε παιδιά, το μεγαλύτερό μου πρόβλημα σ'αυτή την περίοδο είναι η διαφωνία που ακούω από παντού γύρω. Είναι απολιτίκ τελικά αυτές οι διαδηλώσεις;
Μα κοροϊδευόμαστε; Απολιτίκ είναι οι διαδηλώσεις για να φύγει ο Κουγιας απ'την Παναχαϊκή.
Απολιτίκ είναι οι συγκέντρωση/πρόσκληση στο σύνταγμα μαμάδων να θηλάσουν δημόσια.
Το gya pride (ίσως) είναι απολιτίκ.
Οτιδήποτε άλλο είναι πολιτικό.
Η διαδήλωση ως έννοια είναι πολιτική πράξη. Και συγκεκριμένα λαϊκή πολιτική πράξη. Και πιο συγκεκριμένα δημοκρατική λαϊκή πράξη. Αναφέρεται δε ως το μοναδικό όπλο των λαών/ομάδων για την διεκδίκηση αιτημάτων. Άντε για να στο κάνω πιο μοδάτο : για την γνωστοποίηση τουλάχιστον των αιτημάτων (σάματι οι πολιτικοί δεν ξέρουν... και τώρα το μαθαίνουν... τσ τσ τσ).
Αλλά έχουμε φοβηθεί τόσο πολύ τις λέξεις που για να κάνουμε το αυτονόητο πρέπει να το βαφτίσουμε.
Λυπάμαι αδέρφια αλλά το "Αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα" είναι πολιτική συγκέντρωση.
Ξέρω πως σε πονάει και σου χαλάει και το πρωτοποριακό (νομίζεις) της κίνησής σου αλλά πρέπει να σου το πεί κάποιος : Πήγες σε πολιτική συγκέντρωση.
Ουφ...
Αλλά έχω κι άλλο κι αυτή τη φορά θα σε ξαλαφρώσω λίγο: πολιτική δεν σημαίνει κόμματα.
Ε; καλύτερα τώρα;
Πάρε τώρα κι άλλη μια: Πολιτική μπορεί να μην σημαίνει κόμμα αλλά σημαίνει τάξη. ΑΚΑ εργατική τάξη, ΑΚΑ μεσαία τάξη. Τέτοια τάξη. Και δυστυχώς σ'αυτήν ανήκεις... πάρα τις κάρτες και τα ταξιδάκια σου, παρά τα brands που φοράς και αγοράζεις (ή αγόραζες) για σένα και του φίλους σου. Εκεί ανήκεις. Οι περισσότεροι απο 'μας δηλαδή.
Και το να διαδηλώνεις με τους όμοιούς σου είπαμε, δεν είναι κακό. Αλλά να νομίζεις ή να το βαφτίζεις κάπως αλλιώς είναι. Γιατί δυστυχώς εδώ στο Ευρώπη υπάρχει ένα συγκεκριμένο πολιτικό σύστημα που επιτρέπει συγκεκριμένες ανατροπές. Και μέσα σ'αυτό το παιχνίδι παίζουμε όλοι.
Κι αν καταφέρεις στις συνελεύσεις να βρεις του "πεφωτισμένους", αύριο για να τους βάλεις στην Βουλή να σε κυβερνήσουν, πρέπει να τους ψηφίσεις. Να γίνουν... κόμμα. Κατάλαβες; Και ούτω καθεξής...

Αφήνω μια χαραμάδα στο απαρχαιωμένο μου μυαλό ανοιχτή όμως. Μπορεί να αλλάζουν τόσο πολύ τα πράγματα που εγώ να μην έχω την δυνατότητα να το αντιληφθώ. Μπορεί να ξυπνήσω μια μέρα και να μην υπάρχει Βουλή, απλή και σύνθετη αναλογική, 150 συν 1 βουλευτές και όλα αυτά τα πεζά και άσχημα. Και σου υπόσχομαι πως μαζί σου θα'μαι κι εγώ σ'αυτό. Θα το στηρίξω μόνο και μόνο για να το δοκιμάσουμε βρε αδερφέ. Αν όλα τ'αλλα απέτυχαν ας δούμε κι αυτό.

Ξέρεις μόνο τι με φοβίζει; Πως 100.000 άνθρωποι δεν αναγνωρίζουν το προφανές. 'Η τελοσπάντων, οι περισσότεροι από αυτούς.
Εγώ πάντως σε πολιτική συγκέντρωση κατέβηκα. Και σε τέτοια θα ξαναπάω. Κι αν χρειάζεται να το παίξω και λίγο μαλάκας για να μαζευόμαστε περισσότεροι, θα το κάνω. Πρόσεχε όμως φιλαράκο. Εγώ έχω πολιτικό χώρο να με εκπροσωπεί. Και τον ψηφίζω κιόλας.
Μέχρι να μου βρεις καλύτερο.

Τι πια

2011-05-16T12:35:00.000+03:00

Ποια νομίζεις πως είσαι;
Τι νομίζεις πως είσαι;
Ποια νομίζεις πως είσαι;
Τι νομίζεις πως είσαι;
Ποια νομίζεις πως είσαι;
Τι νομίζεις πως είσαι;
Ποια νομίζεις πως είσαι;
Τι νομίζεις πως είσαι;
Ποια νομίζεις πως είσαι;
Τι νομίζεις πως είσαι;
Ποια νομίζεις πως είσαι;
Τι νομίζεις πως είσαι;
Ποια νομίζεις πως είσαι;
Τι νομίζεις πως είσαι;
Ποια νομίζεις πως είσαι;
Τι νομίζεις πως είσαι;

Τι να κόψουμε;

2011-04-27T15:22:00.000+03:00

Για να μην κόψουμε τίποτα, χρειαζόμαστε το ευρώ που δεν σας περισσεύει.

Γιατί χωρίς αυτό, τα 275 παιδιά - θύματα κακοποίησης - που φιλοξενούμε, θα βρεθούν χωρίς σπίτι.

Γιατί η Εθνική Γραμμή για Παιδιά και Εφήβους SOS1056 το 2010 δέχτηκε 270.000 κλήσεις για βοήθεια.

Γιατί οι κινητές ιατρικές μας μονάδες που μόνο πέρυσι μετέφεραν 2.360 νεογνά και παιδιά, σώσανε ζωές.

Γιατί 9.344 παιδιά που νοσηλεύονταν το 2010 χρειάστηκαν το στήριγμά μας.

Γιατί κάθε μήνα στηρίζουμε περισσότερα από 3.000 παιδιά και τις οικογένειές τους που βρίσκονται στα όρια της φτώχειας.

Γιατί έχουμε ανάγκη τους εξειδικευμένους ανθρώπους που μέρα - νύχτα δουλεύουν για να εξασφαλίσουν καλύτερη ζωή για όλα τα παιδιά.

Γι' αυτό σήμερα, σας έχουμε ανάγκη.

Χωρίς εσάς έχουμε μόνο ενάμιση μήνα "ζωής".

Με την δική σας συνδρομή, όμως, θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε. Γιατί δεν εξαρτώμαστε από καμία κρατική χρηματοδότηση ή μεγάλους ευεργέτες.

Οι ευγεργέτες μας είστε εσείς.

Βοηθήστε να κρατήσουμε το χαμόγελο ζωντανό. Τηλεφωνήστε ή στείλτε μήνυμα.

Τώρα.

14545

για κλήσεις από σταθερό και κινητό

σταθερό χρέωση 2,27 / κλήση

κινητό χρέωση 2,46 / κλήση

54020

για SMS από κινητό στείλτε

ΧΑΜΟΓΕΛΟ ή XAMOGELO

χρέωση 2,46 / sms

Συνέχεια του προηγούμενου...

2011-04-13T19:21:00.000+03:00

Και μου ΄λεγε ο θείος μου όταν ήμουν μικρή :

Διαβαζε παιδί μου Το Ποντικι, τι το φέρνω νομίζεις εδω; για προσάναμα;

Δες εδω μια ανάλυση σοβαρή, τεκμηριωμένη και έξω απ'τα δόντια.

Ενος μήνα παλιά -θα μου πεις- αλλά άργησα να το πάρω χαμπάρι (όπως και πολλά άλλα).

ΥΓ έχει και κομμεντ με τα χαϊλαϊτς αν δεν έχεις χρόνο να το δεις όλο. Αλλά ΔΕΣ ΤΟ. Μην βαριέσαι!!!

η Ελλάδα που αντιστέκεται, η Ελλάδα που επιμένει

2011-04-12T19:10:00.000+03:00

Το ότι εγω κι εσύ γνωριζόμαστε καιρό μου επιτρέπει να σου θυμίσω οτι τα τελευταία 2μιση χρόνια είμαι μανα. Μόλις. Τα υπόλοιπα 34 έλειπε αυτή η παράμετρος απο την ζωή μου πράγμα που συνεπάγεται οτι είχα χρόνο και μυαλό να ασχολούμαι λίγο με τα κοινά.
Πολυ χρόνο, λίγο μυαλό.
Και δεν αστειεύομαι. Δεν κατατάσω τον εαυτό μου στους πνευματικούς ανθρώπους. Τουλάχιστον όχι με την σωστή έννοια. Είμαι σχετικά ημιμαθής, με σχετικά δυνατό ένστικτο και σχετικά... καμία ακαδημαϊκή σταδιοδρομία.

Αυτό, παρόλα αυτά, δεν με εξαιρεί (ίσα-ίσα θα έλεγα) απο το μεγάλο ποσοστό των ανθρώπων που με τα ίδια ακριβώς "προσόντα" ονειρεύονται, ανησυχούν, παλευουν, λιγίζουν, ακούν, κρίνουν και είναι ουσιαστικοί αποδέκτες των "αλλαγών" που εχουμε υποστεί στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Τόσα όσα ο καθένας απο εμάς θυμάται τον εαυτό του.

Μεσα στην παραζάλη της ζωής μου ομολογώ χωρίς ιδιαίτερες τύψεις οτι τα τελευταία χρόνια πολλά απο αυτά που συνέβαιναν με προσπερνούσαν (και με ξεπερνούσαν) χωρίς πολλές φορές καν να γυρίσω το κεφάλι.
Την τελευταία χρονιά όμως αυτό δεν είναι δυνατόν. Ειναι τόσο εκωφαντικά όλα αυτά που συμβαίνουν που δεν μου άφησαν περιθώριο.

Το ότι ξόδεψα 2 παραγράφους για να διευκρινησω το ποιόν μου δεν το έκανα απο απολογητική διάθεση. Το έκανα για να δηλώσω οτι δεν έχω δυστυχώς ενδιαφέρουσα και σοβαρη γνώμη και σίγουρα όχι βαρυσήμαντη. Και όπως είναι τελευταία και της μόδας, δεν έχω κάποια πρόταση να κάνω. Αλλά όπως ήδη θα καταλαβες δεν είναι αυτός ο ρόλος μου. Εγω είμαι μέρος της μάζας.
Δεν με ενοχλεί ο όρος. Και για μένα δεν υποδηλώνει απαραίτητα κάτι υποκινούμενο, χειραγωγήσιμο και απρόσωπο. Αποτελώ μέρος ενός συνόλου αλλά έχω τουλάχιστον την διαυγεια να διατηρώ την προσωπική μου υποσταση. Οσο αυτό είναι δυνατόν για ένα λιγότερο φωτισμένο μυαλό απο άλλα.
Γιατί τα λέω όλα αυτα:Θέλω να καταλήξω κάπου, μην βιάζεσαι.
Τους τελευταίους μήνες κι ενώ είχα αρχίσει να νοιώθω μόνη (ως πολιτικό ων, όχι ως άνθρωπος) άρχισα σιγά-σιγά να βλέπω "κινήσεις".
Θυμάσαι που λέγαμε/νε "που είναι ο πνευματικός κόσμος του τόπου; που είναι οι ακαδημαϊκοι; οι καλλιτεχνες;" Εγώ το θυμάμαι.
Επίσης θυμάμαι και κάτι μεμονωμένες προσπάθειες απο διασήμους να δηλώσουν παρουσία, αστείες, χωρίς νόημα. Που με απογοητευαν ακόμα παραπάνω. Ελεγα απο μέσα μου "μα δεν μπορεί να είναι αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που εννοούμε όλοι" Και είχα δίκιο.

Θα σου παραθέσω εδώ ένα βιντεάκι (μιά ώρα κι ένα τέταρτο βιντεάκι...) που πιθανώς να το έχεις ήδη δει.
Αυτό για μένα είναι πρόταση. Δεν ξέρω αν είναι σωστή, εφικτή ή όχι και ευτυχώς δεν καλούμαι να αποφασίσω (ακόμα). Αλλά αναγνωρίζω την ισχύ της.

Αμέσως μετά πέφτω πάνω σε μιά άλλη... εξίσου πειστική.
Αντίθετη με την πρώτη βέβαια αλλά αυτό δεν είναι και το νόημα;

Τελος να σε ενημερώσω (καθυστερημένα) οτι σήμερα συμβαίνει και αυτό. Η πρώτη οργανωμένη και σοβαρή κίνηση των πανεπιστημιακών. Ισως τελιώνοντας αυτό που κάνω να πεταχτώ να ανοίξει λίγο η οπτική μου.

Γιατί φιλαράκο αυτό νομίζω οτι είναι το νόημα. Πρέπει να ανοίξει το μυαλό μας λιγάκι. Οχι οτι είμαστε βλάκες ή έχουμε καποια γονιδιακή ανωμαλία και δεν τα καταφέρνουμε και τόσο καλά όσο άλλοι λαοί, αλλά έχουμε φάει τόσο παραμύθι για τόσο καιρό που χρειαζεται λίγο να ξυπνήσουμε.

Ισως εγώ να μην είμαι μία απο αυτούς που θα κατέβουν στους δρόμους όταν χρειαστεί. Ισως όμως και να είμαι. Καμιά φορά δεν ξέρεις πως αλλάζουν οι προτεραιότητες. Αλλά μέχρι τότε κάνω μια μικρή προσπάθεια να μάθω. Να ξέρω γιατί θα κάτεβω, αν κατέβω. Να ξέρω προς τα που γέρνει η δική μου ζυγαριά.

Συμφωνώ σε γενικές γραμμές με το ντοκιμαντέρ, άλλωστε αν κατάφερες να το δεις κι εσύ δεν μπορείς παρά να παραδεχτείς οτι είναι καλογυρισμένο και δελεαστικό. Εν μέρει συμφωνώ και με τον Βαρουφάκη. Και αν και η τελικη μου "απόφαση" μάλλον συναισθηματικά θα παρθεί θέλω λίγο παραπάνω χρόνο να δω ποιός είναι αυτός γραφει και λέει αυτά που είδα και άκουσα. Να εχω μια γενικότερη εικόνα γιαυτούς που πάνε να με κατευθύνουν. Γιατί μπορεί να μην είμαι η Αρβελέρ αλλά ας μην επιτρέψω και αυτή τη φορα στον εαυτό μου την δικαιολογία "αχ δεν ήξερα... δεν κατάλαβα".
Θα ψάξω λοιπόν κι όπου φτάσω. Και θα σου πω κι εσένα να ξέρεις τι κατάλαβα, η χαζή.

Για πρώτη φορά μετά απο πολύ καιρό νιώθω ελπίδα. Ξέρω καλα πως μας περιμένουν πολλά δύσκολα χρόνια αλλά νοιώθω επιτέλους ελπίδα.
Όχι τόσο για την ουσία των πραγμάτων που άκουσα αλλά για το ότι επιτέλους άκουσα κάτι σοβαρό. Μια προσπάθεια απο Ελληνες για τους Ελληνες. Οχι εθνικιστικά. Οικογενειακά. Συντεχνιακά. Γονιδιακά.

Και ξέρω επίσης πως για τον πόλεμο που μας έχουν κυρύξει δεν είμαστε προετοιμασμένοι. Κανείς πιστευω δεν θα μπορούσε να είναι. Αλλά το ότι λίγο-λίγο αντιλαμβανόμαστε περι τίνος πρόκειται, είναι το πρώτο βήμα. Οι "μολότωφ" στα τυφλά ίσως και να μην βρουν στόχο. Αν έχουμε όμως στόχο, όλο και κάποιος θα 'χει καλό σημάδι, έτσι δεν είναι;

ΥΓ Παρε και λίγο γέρο του μωρια! Ετσι για να ανεβάσω το αγωνιστικό σου πνευμα!
Κι εχε το νου σου... στο παιδί. Για μουσική υπόκρουση :)

pleased to make your acquaintance,ma'am

2011-04-10T14:35:00.000+03:00

Χθές συναντήθηκα με έναν παλιόφιλο που είχα να δω χροοοοονια.

Ειναι απο αυτές τις περιπτώσεις που έχεις χαθεί μια τετραετία, μιλάς που και που και πάντα λες "αντε, να πιουμε και κάναν καφέ" αλλά αυτό ποτέ δεν κανονίζεται.

Χθες λοιπόν, τον πέτυχα σ'εναν ιστότοπο, είπαμε μια καλημέρα και μετά απο μιά ωρα βρεθηκαμε στο μοναστηράκι να πίνουμε ούζα.

Ο φίλος μου, μια χαρά. Σχεδόν όπως ακριβώς τον θυμόμουν (ευτυχώς ο κώδικας δεν είχε χαθεί). Η έκπληξη ήταν η κοπέλα του.
Μια γλυκιά, πανέμορφη και πολύ πολύ συμπαθητική κοπελιά.
Λέω έκπληξη, όχι γιατί απαξιώνω τον φίλο μου, ίσα-ίσα, δεν είχα δεί ποτέ σημάδια μαλακίας στις επιλογές του(τουλάχιστον όχι κραυγαλέα :Ρ). Ολες οι κοπελες που είχα δει δίπλα του ήταν φαρ φρομ αντιπαθητικές. Απλώς επειδή το αντρικό φύλο με έχει συχνα απογοητευσει και έχω μάθει πως τα αγόρια έχουν "ποταπά' κριτιρια στην επιλογή συντρόφου, περίμενα σχεδόν τα πάντα...

Εχω ξαναπεί οτι ένας απο τους λόγους που εκτιμάς λιγότερο ή περισσότερο έναν άνθρωπο είναι και το ποιον/ποιαν διαλέγει να έχει δίπλα του. Και σ'αυτήν την περίπτωση εκτίμησα λίγο παραπάνω τον Μανο.
Εχω ακούσει και ίσως έχω πει κιόλας οτι είναι δύσκολο μια γυναίκα να συμπαθήσει ειλικρινά μια άλλη γυναίκα. Αλλά ουσιαστικά δεν το πιστευω. Όταν έχεις απένταντί σου ένα άνθρωπο έξυπνο, συμπαθή και οι δύοδοι επικοινωνίας δεν μπλοκάρονται απο μικρότητες και κόμπλεξ τότε το φύλο δεν μπαίνει στη μέση. Εκτός αν τα κόμπλεξ και οι μικρότητες ξεκινούν απο την δικιά σου μεριά :)

Καλα να'στε ζευγαράκι. Εύχομαι το καλύτερο για την προσπάθειά σας να βρείτε τον παράδεισο!

Υ.Γ.Ασχετο αλλά πόσα χρόνια θα περάσουν μέχρι να σταματήσει να μ'απογοητευει ο πατέρας μου ή πόσα χρόνια θα περάσουν ωστε ακόμα κι αν το κάνει να πάψει να με νοιάζει;

Αν έχεις 111 λεπτα...

2011-04-07T23:38:00.000+03:00

εδω θα τα περάσεις περίφημα!

Γυναικες που απεχθάνομαι

2011-04-07T14:59:00.009+03:00

Πρωτη και καλύτερη το ξέρασμα. Ειναι άσχημη και μαυριδερή και νομίζει οτι είναι όμορφη και αεράτη. Το παίζει τσαμπουκάς και όταν την κράζουν μαζευεται... Σίχαμα.

Μια κούκλα ζωγραφιστή που δεν της αρκεί να της το λένε/γράφουν/δείχνουν πρέπει να το αναδεικνύει σε κάθε βλέμμα/κίνηση/κραυγή. Ασε που παντρευητηκε και το πιθήκι...

Για το σούργελο τι να πω; Η miss τέλεια με δόσεις απο Βουγιουκλάκη και καρτουν μαζί. Ο σύζηγος δε... το νεάτερνταλ με κλασική παιδεία

Κορμάρα μεν πιθηκομούρα δε. Δεν την συμπαθώ γιατί μου την δίνει το στησιμο, το τουπέ και τα τοοοοσα γυμνα πια... Καθωςπρέπει ψωλίτσα.

Κιουριιιιια. Ασχημομούρα real housewife of athens. Κακομούτσουνη, δήθεν συναισθηματική και δήθεν φιλάνθρωπος. Μπλιαχ!

υ.γ. θ'ακολουθήσει και το bottom 5 των ανδρών. Μην νομίζετε... τώρα μόλις το 'πιασα το φτυάρι!

good morning sunshine

2011-04-07T13:27:00.007+03:00

Ωρααααιιιιιιιααααααα μέρα!!!

Τ'αγόρια μου λείπουν ταξιδάκι μοναχά τους κι εγώ ξύπνησα στις 12!

Αναπληρώνω δυνάμεις και αναβιώνω την προ-μανας εφηβεία μου -ξέρεις εσυ : τσιγάρα, ποτά, ξενύχτια.

καλημέρα καλημέρα καλημέρα

Requiem

2011-04-06T22:14:00.005+03:00

Καμιά φορά αισθανόταν οτι οι μουσική δεν την χωραγε πια.
Μεγάλωσε μεσα σ'αυτήν, την έμαθε, την υπηρέτησε αλλά δεν την άντεχε πια.
Καθε φορά που ακουγε σχεδόν οποιαδήποτε μελωδία βούρκωνε. Κι έτσι, σιγα-σιγα, σταμάτησε να ακούει το οτιδήποτε. Εκλεισε σε ντουλάπια τα ραδιόφωνα και τα cd-player, έβαλε κι έναν πολιτικό σταθμό στο αυτοκίνητο κι έτσι ένοιωθε πιο ασφαλής.
Απέφευγε κάθε επαφή. Ακόμα και τυχαία να ερχόταν κάτι στα αυτιά της άρχιζε να μιλάει δυνατότερα ή να ζητά να το χαμηλώσουν ή ακόμα-ακόμα έφευγε - με μια δικαιολογία- μακρυα.
Θυμάται πριν 15 χρόνια, πριν ακόμα κάνει τα παιδιά της, πόσο χαιρόταν/ξέσπαγε/συγκινιόταν με συγκεκριμένες μελωδίες, με συγκεκριμένους στιχουργούς. Τωρα όλα αυτά ήταν μαχαιριές. Μικρές μικρές μαχαιριές στον λαιμό που ανέβαζε λυγμούς.

.................

Απο τον Απρίλη του '86 που χώρισε με τον Βάσο ήταν όλα απολύτως τακτοποιημένα στο μυαλό της. Είχε σφαλίσει όλες τις μνήμες και είχε χωρίσει σε μικρά κουτάκια όλα τα γεγονότα, με τέτοιο τρόπο που να μην χωράει αμφιβολία για το ορθό της απόφασης. Ούτως ή άλλως ήταν κι απο μόνα τους όλα υπέρ της. Εκείνος έσφαλε, εκείνη δεν είχε χρόνο για χάσιμο.
Χωρισμένα σε κουτάκια έτσι ήταν: σωστά και αλφαδιασμένα.
Γυρνώντας όμως εκείνο το απογευμα με το ταξί άκουσε σιγανα μια μελωδία... Un Año de Amor...
και τα κουτάκια άνοιξαν.

..................

Κι' αν για τον έρωτά μου δεν μπορώ να πω -
αν δεν μιλώ για τα μαλλιά σου, για τα χείλη, για τα μάτια·
όμως το πρόσωπό σου που κρατώ μες στην ψυχή μου,
ο ήχος της φωνής σου που κρατώ μες στο μυαλό μου,
η μέραις του Σεπτέμβρη που ανατέλλουν στα όνειρά μου,
ταις λέξεις και ταις φράσεις μου πλάττουν και χρωματίζουν
εις όποιο θέμα κι' αν περνώ, όποιαν ιδέα κι' αν λέγω.

..................

15 μέρες μέτα πρωϊ και βράδυ, όλη μέρα, δεν σταματούσε να τον σκέφτεται. Ο Βάσος είχε γίνει κάτι σαν φαντασμα στο κεφάλι της και την στοιχειωνε. Αποφασισε λοιπόν να του γράψει. Ειχε κρατήσει μια επαφή (αυτή της υπεράνω, της "εγω σε συγχώρησα") και άρχισε να γράφει το "υπεράνω" μεϊλ της. Της απάντησε σύντομα. Και του ξανέγραψε. Κι εκείνη ακομα πιο άνετα την 2η φορά, μα εκείνος καθυστέρησε να απαντήσει και περάσαν μέρες και τρελάθηκε. Και ήρθε μια αφορμή να καθυστερήσει κι εκείνη την απάντηση και τώρα; 10 μέρες μετά κι αυτός δεν έχει γράψει... και ειναι Σαββάτο βράδυ και είναι μόνη και κλαίει κλαίει κλαίει. Κλαιει γιατι νιώθει μόνη, γιατί ξέρει πια πού έκανε λάθος, γιατί θα ήθελε να γυρίσει το χρόνο πίσω.
Αλλά 15 χρόνια είναι πολλά. Δεν της απάντησε ακόμα, ίσως αυτή η Αννα να είναι τελικά γυναίκα του πια-δεν πρόλαβε να ρωτήσει- ίσως να μην υπάρχει ίχνος πια μέσα του απο εκείνη, την "Βούλα του" όπως την φώναζε...
Μόνο σ'αυτόν το επέτρεπε... Παρασκευή την έλεγαν και σε όποιον άρεσε. Για 'κεινον μόνο, Βούλα.

..................

- Μιά φορά τη βρίσκεις την αγάπη στή ζωή σου,
Άν τό 'πιασες τό γαλάζιο πουλί, πάει καλά. Μ'άν τό άφησες να φύγει άπ'τά χέρια σου, τί νά σού κάνε ή ομορφότερη γυναίκα του κόσμου;
Αδειάζει σιγάτό ποτήρι του καί προσθέτει:
-Ή ομορφότερη γυναίκα τού κόσμου είναι για όλο τον κόσμο. Μά για τον καθένα μας, δέν υπάρχει παρά μιά μονάχα γυναίκα στόν κόσμο...

.................
Η νύχτα έφυγε και ημέρεψε το χάλι της ο ήλιος. Δευτερο εικοσιτετράωρο άυπνη και τότε κατάλαβε. Κατάλαβε ή θυμήθηκε. Δεν είχε σημασία. Κατάλαβε τον φόβο, τον εγωϊσμό, τον πόνο. Την απογοήτευση και την ορφάνια. Και έκλαψε για εκείνον, μετά απο 15 χρόνια έκλαψε για τον δικό του πόνο, την δική του εγκατάλειψη. Την δική του ανάγκη. Εκλαψε βουβά, εσωτερικά και άδολα. Εκλαψε γιατί τώρα πια η δική του δύναμη της φαινόταν τεράστια και η δική της δειλία ασήκωτη. Και όσο περνούσε η ώρα τόσο και πιο πολλά θυμόταν. Λεπτομέρειες, ανατριχιαστικές λεπτομέρειες. Δεν μπορούσε να το πιστεψει κι η ίδια πόσες λεπτομέρειες. Ηξερε πως τον σκεφτόταν καθημερινά αλλά το'χε αποδωσει στο ιδιάζον της αφορμής. Αλλά δεν υπάρχουν αφορμές πια, υπάρχει μιά και μόνη αιτία.

................

Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μιά μέρα
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Οχι
να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει
έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα
πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.
Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι,
όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
εκείνο τ' όχι -το σωστό- εις όλην την ζωή του.

...................

Ηταν 12 τ'απρίλη, κι εκείνη 25 χρονώ. Φέτος στις 6 του ίδιου μήνα μυρολογάει χωρίς κοινό. Τοτε όλα ήταν μαγικά, ευκολά και μεγάλα. Τώρα είναι αληθινά. Καθημερινά. Πραγματικά. Και δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο απο την πραγματικότητα. Μια ωμή, πεζή, απτή πραγματικότητα. Σ'αυτήν την επέτειο, αυτού του χωρισμού, η απώλεια της μαγείας ηρθε και συστήθηκε. Λες να θρηνούσε αυτό; αλλά... ε! κι αυτό δεν είναι λίγο. Κι άλλες λεπτομέρειες : Ευτυχισμένη; την είχε ρωτήσει. Και τότε του απάντησε με μεγάλη ευκολία. Και ειλικρίνεια. Τωρα για ρώτα την, αν μπορείς. Καταφερε να σταθεί αγέρωχη, να τον λυγίσει αλλά ξέχασε να σταματήσει να στέκεται. Και τώρα πια, μέρα με την μέρα, την φάγαν τα κύμματα.

....................

Σαν η γης αρρώστησε κι' οι ουρανοί σκοτείνιασαν και τα δάση σάπισαν απ' την βροχή,
ήρθε καβάλα ο πεθαμένος μιά χινοπωριάτικη μέρα, να ξαναδεί ότι είχε αγαπήσει.

.....................

Τωρα πια ηρέμησε. Φοβήθηκε λίγο αλλά ηρέμησε. Κατάλαβε πως μόνο να περιμένει μπορεί. Μια αναλαμπή, μια ηλιακτίδα την τυφλώσει. Μονο να περιμένει. Αλλωστε κι εκείνος είχε πει "Μα δεν θα μ'αφήσεις ποτέ να φύγω..." Αρκεί μόνο να το θυμάται. Θα το θυμάται. Και μια μέρα θα καταλάβει. Πως τον έσπρωξε να φύγει αλλά εκείνη ακόμα στέκεται. Πως τα πόδια της μάτωσαν να στέκεται αγέρωχη. Πως πρέπει να την πάρει αγκαλιά να την ξαπλώσει. Και πως ακόμα κι αν εκείνος δεν το θέλει εκείνη θα συνεχίσει να στέκεται.

....................

Γιατί αλλιώς τι νόημα θα είχε; Να θρηνείς έναν χωρισμό 15 χρόνια χωρίς ποτέ να λυτρώνεσαι;

Un Año de Amor

unfashionable and corny, but....

2011-04-05T15:23:00.003+03:00

Common sense!

2011-04-04T22:53:00.002+03:00

Παρακολουθούμε ως ευτυχισμένη οικογένεια το Αναλυσέ το (νομίζω το 3).
Έχει λοιπόν μια σκηνή που μπαίνει ο Ντε Νίρο μέσα σ'ενα στριπτιτζάδικο και δείχνει μια ξανθιά βυζαρού να χορεύει σ'ενα στύλο φορώντας τα απολύτως απαραίτητα.

Και τότε ο 2μιση χρονών γιός μου, που μέχρι εκείνη την στιγμή ήταν ξαπλωμένος στην αγκαλιά μου, πετάγεται δείχνοντας την τηλεόραση και φωνάζει:

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ!!!!!!!!!!!!!!!

Και μετά μου λέτε εμένα πως πουτανιάρης δεν γεννιέσαι αλλά γίνεσαι... αμ δε!!!!

happy happy birthday

2011-04-04T14:00:00.004+03:00

Σήμερα κλείνω τα 36. Αν και πέρασε η εποχή που πραγματικά και ειλικρινά ενοιωθα 20, δεν περίμενα να φτάσω και στο άλλο άκρο.
Τα 36 μου φαίνονται λίγα. Δεν νιώθω γριά, όχι. Απλώς αυτό το νούμερο μου θυμίζει οτι είμαι ακόμα νέα ενω δεν νοιώθω. Ισως. Καπως έτσι.

Η αλήθεια είναι πως νιώθω πιο κουρασμένη απ'οτι θα ήθελα. Επίσης η ρουτίνα είναι τόσο... ρουτίνα που εχει εισχωρήσει στα κύταρα μνήμης αδρανοποιώντας την ανάμνηση της μη-ρουτίνας (μα τι γράφω η γυναίκα!) Μην με ρωτήσεις τι θα ήθελα. Δεν ξέρω. Δεν ξέρω να το εκφράσω δηλαδή αλλά μπορώ κάλιστα να το ζωγραφίσω :)
Το πιο κοντινό σε περιγραφή που θα μπορούσα να κάνω είναι το συναίσθημα της ξεκούραστης ανεμελιάς. Αυτό μάλλον μου λείπει. Η αίσθηση της μη-υποχρέωσης. Της αναγνώρισης και της χαράς. Αλλά όλα αυτά σε ίσες ποσότητες και με μία λέξη. Κατάλαβες;

Απο την αρχή του χρόνου με πάει γαμιόντας (excuse my French). Απο την μία η αναμονή της δικής μου εγχείρησης που έχει αναβληθεί 3 φορές και απο την άλλη η μυρωδιά του θανάτου σε 1ου βαθμού συγγένεια με έχει κλονίσει. Ποσα να αντέξει ο άνθρωπος; Κλισε μεν, αληθές δε.

Δεν έχω μεγάλες αποφάσεις να σου ανακοινώσω. Τα γεράματα (?!) άλλωστε διακρίνονται απο μία αργή προσμονή και ταπεινότητα. Το μόνο που μπορώ να πω με σιγουριά είναι οτι βουλιάζω σιγά-σιγά κι αν δεν πιαστώ απ'τα μαλλιά μου θα με φαν τα ψάρια. Χρειάζομαι επειγόντως αλλαγές αλλά το πι που με στηρίζει μου θυμίζει πως αυτές θα έρθουν αργά. Αργότερα τουλάχιστον απ'οτι θα ηθελα. Αλλα ετσι είναι αυτά.
Οταν κλείνεις τα 36 και πας στα 60 όλα μπαίνουν στο ρελαντί.

Γεράματα

2011-02-24T13:15:00.002+02:00

Θέλω να εξομολογηθώ κάτι: Ποτέ δεν μου άρεσε η γυμναστική.
Μην κοιτάς το τέλειο κορμί μου, αυτό είναι δώρο απ΄το Θεό!!!

Το θέμα όμως δεν είναι εκεί.
Παλιότερα, πιο νέα όταν ήμουν, έκανα που και που μια βραχυπρόθεσμη προσπάθεια να ξεσκουριάσω. Μετά το σχολείο δηλαδή γιατί πριν ήμουν σε ομάδα και έκανα για μεγάλο διάστημα καθημερινά προπονήσεις.
Πήγαινα λοιπον σε κανα γυμναστήριο, πότε για 2 μήνες πότε για 6, πότε για λίγο παραπάνω. Αλλά ποτέ για πολύ. Δεν θυμάμαι τον εαυτό μου ποτέ να κάνει κάτι συστηματικά και μακροχρόνια.
Τοτε όμως τα πράγματα ήταν πολύ απλά. Αρχιζα γυμναστική, έκανα για όσο έκανα και ποτέ δεν πόναγα, ποτέ δεν κατέβαλα ιδιαίτερη προσπάθεια και το πιο σημαντικό ποτέ (μα ποτέ) δεν υπήρχε κάτι που να μην μπορώ να κάνω... Στην αρχή δυσκολευόμουν λίγο αλλά ποτε δεν σταμάταγα την άσκηση στη μέση για να ξεκουραστώ. Εκανα όσες επαναλήψεις μου βάζανε και συνήθως δεν είχα μετά κανέναν πόνο.

Αυτά παλιά...

Τις τελευταίες 3 εβδομάδες πήρα πάλι την μεγάλη απόφαση. Ένεκα τα κιλά της εγκυμοσύνης, ένεκα η ιδέα του μαγιώ σε λίγους μήνες, με ώθησαν στο απονενοημένο διάβημα. Ε ρε τι τραβάω η γυναίκα!!!
Την πρώτη φορά δεν μπορούσα να περπατήσω 3 μέρες!!! Οι τετρακέφαλοι έκαναν εντονότερη διαμαρτυρία κι απο τους απεργούς πείνας στην νομική... Μετά με πιάσαν οι ώμοι μου. Μετά τα μπράτσα. Χαλια σου λέω φίλε μου, μαύρα χάλια.
Ολα αυτά θα μου πείς είναι φυσιολογικά. Εχεις να κουνήσεις τον κώλο σου 5 χρόνια ε τι; Δεν θα πονάς; Ναι, δεν λέω. Δικιο βουνό.
Αυτό που με έχει τρελλάνει όμως είναι οτι δεν μπορώ να ακολουθήσω. Μετράει η γυμνάστρια κι εγώ κάπου σταματάω. Ασε που κάποια πράγματα δεν μπορώ να τα κάνω ΚΑΘΟΛΟΥ. Κανω πηδηματάκια με πονάει η μέση μου, κάνω τεντώματα να πιάσω τις μύτες των ποδιών μου, με πονάει η μέση μου.
Πως λεγεται αυτό;

ΣΚΟΥΡΑΝΤΖΟ!!!!

Ναι φίλε μου, έχω γίνει σκουράντζο.
Πανε τα καλά τα χρόνια της νιότης, πάνε και πίσω δεν γυρνάνε.

Τωρα μοιάζω κάπως έτσι:

Αχ αχ αχ...
Το μόνο ευχάριστο είναι οτι οι κοιλιακοί δεν δείχνουν να μασάνε... Ποιος να το περίμενε...

Η Απρόσκλητη!!!

2011-02-23T16:32:00.001+02:00

Σήμερα διαπίστωσα οτι τα μισά μπλογκ λινκ που έχω δίπλα ή έχουν πάψει να υπάρχουν ή θέλεις πρόσκληση για να μπείς

ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ

Το ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ αστείο είναι οτι για ΚΑΝΕΝΑ δεν έχω προσκληση!!!

ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ

Descending ή Ενα ποστ για την αρχή και το τέλος

2011-02-16T18:38:00.002+02:00

Ακούγοντας προχθές ένα τραγούδι εκανα έναν συνειρμό: Αυτό που έλεγε το τραγούδι ήταν μέρος της αρχής και του τέλους μιάς παλιάς μου σχέσης. Και παραδόξως αυτό ήταν και το "τραγούδι μας" τότε.

Και τις πήρα λοιπόν με την σειρά, αρχίζοντας απο την πιο πρόσφατη.

Α) Γνωριστήκαμε στο διαδίκτυο... τελικά το διαδίκτυο μας χώρισε...
Β) Το τραγούδι ήταν "Δεν έκανα ταξίδια μακρινά", χωρίσαμε σ'ενα μεγάλο ταξίδι που καναμε μαζί.
Γ) Το τραγούδι που μου αφιέρωνε συχνά ήταν το "Όλα δικά σου, μάτια μου". Τελικά καταλήξαμε να τα πάρει όλα και να φύγει!!
Δ) Οταν τον γνωρισα με κεράτωσε με την πρωην του, τελικά την παντρευτηκε.

Το θέμα μου τώρα είναι οτι στην παρούσα κατάσταση που ΚΑΙ γνωριστήκαμε μέσω ίντερνετ ΚΑΙ υπάρχει αγαπημένο τραγούδι ΚΑΙ είχαμε κι ένα θεματάκι τον πρώτο χρόνο, η κατάληξη θα είναι συνδιαστική;;;

Ουφ... όταν δεν έχω δουλειά, όλο τέτοια σκέφτομαι
ουφ και πάλι ουφ

Reframing

2011-01-26T13:14:00.004+02:00

Πριν λίγες μέρες ο φίλος μου ο Ευάγγελος έκανε μια τοποθέτηση σχετικά με τους τελευταίους προβληματισμούς μου που μου έδωσε μια ιδέα : να φτιάξω μια λίστα και μετά να την κάνω reframe.

Ας τα πάρουμε όμως απ'την αρχή.
Εμένα το βασικό μου πρόβλημα ήταν η γκαντιεμια και η μαυρίλα που επικρατεί τις τελευταίες 10 και πλέον μέρες. Προσπαθούσα λοιπόν να του "εξιστορήσω" τα χάλια μου και περισσότερο ακόμα τα άγχη μου.
Εκείνος λοιπόν ακούγοντας υπομονετικά και παίζοντας εκνευριστικά συχνά με το κινητό του μου είπε κάποια στιγμή ότι το θέμα ίσως να μην είναι να πρέπει να αλλάξω καθολικά το σκεπτικό μου (aka ψυχαναγκασμός) αλλά να προσπαθήσω να δώ τα πράγματα πιο θετικά μέσα απο το ίδιο πρίσμα. Μου εξήγησε οτι οι ψυχολόγοι δεν προσπαθούν έναν άνθρωπο που δεν ένοιωσε ποτέ ασφάλεια παιδιώθεν να τον κάνουν ασφαλη αλλά μέσα απο την ανασφάλειά του να μάθει να ζεί καλύτερα και όσως να συμφιλιωθεί με αυτήν. Μεχρι εδώ καλά; καλά.
Πάμε λοιπόν να συγκεντρώσουμε τα γεγονότα :

1) Την Παρασκευή θα εισαχθώ για μικροεπέμβαση
2) μέχρι την Παρασκευή και για τρείς μέρες πριν ο αγαπητός μου σύζυγος λείπει σε επαγγελματικό ταξίδι
3) η μανουλίτσα μου είναι 10 μέρες σε καραντίνα με αντιβιώσεις
4) ο αγοράκης μου είναι αρρωστούλης με ωτίτιδα
5) δεν πρέπει να καπνίζω
6) πρέπει να ετοιμαστώ για την επέμβαση
7) πρέπει να ετοιμάσω το σπίτι γιατι την Τεταρτη θα'ρθει η Βούλα να κρατήσει το παιδί και την παρασκευή η Αθηνά για αναψυχή.
8) Οι διάφοροι φίλοι έχουν έξαφανιστεί ΟΛΟΙ και κανείς μέχρι και σήμερα το πρωϊ δεν έχει πάρει ένα τηλέφωνο να δει μήπως χρειάζομαι τίποτα.

Ολα τα παραπάνω εμένα όχι μονο μου δημιουργούν φοβερό άγχος αλλά και δεν μου αφήνουν περιθώριο να το διαχειριστώ. Πρεπει όλη μέρα να είμαι μαζί με το μωρό, χωρίς ανάσα λίγων ωρών χαλάρωσης, πρέπει να κάνω όλες τις δουλειές και την προετοιμασία μόνη μου (έχοντας το μωρό ταυτόχρονα), πρέπει να μην ξεχάσω τίποτα γιατί δεν έρχονται δύο φιλοξενούμενοι απλώς στο σπίτι αλλά δύο γυναίκες που πρέπει να βρουν κάποια πράγματα έτοιμα.
Ταυτόχρονα με όλα αυτά πρέπει να βρώ το χρόνο να ηρεμήσω, να πλυθώ, να ξυριστώ και να ετοιμαστώ λίγο ψυχολογικά για την ταλαιπωρία που με περιμένει.
Τέλος να σημειώσω οτι εδώ και 10 περίπου μέρες που άρχισαν όλα αυτά να συμβαινουν εγώ ξυπνάω με απίστευτο σφίξιμο στο κεφάλι και δύσπνοια και κάνω μεγάλη προσπάθεια να καταφέρω να πλύνω ένα πιάτο.
Χθες ήταν η πρώτη μέρα που το σφίξιμο έφευγε κάποιες ώρες και επανερχόταν δριμύτερο κάποιες άλλες.
Ολα αυτά πρέπει να μην τα "φορτώνω" στο μικρό και να κάνω που και που τον καραγκιόζη να τον διασκεδάζω τον γλυκούλη μου. Εκτός φυσικά απο το να τον ταϊζω, αλλάζω, κοιμίζω, πλένω, μαγειρεύω, μαζεύω, προσέχω μην κτυπήσει, διαβάζω παραμύθια, τραγουδάω, χορευω και πολλά πολλά πολλά άλλα.

Αυτή είναι η πραγματικότητα πριν το reframe.

Ας κάνω τώρα μια προσπάθεια να το δώ αλλιώς:

1) ε εντάξει, δεν είναι και επέμβαση ανοιχτής καρδιάς...
2) μπορεί τελικά να είναι και καλύτερα που λείπει, να μπορέσω να ηρεμήσω και λίγο :D
3) η μανουλίτσα παρέλαβε κάτι ρούχα και μου τα σιδέρωσε! καλό αυτό, μεγάλη βοήθεια
4) ο μικρούλης τουλάχιστον δεν πονάει και δεν έχει γκρίνια
5) ε κι αν καπνίσω και λίγο δεν θα πεθάνω κιόλας! ασε που δεν μου είπε κανείς να μην πίνω!!!
6) Τα περισσότερα τελικά κατάφερα και τα έκανα και έχουν μείνει κατι σκουπισω-σφουγγαρίσματα μόνο τα οποία σήμερα σίγουρα θα προλάβω να κάνω
7) σήμερα με πήρε η Παολα... μετά απο πολλές μέρες βέβαια αλλά τουλάχιστον κάποιος πήρε και ένα τηλέφωνο. Ε μην ζητάς και πολλά απ'τους ανθρώπους (sick) ο καθένας δεν ξέρεις τι περνάει (ξανα sick) ...Αυτό το τελευταίο δεν μπορώ να το κάνω reframe... συγγνώμη αλλά μου έχει στοιχίσει πολύ.
Δεν πειράζει, 6 στα 7!!! Δεν είναι και λίγα!

Σημερα λοιπόν με αυτήν την τεράστια υπέρβαση οπτικής γωνίας υπόσχομαι να προσπαθήσω να είμαι καλά.
Μετά απο πολλές μέρες θα έχω ένα μεσημέρι μόνη μου να μπορέσω ίσως να ηρεμήσω. Δεν σκέφτομαι τα αυριανομεθαυριανά απλώς ελπίζω να προλάβω να ξυριστώ μην πάω al'hospital με την τρίχα κάγκελο.
Α! και το σφίξιμο μέχρι στιγμής αγνοείται! Αν το βρει κανείς παρακαλώ να το κρατήσει, εγώ το χόρτασα :)

ανάκατα

2011-01-23T17:54:00.003+02:00

αναρωτιεμαι καμια φορα: τι ειναι δυσκολοτερο, η επιλογη ή η επιβολη; και ως συνηθως ποτε δεν καταληγω.

Ενα γράμμα

2011-01-19T16:53:00.010+02:00

Αν υπήρχε κάποιος λόγος να σου γράψω ένα γράμμα αυτό μάλλον θα ήταν τεράστιο αγάπη μου.
Δεν υπάρχει, μην φοβάσαι αλλά απο τότε που γεννήθηκες το "δεν" απο το "να" δεν έχει και μεγάλη απόσταση στο μυαλό μου.

Όταν σε πρωτοείδα μου συνέβει κάτι που δύσκολα το περιγράφει κανείς χωρίς το άγγιγμα και το βλέμμα να βοηθούν. Ξαφνικά οι λέξεις δεν έχουν όλο το νόημα που θα ήθελα, ξαφνικά τα λεξικά είναι πολύ μικρά για να περιγράψουν όλο το εύρος του συναισθήματος.

Θα σου γράψω αυτό το γράμμα σαν να είμαι η μόνη μανούλα στον κόσμο κι εσύ το μόνο μωρό.
Δεν απέχει άλλωστε αυτό και πολύ απο την πραγματικότητα του συναισθήματός μου. Θα προσπαθήσω να συμπεριλάβω όλα όσα θα ήθελα να ξέρεις για μένα και όλα όσα θα ήθελα να μάθεις και να δείς απ'τον κόσμο.Χωρίς να υπάρχουν κλισέ, χωρίς κοινοτυπίες. Πως θα μπορούσε άλλωστε αφού πραγματικά είσαι το μόνο και το πρώτο παιδί.

Το πιο σημαντικό που νιώθω οτι πρέπει να σου πω γλυκάκι μου είναι πως είσαι όμορφος. Εισαι και καλός και έξυπνος αλλα περισσότερο απ'ολα είσαι όμορφος. Μπορεί μεγαλώνοντας αυτό να μην σε ενδιαφέρει ή να κλονιστεί η πίστη σου σε αυτό ή απλώς αυτό να αλλάξει. Αλλά θέλω να σε βεβαιώσω πως τώρα και για όσο θα σε κοιτάζω εγώ εσύ θα είσαι όμορφος. Μια ομορφιά πρωτόγνωρη και μοναδική. Μια ομορφιά γλυκιά και μεθυστική. Μια ομορφιά τόσο τέλεια που λιγώνεται η ψυχή μου.
Θα σου μάθω πως αυτό δεν είναι το πιο σημαντικό για την ζωή σου ή κι αν δεν τα καταφέρω, να, στο λέω εδώ αλλά νομίζω πως ότι και να προσπαθήσω να σου διδάξω θα είναι τόσο κραυγαλέο το πόσο θαυμάζω την ομορφιά σου που μάλλον θα αποτύχω. Γιαυτό στο λέω μια και καλή. Εισαι πανέμορφος και ποτέ μην το βάλεις αυτό στην άκρη.

Το δευτερο που βλέπω όταν είμαι κοντά σου λουλούδι μου είναι η αγνότητα και η ελπίδα. Θέλω μόνο να σου πω μωρό μου πως να μην πιστέψεις κανέναν αν θα σου πει πως αυτά είναι χαρακτηριστικά ενός παιδιού. Εισαι αγνός τωρα φυσικά αλλά μπορείς να μείνεις και έτσι, για πάντα. Ευχομαι μόνο να είσαι τυχερός και να μην βρεθεί τίποτα στο δρόμο σου να το καταστρέψει αυτό. Ακόμα κι έτσι όμως μπορείς να το παλέψεις. Και η μανούλα το πάλεψε κάποτε και νίκησε καρδούλα μου. Μπορείς να παραμείνεις αγνός και να έχεις πίστη στη ζωή και στον εαυτό σου ακόμα κι όταν όλα τ'αλλα δείχνουν το αντίθετο. Να έχεις πίστη στους ανθρώπους αλλά πάνω απ'ολα να έχεις πίστη σε σένα. Να ξέρεις πως μπορείς να είσαι καλύτερος και σου αξίζει να είσαι ευτυχισμένος. Να προσπαθείς να γίνεις ευτυχισμένος. Να μην αφήσεις κανέναν και τίποτα να μπεί στο δρόμο σου και να σε εμποδίσει να κυνηγήσεις τα όνειρά σου. Και σ'αυτήν την διαδρομή, αν η μόνη σου έννοια είναι η πραγματική ευτυχία τότε σου υπόσχομαι πως θα τα καταφέρεις. Θα τα καταφέρεις και θα παραμείνεις αγνός.

Θα ήθελα ακόμα να σου πω πως πρέπει να μορφωθείς. Και για να μορφωθείς πρέπει να δουλεψεις. Πρέπει να αναζητήσεις την γνώση όπου μπορείς να την βρείς χωρίς υπεροψία και χωρίς εκπτώσεις. Όλοι οι άνθρωποι έχουν να σου διδάξουν κάτι, ακόμα κι εκείνοι που φαίνεται πως δεν ξέρουν τίποτα.
Όλα τα βιβλία είναι ιερά και όλα τα τοπία είναι μοναδικά. Πρεπει λοιπόν να ψάξεις να βρείς σε κάθε μέρος αυτό που κρύβει. Να το μάθεις, να το επεξεργαστείς κι αν θες να το απορίψεις.
Να μάθεις καλά και νωρίς πως ότι σου δίνουν ως δεδομένο δεν είναι πάντα. Να φτιάξεις την δική σου εκδοχή όλων όσων δεν σου αρέσουν και αν μπορείς να την ζήσεις. Να βλέπεις τα βιβλία σου και τα παιχνίδια σου σαν χαρά, σαν διασκέδαση. Να βλέπεις τα ταξίδια σου σαν σχολείο και το σχολείο σαν ταξίδι. Να καλιεργήσεις αυτό που λαχταράει η ψυχή σου και να εξασκήσεις ένα επάγγελμα όσο πιο κοντά γίνεται στο αγαπημένο σου παιχνίδι. Να καταφέρεις να εκτιμάς την εργασία σαν απασχόληση κι όχι σαν κέρδος. Να ελπίζεις πως κάποτε θα το καταφέρουν και τα παιδιά σου. Να μαζέψεις όσο πιο κοντά σου όλα όσα σε κάνουν χαρούμενο και δημιουργικό.

Να μάθεις να μαζέυεις το δωμάτιο σου κάθε φορά που το χαλάς. Εχεις δικαίωμα να το χαλάς, να το ζείς, να το ευχαριστιέσαι. Αλλά έχεις και υποχρέωση να το μαζεύεις. Ολα σου τα σκουπίδια εσύ και μόνο εσύ πρέπει να τα πετάς. Όλες σου τις βρωμιές πρέπει να τις καθαρίσεις και όλη σου την ακαταστασία πρέπει να μάθεις να την τακτοποιείς. Κανέναν δεν πρέπει να αφήσεις αγάπη μου να σου καθαρίσει κάτι που πρέπει να καθαρίσεις μόνος σου. Ειναι δική σου αυτή η δουλειά και να δείς που αν πάντα την κάνεις μόνος σου τότε θα είσαι τόσο καθαρός μέσα σου που τίποτα δεν θα μπορεί να σε βρωμίσει. Να προσπαθείς να έχεις όσο πιο ξεκάθαρα τα πράγματα σου ώστε κάθε φορά που θα χρειάζεται να ξέρεις πάντα που θα βρείς τι και γιατί. Ακόμα κι αν σου φαίνεται πιο εύκολο να καθαρίσει η μανούλα ή κάποιος άλλος να ξέρεις πως αυτό δεν είναι πάντα και το πιο σωστό. Για σένα. Αν παρόλα αυτά χρειαστείς βοήθεια δεν είναι ντροπή να την ζητήσεις. Μπορείς πάντα να ψάχνεις για κάποιον αν τον χρειάζεσαι και δεν είναι κακό. Αρκεί να ξέρεις πως πρέπει κι εσύ να δουλέψεις, ακόμα κι αν το δικό σου μερίδιο σου φαίνεται ασήμαντο.

Να μάθεις να μοιράζεσαι, αγάπη μου. Να αγαπάς με όλη σου την καρδιά, όπως τώρα. Να μην λυπάσαι και να μην τσιγκουνεύεσαι τα παιχνίδια σου. Ξερω πως θα υπάρξουν παιδάκια που θα στα χαλάσουν, θα στα πατήσουν ίσως και θα στα κλέψουν. Αλλά δεν πειράζει. Εσύ να ξέρεις ακριβώς όπως τώρα πως αυτό το ένα παιδάκι που θα κάτσει να παίξει μαζί σου όπως σ'αρεσει θα σου διπλασιάσει την χαρά σου. Θα παίζετε μαζί και θα ξεχάσεις για πάντα όλες τις μικρές αποτυχίες της μοιρασιάς. Θα περάσετε υπέροχα και θα δείς τόσους καινούργιους τρόπους να παίζεις ένα γνωστό παιχνίδι που μόνος σου ούτε που θα τους είχες φανταστεί. Δώσε στα άλλα παιδάκια την ευκαιρία και την εμπιστοσύνη να σε πλησιάσουν και να μοιραστείτε το παιχνίδι σας. Ακόμα και ένα πονεμένο γονατάκι δεν πονάει το ίδιο όταν έχεις κάποιον δίπλα να στο χαϊδέψει, θυμάσαι;

Να τρώς και να προσέχεις τον εαυτό σου. Να τον αγαπάς και να τον φροντίζεις. Να του προσφέρεις ότι χρειάζεται όπως ακριβώς προσπαθεί για σένα η μανούλα. Να τον αγκαλιάζεις και να τον αγαπάς. Να τον παρηγορείς όταν πονάει και να τον επιβραβευεις όταν τα καταφέρνει. Ειναι πολύ απλό μωράκι μου. Να λές πάντα ένα "μπράβο" ή ένα "δεν πειράζει". Οπως η μανούλα.

Ξερω πως είσαι μικρούλης ακόμα αλλά ξέρεις και τι άλλο θα 'θελα να σου πω; Ξέρεις πως σε αγαπώ με όλη μου την καρδιά. Η αγάπη μου για σένα είναι μοναδική και αναντικατάστατη. Είναι αδιαπραγμάτευτη και ό,τι μα ό,τι και να γίνει αυτή την αγάπη την έχεις μαζί σου. Οταν λοιπόν θα θέλεις πρέπει να ψάξεις να βρείς και άλλους ανθρώπους να αγαπήσεις. Να βρείς φίλους να μοιράζεσαι τη ζωή σου, να βρείς έναν έρωτα να τα μοιραστείς όλα.
Μην χαχανίζεις χαζό μου. Πρεπει να βρείς μια μεγάλη αγάπη, έναν άνθρωπο να σε αγκαλιάσει και να σε θαυμάζει όπως σου αξίζει. Να μην ντραπείς ούτε στιγμή γιαυτόν, μόνο η καρδούλα σου ξέρει σωστά να τον βρεί και μόνο αυτήν να ακούσεις. Να σε προσέχει και να τον προσέχεις για όσο χρειαστεί. Και να φτάσεις κι εσύ μέσα απ'αυτή την αγάπη να νιώσεις για ένα μωράκι αυτό που τώρα νιωθω εγώ για σένα.

Αυτές είναι λίγες απ'τις σκέψεις μου αγγελέ μου.
Η ευχή μου είναι να 'σαι καλά και η ελπίδα μου είναι να μπορώ να κανω κι εγώ ότι περνάει απ'το χέρι μου για αυτό. Δεν τελιώνει ποτέ η αγάπη μου για σένα. Μόνο μεγαλώνει και σε αγκαλιάζει απο κοντά και απο μακρια.

Ευχές

2011-01-11T16:49:00.002+02:00

Όταν γράφεις συχνά στο μπλόγκ σου (ο κάποιος) αποκτάς μια άνεση, ενα ξεκομπλάρισμα και οι λέξεις τρέχουν νεράκι.
Οταν όμως έχεις να γράψεις μήνες και κάθε φορά που γράφεις δεν λες και ακριβώς αυτό που θες τότε το κομπλάρισμα και φαίνεται και μεγαλώνει.

Θυμάμαι τότε στα νιάτα μου την άνεση με την οποία έγραφα κάθε μαλακία που μου 'ρχόταν και διαβάζοντάς τα ακόμα και τώρα όσο ανάλαφρα και χαζά κι αν είναι, μου φαίνονται ειλικρινή.
Τα τελευταία "γραπτά" απο την άλλη μου βγάζουν ενα τεράστιο μπλιάχ και μια στριμοκωλία που ούτε να την περιγράψω δεν μπορώ.
Ισως να φταίει αυτό που διακρίνω πίσω απο τις λέξεις μου, το ότι ξέρω τι ακριβώς ήθελα να πω και βλέπω το τι πραγματικά είπα. Ίσως να φταίει το οτι αισθάνομαι λίγο ασύνδετη απο μόνη μου με το σπορ και αυτο-αποξενώνομαι (χμμμ). Ισως κιόλας να φταίει και η έλλειψη χρόνου να κάτσω χαλαρά να βρω πέντε σωστές λεξούλες και γράφω αρπα-κώλα αναμεσα σε μαγειρέματα και προσφορές βαφτίσεων.
Ποιός ξέρει, μπορεί να τέλιωσε όλο αυτό κι εγώ απλά να το τραβάω απ'τα μαλλιά. Ή μπορεί να κοιμάται να κάποια στιγμή να ξυπνήσει ξεκούραστο και φρέσκο.

Όπως και να'χει: καλή χρονιά να έχουμε ιντερνετικό μου σύμπαν.

Ας κάνω μια τελευταία εκδρομή το ΣΚ να ξελαμπικάρω και ας γυρίσω έχοντας σώας τας φρένας να μπω να με ψαχουλέψουν.

Να ρωτήσω και κάτι; Το ότι σκέφτομαι να ανεβάσω την διαθήκη μου σε ποστ είναι πολύ κούκου;
ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ
Σοβαρά ρωτάω καλέ!
Αν δεν φοβόμουν μην με βγάλουν στην τατιανο-λαμπίρη θα το έκανα. Θα έγραφα τις επιθυμίες μου να υπάρχουν, να αιωρούνται στους σερβερς του μπλογκερ μέχρι να χρειαστούν.
Θα το σκεφτώ...
Το σκέφτομαι...

Αντε καλή χρονιά.

Ελένη Παπακώστα

2010-11-25T14:27:00.001+02:00

Τελευταίες μέρες πριν την άδειά μου και το μόνο που σκέφτομαι είναι να βρω μια σπηλιά να κρυφτώ.
Υπάρχουν άραγε ακόμα σπηλιές στην Ελλάδα ακατοίκητες; Μπα.....

- να ήταν μια μικρή παραλία μ’ενα δωματιάκι κι έναν κήπο μπροστά να πήγαινα να αράξω.

- σαν το σπίτι στους Παξούς... με θάλασσα όμως...

Εχω εδώ και μήνες την ασφάλεια ότι η χαρά δεν θα κρατήσει πολύ. Θα έρθουν οι γνωστές μαύρες και δύσκολες μέρες πάλι.
Αυτός ο φόβος που δεν μου φεύγει ποτέ. Ότι κάτι θα γίνει και θα χαλάσει την ηρεμία.

Είμαι 42 χρονών και με λένε Ελένη.

Πέρασα τα περισσότερα χρόνια μου ψάχνοντας για λάθος πράγματα και όταν τα βρήκα τα έφτυσα. Τώρα πια περνάω τον καιρό ψάχνοντας να βρω ποια είναι τα πράγματα που πρέπει ν’αρχίσω να ψάχνω. Αν το πρώτο μου πήρε 42 χρόνια, το δεύτερο στατιστικά άντε να μου πάρει κάτι τις λιγότερο. Το αποτέλεσμα πάντως είναι πως θα φτάσω 60 για ν’αρχίσω να ψάχνω...

Μια γυναίκα μόνο ξέρει να σου πει, μια γυναίκα που αγάπησε πολύ.... Τραγουδάει η Ρίτα με σιγουριά.
Εγώ ή δεν είμαι γυναίκα ή δεν ξέρω να σου πω ή δεν αγάπησα πολύ. Το αποτέλεσμα το ίδιο και το αυτό.

Ανεβαίνω τα σκαλιά για να φτάσω στο γραφείο και σταματάω στην μέση, ξανακατεβαίνω και παίρνω το ασανσέρ.Στο καθρέφτη κοιτάω το παντελόνι που τονίζει την θηλυκότητα μου και το κουμπί του 1ου που τονίζει την δική του.

Κοφτές σκέψεις. Ανάρμοστες για τόσο πρωί. Κοτούλα λυράτη με ζαρωμένα βλέφαρα. Η κρέμες που υπόσχονται αιώνια νεότητα σε μένα δεν κράτησαν τις υποσχέσεις τους.

Προχθές το βράδυ ξύπνησα ιδρωμένη. Μετά από 35 χρόνια κατάλαβα γιατί τον φοβάμαι. Το Αποστόλη. Έμενε με την μαμά του και τον αδερφό του στο διπλανό διαμέρισμα. Η μάνα του κοντή χοντρή και κόκκινη σαν μπαταρία ucar. Ο αδερφός κούκλος και γλυκό παιδί.

Ο Αποστόλης προβληματικός. Καθυστερημένος λίγο αλλά με την έννοια του περιθωριακού. Οχι του βλάκα.
Η πολυκατοικία γεμάτη παιδάκια. Μεγαλώναμε σε μια αυλή 15 πιτσιρίκια. 16 διαμερίσματα- 15 πιτσιρίκια.
Τα απογεύματα γινόταν χαμός. Φωνές, μπάλες, κλάματα, μύξες και ταπεράκια με κεφτεδάκια και πουρέ πήγαιναν κι ερχόντουσαν.

Οι «μεγάλοι» λίγο πιο ’κει να κρυφοκαπνίζουν και να γκομενίζουν κι εμείς τα μικρά να ’χουμε ξεπατωθεί στο σκοινάκι, στο ποδόσφαιρο και στο κυνηγητό.

Δεν υπήρχαν αγορίστικα και κοριτσίστικα παιχνίδια. Μπουλούκι παίζαμε, όλα μαζί.

Υπήρχε κι ένα μικρό μαντράκι λίγο πιο δίπλα που χώριζε την αυλή από το διπλανό χαμόσπιτο. Κι εκεί καθόμασταν. Πηδάγαμε πάνω, σπάγαμε τα μούτρα μας, καθόμασταν με τις ώρες και κακοποιούσαμε σαλιγκάρια. Οι πιο ψηλοί, την Άνοιξη, κόβανε και μούσμουλα και βάφονταν κίτρινοι για να κάνουν ομάδα. Εγώ δεν βαφόμουν γιατί σιχαινόμουν την μυρωδιά αλλά έμπαινα στην ομάδα πάντα τιμής ένεκεν ή τελοσπάντων, ύψους ένεκεν.

Δεν ήμουν ποτέ κοριτσάκι με την κλασσική έννοια. ’Η τουλάχιστον έτσι νόμιζα. Μόνιμα με μια μπάλα, να βρίζω, να φωνάζω και να φτύνω τα γόνατά μου να καθαρίζει το αίμα να μην το δεί η μαμά. Ήμουν 7 χρονών κι έδειχνα 15. Κατάξανθο, ψηλό, τσουπωτό και μόνιμα θυμωμένο. Κοιτάω τις λίγες φωτογραφίες από τότε και βλέπω μια τσαντίλα σ’αυτό το κοριτσάκι, έναν τσαμπουκά... «θα σας σκίσω όλους» το βλέμμα....

Κάποια στιγμή ανακαλύψαμε το κρυφτό. Χαλαρά στην αρχή, κρυβόμασταν πίσω από δέντρα, κάτω από σκουπίδια, πίσω απ’το μαντράκι. Το καλύτερό μου ήταν το μαντράκι. Πρώτον γιατί «πίσω απ΄το μαντράκι» σήμαινε «έξω απ’το μαντράκι», δηλαδή έξω απ΄τα όρια του επιτρεπτού.. στην απαγορευμένη ζώνη! αλλά και δεύτερον γιατί σπάνια να «τα φύλαγε» κάποιος πιο ψηλός από μένα οπότε και σπάνια με έβρισκε!

Σιγά - σιγά γίναμε πιο δημιουργικοί. Βγήκαμε παραέξω. Κρυβόμασταν κάτω από αυτοκίνητα, μέσα στον σκουπιδοτενεκέ, στην είσοδο της πολυκατοικίας, στο ασανσέρ (η Μαρίνα είχε χωρέσει στο κουτί της ΔΕΗ με τις ασφάλειες που κρεμόταν στον τοίχο φάτσα από την πόρτα της εισόδου) και τέλος στο μηχανοστάσιο, στην ταράτσα.

Η καλύτερη κρυψώνα ήταν αυτή. Την άφηναν πάντα τελευταία γιατί ήταν μακρυά. Άσε που μέχρι να ανέβεις εκεί πάνω (3 όροφοι απ' τις σκάλες) όλο και κάποια μαμά θα σε μάζευε στην διαδρομή για να φας/πλυθείς/κάτσεις-και-λίγο-ήσυχος-επιτέλους!

Εκεί λοιπόν ένα απόγευμα λαχανιάζοντας απ' την ζέστη ανέβηκα να ξεγελάσω τον Νεκτάριο που «τα φύλαγε». Κι εκεί ήταν ο Αποστόλης.

Δεν τον φοβόμουνα τότε. Τον ήξερα, του μίλαγα. Καθόταν κάτω στο τσιμέντο, ακουμπισμένος στην πράσινη λαδομπογιά της πόρτας του μηχανοστάσιου. Καθόταν και κάπνιζε. Του έκανα «σσσσσσσσ» να μην με μαρτυρήσει.

Δεν ξέρω πως, μετά απο λίγο βρέθηκα πάνω στα πόδια του να με κουνάει με δύναμη πάνω στο παντελόνι του. Τότε δεν κατάλαβα. Κατάλαβα όμως οτι δεν πρέπει να το πω πουθενα.

Αυτό έγινε κάνα δυό φορές ακομα. Την τελευταία με έσπρωχνε τόσο δυνατά που πονούσα απο τις ραφές του τζην του που ήταν ασυνήθιστα σκληρές.

Δεν ξανανέβηκα ποτέ στο μηχανοστάσιο να κρυφτώ. Η πόρτα του σπιτιου του ήταν δίπλα στην δικιά μας και ακόμα και τώρα πάντα μπαίνω ή βγαίνω πολύ βιαστικά. Τωρα απλώς καταλαβαίνω. Τότε μόνο τον φοβόμουν.

Το ασανσέρ φτάνει. Αυτό το παντελόνι δεν θα το ξαναφορέσω ποτέ με σφίγγει τόσο πολύ, σαν και τότε.

Καθομαι στο γραφείο, παίρνω διακριτικά ένα ψαλίδι και το σκίζω...

"πω πω τι έπαθα, θα καλέσω ένα ταξί να πάω να αλλάξω"

"είναι 4 η ώρα, μην ξαναγυρίσεις μωρέ"

"4; πήγε κιόλας 4;"

Τοσο πολύ μου πήρε να αποφασίσω να το σκίσω...
εδω, θα μου πεις, μου πήρε 35 χρόνια να θυμηθώ τον Αποστόλη.

Στο ταξί αναρωτήθηκα πολλές φορές: σε τέτοιες περιπτωσεις, είναι σωστό να λες θεός σχωρέστον;

Ποιος ξέρει, εμένα πάντως δεν μου έβγαινε. Κι ήμουν 7 χρόνων τότε. Κι είμαι 42.

αχ, πόσα θέλω να σου πω

2010-11-25T14:10:00.001+02:00

μα δεν υπάρχουν λόγια :)

Του Οδυσσέα Ιωάννου - 12/10/2010

2010-11-04T18:41:00.001+02:00

Ταΐζω ένα μωρό. Ένα ζωικό κουβαράκι τεσσάρων μηνών, μονίμως γελαστό, ένα κουτάκι αγάπης, το δελφινάκι μου. Όταν το φιλάω δεν ξέρω πως κρατιέμαι και δεν του κόβω κομμάτια - ποτέ δεν θα μάθει ότι την αρτιμέλειά του την χρωστάει στη γενναία αυτοσυγκράτησή μου, στα αστείρευτα αποθέματά μου πειθαρχίας και αυτοέλεγχου…

Τα μεσημέρια του Σαββατοκύριακου ξαπλώνει στο κρεββάτι ανάμεσά μας. Ακούω τα πνευμόνια του, ανάσα την ανάσα γυμνάζεται στην ζωή και από γατί γίνεται άνθρωπος. Ένα μωρό είναι σαν το αναμμένο τζάκι, ποτέ δεν είναι ίδιο, ποτέ δεν θα πετύχεις το ίδιο σχήμα φωτιάς.

Ταΐζω ένα μωρό. Κι όλος ο κόσμος γίνεται στόμα. Βγάζει ήχους, σπέρματα λέξεων ωραίων, υγρούς ήχους, γεμίζει σιγά σιγά την θάλασσά του να ‘χει να δελφινοβολτάρει. Έχει και πατούσες. Αμέ! Ο Θεός να τις κάνει… Τα κλειδιά του σπιτιού είναι μεγαλύτερα… Παλεύει να κρατήσει το κεφάλι της όρθιο, κάθε μέρα και καλύτερα. Σκαρφαλώνει πάνω μου σαν σκίουρος που έχει πάρει L.S.D, γελάει συνέχεια. Τι γελάς ρε σαχλαμάρα;

Ταΐζω ένα μωρό. Ξέρω πως ποτέ δεν θα κάνω κάτι σημαντικότερο. Δεν μου ανήκει, δεν του ανήκω, η σχέση είναι καθαρή από την αρχή. Αλλά κάποιος πρέπει να κρατάει το μπιμπερό… Στα σπάνια κλάματά της μια χνουδωτή καμηλοπάρδαλη αποδεικνύεται πιο χρήσιμη από εμένα. Μόνο αυτή μπορεί να σταματήσει το κλάμα. Αρχίζω να έχω θέμα με την καμηλοπάρδαλη. Ή αυτή ή εγώ!

Μακάρι να αγαπήσει την θάλασσα και να θελήσει να της την μάθω. Μακάρι να αγαπήσει και να θελήσει να μου μάθει.
Βέβαια δεν έχω αυταπάτες. Τον βλέπω τον διάλογο να έρχεται
- Καλημέρα λουλούδι μου!
- Δεν μας χέζεις ρε πατέρα πρωί πρωί;

Ταΐζω ένα μωρό. Κι όλος ο κόσμος γίνεται γάλα.

ΛΙΝΚ

forum

2010-10-21T16:45:00.001+03:00

Δεν ξέρω τι θα ΄κανα αν το μικρό μου είχε κάποιο διαγνωσμένο σοβαρο πρόβλημα, είχα μεγάλους φόβους στην εγκυμοσύνη δεν το κρύβω, αλλά ευτυχώς για μενα όλα πήγαν καλά.
Αυτό που ξέρω είναι πως το αν και το πως αντιλαμβάνεσαι το εμβρυο σου ώς οντότητα είναι θέμα γαλουχίματος και μεγαλώματος.

Πολλές απο εμάς μεγάλωσαν σε θρησκευτικές οικογένειες και άλλες σε λιγότερο ή καθόλου. Θεωρώ απλώς οτι αυτές απο εμάς που δεν επηρεάστηκαν απο θρησκευτικά πιστεύω στην παιδική τους ηλικία έχουν πιο αντικειμενική άποψη ώς ενηλικες.
Συγχωρέστε με γιαυτό αλλά κάποια βιώματα μας ώς παιδιά μας ακολουθούν και μας επηρεάζουν ως το θάνατο πολλές φορές χωρίς να μας αφήνουν επιλογή να αλλάξουμε δρόμο.
Η θρησκεία για μένα -μετά απο αρκετό ψάξιμο προσωπικό- δεν είναι τίποτα παραπάνω απο δεκανίκι για όλους τους ανθρώπους που έχουν πιστεψει σ'αυτήν. Δεν υποτιμώ κανέναν και δεν απευθύνομαι σε κανέναν. Την γνώμη μου λέω.
Απλώς εκτιμώ πως ο άνθρωπος που συνειδητά μπορεί να εξηγήσει, να επιλεξει, να επωμιστεί και να στηρίξει τις επιθυμίες του δεν χρειάζεται κανενός είδους "θεία" παρουσία.

Η πίστη στον ίδιο τον άνθρωπο, η καθαρή καρδιά και η ανοιχτή ματιά αρκούν για να μπορεί ο καθένας μας να ζήσει πλήρης. Ολα τα ανεξήγητα του κόσμου δεν είναι απαραίτητο να εξηγηθούν ούτε με τον θεο και τον αλλάχ αλλά ούτε και με την ψυχρή επιστήμη. Ερχεται πάντα το πλήρωμα του χρονου και δίνονται απαντήσεις για όλα. Μπορεί εμείς να μην ζήσουμε να δούμε να λύνεται το μυστήριο της υπαρξης αλλά σίγουρα κάποτε θα λυθεί.
Σκεφτείτε τι δεν 'ξέραν οι άνθρωποι πριν απο 1000 χρόνια και τι ξέρουν τώρα...

Μέχρι τότε ο καθένας μας ας βρίσκει τον καλύτερο δυνατο τρόπο να γαληνεύει την ψυχή του και να νιωθει ασφαλής.

Και βέβαια υπάρχει πάντα η αγάπη, η καθαρή, μεγαλιώδης, ανιδιοτελής αγάπη.

Day care

2010-10-14T18:20:00.002+03:00

Διάβασα σήμερα κάπου οτι δόθηκε στην δημοσιότητα μιά λίστα με παιδόφιλους απο μια εισαγγελέα πρωτοδικών.

Μπήκα σε διάφορα sites με σχετικό υλικό και διάβασα για συγκεκριμένες περιπτώσεις με συγκεκριμένες περιγραφές. Με προσκάλεσαν ακόμα και σε μιά ομάδα στο fb με τίτλο "η λίστα των παιδεραστών"¨ή κάτι τέτοιο...

Δυστυχώς δεν μπόρεσα να κάνω Join, η πρώτη μου αντίδραση σε όλα αυτά είναι φόβος. Αυτό μόνο ένιωσα. Μόνο και πρώτο. Με πιάσαν δάκρυα απο τον τίτλο κιόλας και δεν κατάφερα να διαβάσω σχεδόν κανένα άρθρο μέχρι το τέλος.

Πρίν γεννήσω τ' αντιμετώπιζα όλα αυτά με τρελό τσαμπουκά και απίστευτο θυμό. Τώρα δεν μπορώ, τώρα απλώς φοβάμαι και πονάω. Με πιάνει ένας κόμπος στο λαιμό και δεν υπάρχει λέξη να βγεί απ'το στόμα μου που να μην έχει λυγμό.

Ξέρω όλα τα τσιτάτα, κοινότυπα και μή που συνοδεύουν ενα τέτοιο θέμα. Εχω διαβάσει, ακούσει και συζητήσει. Παλιά, όχι τώρα.

Τώρα ότι και να ακούσω το "φοράω". Δεν υπάρχει παιδάκι που να δω ή που να ακούσω γιαυτό και να μην το νιώσω δικό μου. Δικό μου και το παιδί, δικός μου και ο πόνος. Οχι φιλοσοφικά, όχι θεωρητικά. Ολα τα παιδάκια παίρνουν την μορφή του δικού μου, νιώθω το ίδιο σαν να συμβαίνει σε μένα. Δεν καταλαβαίνεις? Δεν τα συμπονω σαν. Το βιώνω.

Δεν υπαρχει μεγαλύτερο, δυνατότερο και αφοπλιστικότερο απο την ανάγκη ενος μωρού. Αυτήν την ανάγκη δεν την βιώνω σαν βιολογική μαμά, την βιώνω σαν ον. Δεν μπορώ να ζητήσω να "πεθάνουν αυτοί, να τους κρεμάσουν, να τους βάλουν ισόβια". Τι σημασία έχει η τιμωρία.

Αυτό που θα ηρεμούσε την καρδιά μου θα ήταν να υπήρχε ένας τρόπος αυτά τα μωρά να μην πονούσαν. Να γινόταν κάτι μαγικό και να χανόταν όλος ο πόνος και η μαυρίλα απ'την ψυχούλα και το σώμα τους. Αυτό μόνο θέλω.

Οι άλλοι δεν με νοιάζουν, ας κριθούν κι ας τιμωρηθούν απ'αυτούς που είναι η δουλειά τους να κρίνουν και να τιμωρούν. Εγω κάνω άλλη δουλειά. Κι αν μου χτύπαγε την πόρτα κάτι τέτοιο (ο θεός να με λυπηθεί) δεν θα σκότωνα, δεν θα φώναζα. Θα έπερνα το μωρό μου και θα έφευγα. Θα έκανα το παν, το απόλυτο παν να του απαλύνω τις πληγές, να τις εξαφανίσω. Θα έκανα το παν να μην αντιληφθεί καν οτι υπάρχει τέτοιος κίνδυνος. Θα έκανα το παν να το κλείσω σε μιά αγκαλιά να μην το αγγίξει κανείς. Αν αυτό γινεται...

Ισως γιαυτό να μην έκανα Join Και στο γκουπ. Να κρατηθώ και να κρατήσω όσο πιο μακρυά μπορώ, ακόμα κι απ'τις λέξεις.

Αναμνήσεις

2010-10-12T15:37:00.002+03:00

Σήμερα το παρελθόν μου με χτύπησε .

Μιλώντας με έναν φίλο στο τηλέφωνο - που είχαμε να μιλήσουμε πάνω απο ένα χρόνο και να συναντηθούμε πάνω απο τρία- έψαξα να τον βρώ και στο faceμπουκ.

Και έπεσα απάνω στο ... ένοχο παρελθόν μου!

Βρήκα τις σελίδες του πρωην άντρα μου, της πρωην φίλης του πρώην άντρα μου, των παιδιών απ'το θεατρο, της κοπελιάς που τσακωθήκαμε στο θέατρο, της κοπελιάς που δεν τσακωθήκαμε στο θέατρο, του σκηνοθέτη και της γυναίκας του.

Χωρίς καθόλου σκέψη του έκανα όλους add.

Θα μιλήσουμε φυσικά σε όσους με "δεχτούν", θα πούμε τα νέα μας, για τα κατορθώματά μας τα τελευταία 10 χρόνια, για τις ατυχίες και τις ευτυχίες, για όλα.

Αν όμως δεν με δεχτούν? Εχω μια τέτοια αγωνία. Ξέρεις εγω τείνω να ξεχνάω τα πράγματα που με "χώρισαν" απο κάποιους ανθρώπους. Δεν θυμάμαι σχεδόν καθόλου και σχεδόν ποτέ γιατί σταμάτησαν οι επαφές μας.

Σοβαρά σου μιλάω! Μπορεί να με βρίσεις με τα χειρότερα λόγια και να περάσει μια δεκαετία, να σε δω στο δρόμο και να ενθουσιαστώ! "ΒΡΕ !!!! Η Τασία!!!!!!!!!!!!"

Χαχαχαχαχαχα είμαι λίγο ζώον σ'αυτά.

Να φανταστείς έχω δει στο δρόμο παλιό μου συμμαθητή, έχω ενθουσιαστεί (πάλι), του έχω δώσει το τηλεφωνό μου και μετά απο κάνα δεκάλεπτο έχω θυμηθεί πως είχα βρει στο δωμάτιο του έναν τοιχο με φωτογραφίες μου απο το σχολείο, τραβηγμένες χωρίς να το ξέρω εγω, είχα σκιαχτεί και είχα φύγει. Και παρόλα αυτά "Αχ, τι κάνεις βρε Δημήτρη?" Ελεεινή σου λέω, ελεεινή!

Πολλές φορές το έχω σκεφτεί αυτό και έχω προσπαθήσει να το αναλύσω αλλά πάντα καταλήγω πως είμαι καλός άνθρωπος και κρατάω μόνο τις καλές στιγμές και άλλα τέτοια κουλά....

Γιατί το να παραδεχτώ οτι είμαι απλώς ηλίθια είναι μάλλον δύσκολο.

Οπως και να'χει προτιμώ να μένω στην νιρβάνα μου και να νιώθω (να νιώθω μόνο, γιατί στην πραγματικότητα δεν το πιστευω) πως έχω περάσει ένα υπέροχο παρελθόν και πως ο χρόνος όλα τα γιατρεύει παρά να ζοριστώ να γίνω καχύποπτη και προκατειλειμένη.

Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι λοιπόν. Μακαρία και η Ολλανδέζα!

Παραμύθι του τραπεζίτη

2010-07-30T13:59:00.004+03:00

Μιά φορά κι έναν καιρό ήταν ένα νέο, όμορφο, πλούσιο κι ευτυχισμένο ζευγάρι.

Ο πρίγκιπας και η πριγκιποπούλα ζούσαν μες στην χλιδή και τις ανέσεις. Ξαφνικά ένας κακός δράκος τους φτύνοντας φωτιά απ'το στόμα τους καίει όλα τα χρυσάφια και τα χρήματα.

Τότε άρχισαν οι δυσκολίες, κόψε απο 'δω, κόψε απο 'κει ... ξέρεις.

Ενα ωραίο πρωϊνό που ο ήλιος έλαμπε ο πρίγκιπας έπεσε απο το άσπρο άλογο και έσπασε ένα δοντάκι. Η πριγκίπισσα συντετριμμένη έκλαιγε μ'αναφιλητα!

- τι θα κάνουμε καλέ μου; Που θα βρούμε λεφτά να φτιάξουμε το όμορφο χαμόγελό σου;

- Μην ανυσηχείς ωραιοτάτη μου, έχω μια φίλη οδοντίατρο που θα με περιποιηθεί με λίγα λεφτα.

- Αχ, τι τυχεροί που είμαστε!

Πήγε λοιπόν το παλικάρι στην φίλη του, και ξαναπήγε και ξαναματα πήγε.

Πάνω απο 10 επισκέψεις στην φίλη για το δόντι.

Καποια στιγμή πριν το τέλος και την παράδοση του εκτυφλωτικού νέου δοντιού η πριγκίπισσα αρχίζει να αναρωτιέται: μα, πόσο θα στοιχίσει πια όλο αυτό το πήγαινε-έλα;

Ο καλός και όμορφος πρίγκιπας της διευκρινίζει οτι δεν θα χρειαστεί να τα πληρώσουν όλα μαζι, λίγα-λίγα του είπε η φίλη του. Λίγα-λίγα... 900 ευρω!

ΠΟΣΑΑΑΑΑΑΑΑΑ;;;

Έξαλη η πριγκίπισσα του ζήτησε να μην συνεχίσει εκεί, να πάει αλλού γιατί η φίλη του τον κοροϊδευε!

Ανένδοτος ο πρίγκιπας, "δεν θα γίνω εγω ρεζίλι! έχω ένα όνομα, ένα κούτελο στην κοινωνία!"

Μην μπορώντας να του δώσει να καταλάβει την μαλακία που κάνει, η πριγκίπισσα του δήλωσε πόσο άσχημο ήταν όλο αυτό, πόσο μεγάλη κοροϊδία και πίστεψε πως είχε κι εκείνος καταλάβει.

Πέρασαν οι μήνες και Ω του κάκου έσπασε και άλλο δόντι, πίσω-πίσω αυτή τη φορά.

Ξεχασμένη η πριγκίπισσα δεν έδωσε σημασία και δεν ασχολήθηκε και με αυτό.

Μετά απο λίγες βδομάδες που ο πρίγκιπας επέστρεψε απο τον γιατρό (πάλι στον ίδιο), ρώτησε πόσο στοιχισε αυτή τη φορά το σφράγισμα;

100 ευρώ!!! απάντησε ο πρίγκιπας!

-Μα είσαι τρελός αγάπη μου; Πάλι την ίδια μαλακία; Παλι στην ίδια πήγες;

Τίποτα ο πρίγκιπας, αρνιόταν να ξεχάσει την βασιλική του καταγωγή και ήθελε πάντα να φροντίζει τον εαυτό του ... βασιλικά!

Αφού φώναξε η πριγκίπισσα και έγινε έξαλη με την επαναλαμβανόμενα αψυχολόγητη κίνηση του πρίγκιπά της αποφάσισε πως θα κάνει κι αυτή τις σπατάλες που τόσο καιρό δεν επέτρεπε στον εαυτό της γιατί μάλλον είχανε τελικά λεφτά και δεν το ηξερε.

Πήρε λοιπόν την κρεμά ημέρας Estee που τόσο ήθελε αντί του Κορρέ και έκλεισε αποτρίχωση την ερχόμενη εβδομάδα αντί να την κάνει μόνη της. Επίσης σκέφτηκε πως επιτέλους θα αγόραζε εκείνα να Geox για το πριγκιπόπουλο και πολλά μικρά δωράκια για τα γενέθλια του μωρού.

Τέλος σκέφτηκε πολύ σοβαρά το ενδεχόμενο να πάρει καμιά μπλουζίτσα και κάνα παπουτσάκι για τον εαυτό της γιατί απ'οτι φαίνεται μόνο σ'αυτόν δεν επέτρεπε πολυτέλειες τόσον καιρό.

Κοιμήθηκε ευτυχισμένη και ανακουφισμένη. Την επόμενη φορά που θα ήθελε καθαρισμό θα πήγαινε επιτέλους σε εκείνον τον καθηγητή περιοδοντολογίας στο Κολωνάκι (που βεβαια έπερνε 80€ το σφράγισμα) αλλά απο φήμη και γνώσεις ήταν πραγματικά κορυφαίος στην Ελλάδα και όχι στην πιτσιρίκα της γειτονιάς που είχε πάει τελευταία φορά!

Α! και δεν θα του έλεγε οτι ήταν συζυγος γιατρού-πρίγκιπα για να μην διανοηθεί να κερδίσει το pro-bono που το 90% των παλιών, καλών και μεγάλων γιατρών δίνει στους συναδέλφους.

Εγω θυμάμαι αγνώστους να μην χρεώνουν λόγω συναδελφικότητας... όχι να 'ναι και φίλοι! Και δεν λέω να μην χρεώσεις τίποτα, Αλλα φιλική και συναδελφική τιμή 100€; Δηλαδή κανονικά για τι ποσό μιλάμε;

Αλλα τι ασχολούμαι; Αφού είπαμε μάλλον ο δράκος δεν τους έκαψε όλα τα χρυσάφια!

Ουφ... Τι χαζή που ήταν τόσο καιρό.

Και ζήσαν αυτή καλά, κι εμείς καλύτερα!

Ανακάλυψη (με λίγη διαφημιση)

2010-07-28T12:52:00.002+03:00

Κάνοντας την συνηθισμένη μου ηλεκτρονική έρευνα αγοράς ανακάλυψα ένα φοβερό και τρομερό σαϊτ το οποίο δίνει καθημερινά καταπληκτικές προσφορές απο διάφορες επιχειρήσεις.

Ως επι τω πλείστον έχει εστιατόρια, γυμναστήρια, spa και fun parks.

Οι προσφορές φτάνουν μέχρι και 90% και πολλές απ'αυτές είναι απίστευτες. Εκλεισα π.χ. πριν κάνα μήνα περίπου 10 ωριαίες επισκεψεις σε πισίνα γυμναστηρίου-spa στο Μαρούσι, για ελευθερο κολύμπι, με δώρο ένα ημίωρο μασάζ για

(ΤΑΡΑΜΑΡΑΜΡΑΜΑΡΑΜΜΑΡΑΡΑΡΑΜΜΜ)

10 €!!!!!

Με δυνατότητα να εξαντλήσω τις επισκέψεις μέχρι το τέλος του χρόνου.

Καλό; :)

Το σαϊτ θα το βρείτε στον γούγλη ως Golden Deals και απ'οτι κατάλαβα έχει να κάνει με την Χρυσή ευκαιρία (μέσω αυτών το πρωτοείδα)

Εν μέσω κρίσης λοιπόν και όχι μόνο (γιατί να πληρώνεις παραπάνω οταν μπορείς λιγότερα;) σας το παραδίδω και ελπίζω να βρείτε κάτι να σας χαλαρώσει/χορτάσει/διασκεδάσει!

Καλημέρες και φιλάκια

Ψώνιο it is!

2010-07-27T16:16:00.002+03:00

Η φίλη μου η Μίνα που το βρήκε και μου το έδωσε (θανκς α βερι λοτ!) αφού την ρώτησα μου απάντησε πως θα ήταν πολύ ψωνισμένο να το βάλω στο μπλόγκ... Κι εγώ ως γνήσια ψωνάρα δεν την άκουσα ;)

Γιατί να υποκριθώ; Ειμαι φοβερή, απίθανη και τώρα και διάσημη !

χαχαχαχαχαχαχαχα

Επέτειος

2010-07-26T11:40:00.003+03:00

Σημερα πριν έναν ακριβώς χρόνο παντρευτηκα.

Ξυπνησα λίγο "βαρια" σήμερα, ακριβώς όπως πέρισυ. Σαν να περιμένω και φέτος κάτι να γίνει. Οσο και να να σου φανει περίεργο δεν είμαι ακριβώς αυτό που λένε "κορίτσι για σπίτι". Περασα μια παρατεταμένη εφηβεία που κράτησε μέχρι τα 30 περίπου. Στο ενδιάμεσο έκανα ένα γάμο που έληξε άδοξα και μετά απ'αυτό δυο τρείς ακόμα προσπάθειες να βρω τον παράδεισο, πλήρως αποτυχημένες, ομολογώ. Παρόλα αυτά δεν σταμάτησα να ψάχνω την ευκαιρία μου στην ευτυχία και δεν μου 'λειψε ποτε η ελπίδα οτι μια μέρα θα αγαπήσω και θα αγαπηθώ αληθινα, απόλυτα, χολιγουντιανά!

Τοτε γνωρισα τον ψηλό. Ενα άχαρο, αδύνατο, πανίψηλο και σέξυ αγόρι που σε καμμία περίπτωση δεν πίστεψα οτι θα φτάσουμε μέχρι εδώ. Οκ, στοπ. Για καλό το έγραψα αυτό. Με την καλή έννοια που λένε.

Αυτό που ακολούθησε ήταν απρόσμενο. Οι εκπλήξεις ήταν τόσες πολλές που σχεδόν δεν προλάβαινα να παρακολουθήσω. Εγω το λέω αυτό, που βαριέμαι στο 5λεπτο. Κι όμως, ο ψηλός κατάφερε να με εξοργίσει τόσο που να μην βαρεθώ ούτε στιγμή, κατάφερε να με ζοχαδιασει, να με δελεάσει, να με απορρίψει και να με ξανανεβάσει στον ουρανό τόσες πολλές φορές που έχασα την μπάλα. Ποιος να μου το 'λεγε πως η δική μου χολιγουντιανή βερσιόν του you've got mail θα ήταν τέτοια ταλαιπωρία; Ακούγεται οξύμωρο αλλά δεν είναι. Ολες αυτές οι "κακές" λέξεις μου φτιάξανε μια περιπέτεια τα τελευταία 4 χρόνια που ούτε παραγγελία να την είχα.

Ακόμα και το βλαστάρι μου είναι μια τέτοια. Ενα μωρό που δεν θυμάμαι αν επέλεξα, που σίγουρα όμως επεδίωξα. Παράλογο;
Μια ζωή που μου φαίνεται οτι δεν είναι ακριβώς δική μου. Που κάποιος θα με ξυπνήσει και θα πεί "Εϊ ξεκόλα, τελιώσαν τα καλά, γυρνάμε στην πραγματικότητα".
Αυτό όμως ακόμα δεν έχει γίνει, γιαυτό και προσπαθώ σήμερα και κάθε μέρα να απολαμβάνω τα καλά μου.
Να κάθομαι στην βεράντα μου και να βλέπω την Πάρνηθα, τον Πειραιά, τον Αλιμο και να μην κοιτώ την μία και μόνη πολυκατοικία που μου κρύβει το Αιγάλεω.
Να περιφέρομαι στο όμορφο και ασφαλές σπιτάκι μου χωρίς να κολάω στον παλιό και άβολο μπουφέ που σίγουρα θέλει αλλαγή και στον στρογγυλό τεράστιο καθρέφτη που θέλω εδώ και 1 χρόνο να αγοράσω.
Να ξαπλώνω στο καθαρό και χουζούρικο κρεβάτι μου χωρίς να χαλιέμαι απ'τα ψιχουλάκια που ρίχνει κάθε μέρα ο ρεβυθούλης μου.
Να χαιρομαι με τα 100 μπλουζάκια του μωρού μου που μου επιτρέπουν να μην σιδερώνω για 1 τουλάχιστον μήνα χωρίς να σκέφτομαι το πόσα λερώνει κάθε μέρα.
Να μακαρίζω τους γονείς μας που μας γεμίζουν το ψυγείο με σύμβαση αορίστου τόσο που να μην πέφτει καρφίτσα σχεδόν καμία μέρα.
Να κρυφογελάω που είναι το πρώτο καλοκαίρι που ο καλός μου με βλέπει μαυρισμένη και με βρίσκει κι έτσι σέξυ.
Να απολαμβάνω το καθημερινό τρίψιμο των ποδιών μου ακόμα κι αν σπάνια το ανταποδίδω.
Να αγαπάω την μικροαστική "ζωούλα" μου και να μην μπορώ να σκεφτώ αντάλλαγμα για να την αλλάξω.
Τελικά κάπου εδώ και σήμερα όπως και περσυ, ξύπνησα καλά. Ξέροντας πως όντως κάτι θα συμβεί. Ειναι αυτό που λένε πως συμβαίνει όταν εμείς κάνουμε σχέδια.

Αντε, άλλα 96 χρόνια μείνανε...

Άσχετο

2010-07-23T17:50:00.001+03:00

Μόνο εγώ πιστεύω οτι η Βουγιουκλάκη ήταν καλύτερη τραγουδίστρια απ'οτι ηθοποιός ή υπάρχουν κι άλλοι;

Αντε Θεός 'σχωρέστην μέρα που 'ναι.

;)

2010-06-09T16:05:00.001+03:00

Είχα την γιορτή μου βρε ρεμάλια 4 του Ιούνη,

κανείς δεν θα μου πει χρονια πολλά????????

All alone am I

2010-05-26T13:29:00.002+03:00

Διακύρηξη Ανεξαρτησίας

2010-05-16T11:00:00.003+03:00

Τελικά κατάλαβα γιατί σταμάτησα να γράφω για πάνω απο ένα χρόνο.
Φυσικά συνέβαλε το γεγονός οτι έγινα "μανούγια" και κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει οτι αυτό είναι μια τεράστια ανατροπή που τρώει όλον τον χρόνο και την ενέργεια που μπορεί να έχει κανείς.
Αλλά αυτός δεν είναι ο μόνος λόγος.

Ας τα πάρουμε όμως απ΄την αρχή:
Αυτό το μπλόγκ άρχισε μέσα απο μια ανάγκη προσωπική. Να εκφραστούν πράγματα που δεν έβρισκαν άλλη διέξοδο. Στην πορεία "χρησιμοποιήθηκε" και για άλλα πράγματα και αποτέλεσε μέσο για άλλα τόσα. Αλλά ο αρχικός του σκοπός δεν εγκαταλήφθηκε ποτέ.
Τα ενδιάμεσα ήταν που με σταμάτησαν. Όταν δηλαδή απο την απόλυτη ανωνυμία περάσαμε στο "να βρεθούμε για κάνα καφέ" και μετά στο να γίνουμε φίλοι και μετά στο να ερωτευτούμε, να παίξουμε, να χωρίσουμε, να παντρευτούμε.
Ολα αυτά έκαναν πολύ μεγάλο καλό στην ζωή μου αλλά πολύ μεγάλο κακό στην ελευθερία μου.
Αρχισα να φιλτράρω αυτά που γράφω, τον τρόπο που τα γράφω και την ένταση που βγάζω
ξέροντας οτι επηρεάζω ανρθώπους που αγαπώ, που συμπαθώ και κάποιους που θέλω να το "παίξω". Το να συνδιάσω την ματαιοδοξία μου με την αλήθεια μου είναι κάτι που ποτέ δεν κατάφερα να το κάνω με επιτυχία.
Στην πορεία κάποιες φιλίες κράτησαν άλλες πάλι όχι. Αλλες προδόθηκαν, άλλες αγνοήθηκαν. Οπως γίνεται και στην ζωή άλλωστε.
Ενα ημερολόγιο όμως δεν είναι ζωή. Δεν δημιουργήθηκε για αυτό και γιαυτό και "κόπηκε" κάποια στιγμή.
Εχω ξεπεράσει το στάδιο της "προδοσίας". Έκλεισε ένας κύκλος με 'σας και ήταν όμορφα. Δεν με πειράζει πια ότι έγινε, ότι δεν έγινε, οτι έμεινε μισό. Αλλωστε καναμε both sides τις επιλογές μας και... πάμε γι'αλλα.
Ανθρωποι που με απέκλεισαν απο την πραγματική ζωή τους θα με απέκλειαν κάποια στιγμή και απο την ηλεκτρονική ζωή τους. Οπως κι εγώ άλλωστε. Νο χαρντ φιλινγκς. Ο καθένας κάνει τις επιλογές του, βολευει την ζωή του όπως πρέπει και μένουν τα μεγάλα λόγια να στολίζουν το ένδοξο παρελθόν. Αλλωστε κάπως έτσι δεν είναι και στην ζωή; Ο καθένας κοιμάται καλύτερα με διάφορους τρόπους, άλλοι αγοράζουν καινούργια μαξιλάρια, άλλοι κουκουλώνονται κάτω απ'τα παλιά και άλλοι προσαρμόζουν το κορμι τους σ'οτι σκεπάσματα τους τύχουν. Επιλογές και πάλι επιλογές.

Αυτό που έχει σημασία τώρα είναι η ανάκτηση χαμένων εδαφών. Πολεμάμε να πάρουμε πίσω την πόλη!
Η μικρή ολλανδέζα λοιπόν επανέρχεται ώς κυρία αγνώστων στοιχείων. Συνειδητά και με σθένος αποφασίζω να πετάξω τα πέπλα του καθωςπρεπισμού και γράφω ξανά ως έφηβη χωρίς δεσμέυσεις.

Ποιος μου τα επέβαλλε όλα αυτά θα μου πεις και γιατί σε πρίζω. Εγω μου τα επέβαλλα σιγα-σιγά και αν σε πρίζω λυπάμαι. Αλλά τα γράφω εγώ για να τ'ακούω εγώ και κάνω αυτό το ποστ σημαία της νέας Μικροολλανδικής διακυβέρνησης. Δεν μου κόβω την σύνταξη και τα δώρα και μου αφήνω ελεύθερο ωράριο νέας δημιουργικότερης εργασίας. Καπνίζω στον εργασιακό μου χώρο και πληρώνομαι υπερωρίες και σαββατοκύριακά!

Λυπάμαι πάντως για ένα πράγμα: για τον χρόνο που έχασα κρυμμένη στην μαλακία μου.
Κι αν άλλοι διαλέγουν το φεϊσμπουκ να "εκφραστούν" τους το παραχωρώ και κρατάω ένα χαμηλό προφίλ για ανθρώπους που ξέρω. Χωρίς νέες γνωριμίες και παιχνίδια δευτερευούσης ποιότητας. Εγω θα κάνω αυτό που ξέρω καλύτερα: θα παίξω έξω στον αέρα, στις πλατείες και στις θάλασσες. Θα ερωτευτώ, θα γελάσω, θα κλάψω αλλά τον φραπέ θα τον πίνω κρύο-κρύο και πραγματικό. Οχι ηλεκτρονικά σαν δωράκι.
Κι αν θέλω να ντυθώ ιππότης και να σκοτώνω δράκους θα πάρω το μωρό μου και θα γίνουμε ρεζίλι στο δρόμο. Το βρίσκω καλύτερο απ'το ηλεκτρονικό. Η πολεμίστρια Ολλανδέζα και ο μικρός δρακουλίνος!!!
Κι ασέ τους άλλους να μαζεύουν stamina και energy.

Βρε ουστ!

υ.γ. Απο που ξεκίνησα και που το πήγα... τι να πω; γεράματα...

Arete-No

2010-05-14T16:23:00.001+03:00

Πήγα.
Όλα μια χαρά.
Τι χαζή που είμαι ώρες-ώρες

:-)

Arete

2010-05-13T13:07:00.002+03:00

Να ηρεμήσω, να πάρω μια βαθιά ανάσα και να πάω.
Να ξεχάσω όλα περί δολοφονιών, οικονομικών δολοφονιών, ορμονικών(μου) διαταραχών, προσωπικών μου αδιεξόδων και να πάω.
Να ξεχάσω μικρές προδοσίες φίλων, μεγάλες προδοσίες φίλων, αδιαφορία ή κατάμουτρο φτύσιμο.
Να ξεχάσω προσωπικούς ή ηλεκτρονικούς αποκλεισμούς, χτυπήματα συμπάθειας στον ώμο και νέες γκόμενες που δεν μας γουστάρουν εμάς τις παλιες φίλες και να πάω.
Να ξεχάσω οτι δεν έχω καφέ στο ντουλάπι μου και μόνο 20 ευρώ στο πορτοφόλι μου.
Να ξεχάσω οτι πια δεν φοράω τακούνια γιατί ποναει η μέση μου και να πάω.
Να ξεχάσω ό,τι μέχρι σήμερα με καθόρισε ώς άνθρωπο και να πάω.
Να πάω? Να πάω.
Αυτά που πρέπει να ξεχάσω δεν ενδιαφέρουν κανέναν...
Θα πάω και θα γυρίσω νικήτρια βιώνοντας σιωπηλά μια μεγάλη ήτα.
Να ηρεμήσω, να πάρω μια βαθιά ανάσα και να πάω.

madame de bovary

2010-05-11T13:50:00.004+03:00

Το Σάββατο το μεσημέρι πήγα σε ένα μαγαζί να βοηθήσω έναν φίλο να διαλέξει κάτι για το καινούργιο του σπίτι. Μ'αρεσει, τρελαίνομαι, να ασχολούμαι με τέτοια οπότε αν και πολύ πρωϊ για μένα δεν πήγα με βαριά καρδιά. Μαζί ήταν και ένας άλλος, φίλος του φίλου (πολύ συγκεκριμένη είμαι πάλι) και αφού τελιώσαμε και ξεκινήσαμε να φύγουμε, φτάνοντας στο αμάξι με προσπέρασε ευγενικά και μου άνοιξε την πόρτα. Περίμενε να καθίσω και την έκλεισε απαλά δίπλα μου.
Τι μ'επιασε θα μου πείς... Μεταμορφώνομαι σε desperate housewife θα σου πω...
Αλλά ήταν τόσο ευγενικό αυτό που έκανε που δεν μπορώ να το αγνοήσω. Κάθησα και προσπάθησα να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που κάποιος άνοιξε μιά πόρτα για μένα.
Δεν μπόρεσα. Πρεπει να 'ναι πάνω απο... χρόνια.
Δεν είναι δα και τίποτα αυτό. Απλώς σου φτιάχνει την διάθεση. Σου κάνει πιο ξεχωριστή τη μέρα.
Ασε που αν σκεφτείς οτι συνήθως μπαίνω στο αυτοκίνητο κουβαλώντας καρότσι, τσάντα μωρού, μωρό και πολλές φορές και καμιά σακούλα με ψώνια, αυτό μου φάνηκε πολύ διαφορετικό.
Είναι πολύ εύκολο να συνηθίζεις να μην περιμένεις πράγματα. Να συνηθίζεις να μην υπάρχει κάτι ξεχωριστό στην καθημερινότητα.

Α! θυμήθηκα. Τα Χριστούγεννα βγαίνοντας απ΄το νοσοκομείο μου άνοιξαν την πόρτα για να μπω στο αυτοκίνητο.
Μετράει αυτό?

θεωρία συνωμοσίας

2010-05-07T15:19:00.003+03:00

Σημερα που λες το πρωϊ κάθησα και αναρωτήθηκα για όλα αυτά που συμβαίνουν.
Ειμαι σίγουρα πιο ψύχραιμη και λιγότερο συναισθηματικά φορτισμένη.
Ακουσα στο μεσοδιάστημα και διάφορες απόψεις περί των γεγονότων, των διαδηλώσεων, των σκοτωμών, των μέτρων, των επιλογών που ίσως να είχαμε αν αυτό κι εκείνο και το άλλο δεν ήταν ακριβώς έτσι.
Αυτό που δεν άκουσα είναι μια πρόταση... Πέραν δηλαδή του "φερτε πίσω τα κλεμμένα" και του "να μπουν όλοι φυλακή" τιποτε μα τίποτε άλλο δεν βλέπω στον ορίζοντα.
Και συμφωνώ, μην με παρεξηγείς. Να μπουν και να παραμπούν φυλακή. Να φέρουν πίσω τα λεφτά που πήρανε με τόκο και μάλιστα πιστωτικής κάρτας. Να θρηνύσουμε όλοι τα 3 παιδιά που σκοτώθηκαν, να ξανα-πάμε όλοι στις διαδηλώσεις. Όκ? Σ'αυτά συμφωνώ.
Δεν καταλαβαίνω όμως πως εν μέσω τέτοιων εξελίξεων, τέτοιας μανούρας και τέτοιας βαθιάς αλλαγής πως αυτό το γαμημένο το πολιτικό σύστημα δεν παίρνει μπρος.
Καλώς ή κακώς και άσχετα με το πως εγώ θα ήθελα να είναι η διακυβέρνηση, ο τρόπος εξουσίας ειναι συγκεκριμένος και πολύ γνωστός. Τα μέσα να αντιδράσουμε είναι επίσης συγκεκριμένα και γνωστά. Δηλαδή τι άλλο πρέπει να γίνει για να ξεσηκωθούμε?
Και πες οτι ξεσηκωθήκαμε (που σε καλό δρόμο είμαστε). Τελικά τι θα αλλάξει?
Δεν θέλω να ακουστώ σαν τους" έλα μωρε, εγώ θα αλλάξω τον κόσμο?" Δεν ειμαι έτσι.
Αλλά αν δεν πέσει αυτή η κυβέρνηση και αν δεν βρεθεί κάποιος να δείξει ένα δρόμο καλύτερο τι θα κάνουμε?

Ακουγα προχθές μιά ανάλυση ενός εξ'αγχειστίας συγγενή μου, παλιού τραπεζικού, που εξηγούσε στην παρέα του πόσο "μονόδρομος" είναι ο δανεισμός... Πρώην διευθυντής τράπεζας γαρ, ήξερε τα πράγματα καλύτερα. Οχι πασοκικός, ίσα-ίσα. Και φτάνω να λέω, αφού αυτός που υποτίθεται έχει και 5 γνωσεις να αξιολογήσει σωστά την κατάσταση, δεν βλέπει περα απ'την μύτη του, πως όλοι οι υπόλοιποι οι "αγράμματοι" θα πειστούν οτι μας κοροϊδευουν μπροστά στα μάτια μας?

Όταν άρχισα να μιλάω για την goldman sacks και τα λαμόγια και παρόμοιες διεθνείς περιπτώσεις .... απογοητεύτηκα και σταμάτησα. Ειδικά όταν ανέφερα (η κακομοίρα) το τι γίνεται ΤΩΡΑ στις ΗΠΑ με αυτούς και τα σκάνδαλα πέσαν να με φάνε. Οτι η Ελλαδίτσα και η Ψωροκώσταινα που δεν έχουμε δύναμη και δεν γίνεται και δεν μπορούμε και άλλα τέτοια.

Εγω ρε παιδιά δεν είπα να καταλάβουμε την Ασία... Γεγονότα είπα που λέγονται κι απο άλλους-ευτυχώς.

Εμένα η θέση μου είναι να μην πληρώσουμε τίποτα, να εισπράξουμε απο εκκλησία και μεγάλα εισοδήματα εντός και εκτός και να ξεκινήσουμε απο 'κει.
Αλλά ποιος μ'ακούει εμένα?
Με την πλύση εγκεφάλου που τρώμε ποιος απο μας σκέφτηκε οτι το να μην πληρώσουμε ειναι επιλογή?
Ποιος απο μας σκέφτηκε να "δανειστούμε" απ'την εκκλησία για να μην υπάρξει στάση πληρωμών? Να φορολογηθεί η εκκλησία αύριο το πρωϊ να δεις ευημερία μετά.
Ποιος πρότεινε να φορολογηθούν οι κολοσσοί με 50% επί των κερδών ... προσωρινά, όσο προσωρινά είναι και τα μέτρα?
Μιλάμε για κάποια δις ευρώ.
Μιλάμε για λεφτά που υπάρχουν, που δεν χρειάζεται να τα δανειστούμε ή να τα εξοικονομίσουμε απο καμιά "εταίρα", απο κανέναν μηχανισμό στήριξης.
Και άντε, αν γίνουν όλα αυτά, τα προηγούμενα σας τα χαρίζω.
Και ας μην πάτε και φυλακή. Κι αυτό σας το χαρίζω.

Και τελικά αν βρήκα εγώ η ξανθιά μια προσωρινή λύση ρευστότητας, πόσες άλλες λες να υπάρχουν?

ΠιΕσ: Αν με βρείτε τουμπανιασμένη σε κάνα χαντάκι θέλω να με "παίξει" στο Conspiracy Theory Νο2 η Julia Roberts πάλι. Την συμπαθώ, παίρνει και ανακυκλωμένες πάνες για τα μωρά της.

Αν...

2010-05-05T20:28:00.002+03:00

Αυτό το κουβαράκι στο μπαλκόνι με τα κίτρινα παπουτσάκια και το ροζ μπλουζάκι, σήμερα το πρωϊ κοιτάχτηκε στον καθρέφτη, έφτιαξε τα μαλλιά του και -ίσως- χαμογέλασε με αισιοδοξία ξεκινώντας για τη δουλειά. Αυτό το κουβαράκι στο μπαλκόνι αν δεν έφευγε σήμερα, θα ξυπνούσε κι αύριο, και μεθαύριο και θα μακάριζε την τύχη του που μέσα σε όλο το χαμό έχει τουλάχιστον μιά δουλειά.

Αυτό το κουβαράκι στο μπαλκόνι "πέθανε σήμερα χωρίς λόγο" όπως είπε ο Πρωθυπουργός του.
Χωρίς λόγο...
Μήπως έζησε και χωρίς λόγο;
Μήπως σ'αυτό το μπαλκόνι βρέθηκε χωρίς λόγο;
Μήπως τα κίτρινα παπούτσια συνδιάστηκαν με το ροζ μπλουζάκι χωρίς λόγο;
Μήπως η μαμά του το γέννησε χωρίς λόγο;
Μήπως ο άντρας του το αγάπησε χωρίς λόγο;
Μήπως ο δικός μου ο γιός θα βρεθεί σε κάνα μπαλκόνι κάποτε κι αυτός χωρίς λόγο; (το έσβησα και το γραψα αυτό 3 φορές....)
Φοβάμαι μάγκες.
Φοβάμαι τόσο που θέλω να κουλουριαστώ δίπλα εκεί στο μπαλκόνι.
Να βάλω τα κίτρινα παπουτσια μου, να πάρω αγκαλιά το κουβαράκι και να μείνω εκεί μέχρι να τελιώσουν όλα.
Έτσι κι εγώ, χωρίς λόγο.

Ανακάλυψα τον τροχό...

2010-05-04T18:49:00.002+03:00

Ενα

και δύο

Μου το'στειλαν, το ανεβάζω

2010-05-04T16:06:00.002+03:00

Ημερομηνία: Πέμπτη, 15 Απρίλιος 2010, 13:15

HS: Ο ιδιοκτήτης και αρχισυντάκτης του ‘International Forecaster’
Μπομπ Τσάπμαν, πρόβλεψε προ 10ετιας ότι η Ελλάδα θα ήταν από τις
πρώτες χώρες που θα έφευγε από την Ευρωζώνη. Τι τον έκανε να το
πιστεύει τότε; Του μίλησα για να το μάθω.

BC: Ήξερα ότι δεν είχαν τις προϋποθέσεις να μπουν στην Ευρωζώνη και
"μαγείρευαν" τα βιβλία τους. Η Ιταλία έκανε τα ίδια. Η Γερμανία κι η
Ολλανδία έκαναν τα στραβά μάτια και τους επέτρεψαν να μπουν με βάση το
ότι ήθελαν να έχουν επιτυχία και ήθελαν να συνεργαστούν με την Ελλάδα
σε μια περιορισμένη περιοχή 14 μελών.

HS: Πολλοί θεωρούν ότι το πρόβλημα είναι ελληνικό κι ότι η Ελλάδα
πρέπει να το αντιμετωπίσει μόνη της. Εσείς τι πιστεύετε; Είναι μόνο
ελληνικό το πρόβλημα;

BC: Όχι βέβαια. Το πρόβλημα είναι ότι δεν έπρεπε να'χε δημιουργηθεί εξ
αρχής η Ευρωζώνη. Η Ελλάδα και η Ιταλία δεν έπρεπε να συμπεριληφθούν.
Η Ελλάδα είναι μόνο μία από τις 19 χώρες που έχουν σοβαρό οικονομικό
πρόβλημα. Συμπεριλαμβάνονται και οι ΗΠΑ και η Μεγάλη Βρετανία.

HS: Γιατί δεν έπρεπε να είχε δημιουργηθεί η Ευρωζώνη εξ αρχής;

BC: Γιατί νομίζω ότι η Γερμανία ήταν πολύ ισχυρή για να έχει αυτά τα
πιο αδύναμα μέλη. Απαρτίζουν σχεδόν το 40-45% του συνολικού ΑΕΠ στην
περιοχή κι αν συμπεριληφθεί και η Γαλλία, πιάνουμε τα 70%. Οπότε, όλοι
οι άλλοι είναι στην ουσία ελλειμματικοί παίχτες. Εξ άλλου,
δημιουργήθηκε πολύ γρήγορα και σύμφωνα με τους κανόνες στη συνθήκη του
Μάαστριχτ έπρεπε να κρατήσουν το χρέος στο 3% του ΑΕΠ. Σχεδόν ποτέ δεν
έγινε αυτό. Δεν θα βρεθεί κανένας...Δεν υπάρχει κανένας έλεγχος στα
τεκταινόμενα της Ευρωζώνης.

HS: Η ΕΕ ανακοίνωσε ένα συντονισμένο σχέδιο βοήθειας για την Ελλάδα.
Μιλάνε για 20 με 25 δις Ευρώ για την περίπτωση που θα τα χρειαστεί η
Ελλάδα. Θεωρείτε ότι αυτό θα βοηθήσει να μειωθούν οι ανησυχίες των
αγορών για το ελληνικό χρέος;

BC: Οπωσδήποτε. Αλλά δε θα λύσει το πρόβλημα μακροπρόθεσμα, διότι η
Ελλάδα δεν είναι η μόνη. Δείτε τη Λετονία, τη Λιθουανία, την Εσθνονία,
τη Ρουμανία, την Ουγγαρία, την Πολωνία, τη Δανία και τις PIIGS δηλαδή,
τις Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ιταλία, Ελλάδα και Ισπανία. Όλες έχουν
πρόβλημα και απλά κερδίζουν χρόνο. Πιστεύω ότι αργότερα αυτό το χρόνο
θα γίνει μεγάλη σύσκεψη, όπως τις συσκέψεις Σμισθόνιαν στις αρχές της
δεκαετίας του '70 και θα μαζευτούν, θα υποτιμήσουν τα νομίσματα και
θα....(γυρίσουν το νόμισμά τους ? ) Νομίζω ότι εκεί οδηγούν όλα αυτά.

HS: Τι προβλέπετε για την Ελλάδα βραχυπρόθεσμα;

BC: Νομίζω ότι βραχυπρόθεσμα μπορούν να τα συμμαζέψουν. Όπως έγραψα
στην αυριανή έκδοση του International Forecaster, Ο Ελληνικός λαός δεν
πρέπει να βγει στους δρόμους για να διαφυλάξει την εργασία του. Οι
διαδηλώσεις και η βία δεν βοηθούν. Οι περικοπές στο 30% του Δημοσίου
είναι σημαντικές. Έχει ξεφύγει ο έλεγχος, όπως και σε άλλες χώρες.
Πρέπει να τακτοποιήσουν τα του οίκου τους και αυτό πρέπει να γίνει
τώρα.

HS: Και η Ευρώπη; Έχει μέλλον;

BC: Σε εξατομικευμένο επίπεδο έχει, αλλά το μεγαλύτερο λάθος που έγινε
στην Ευρωζώνη ήταν το "ένα επιτόκιο για όλους". Αυτό ήταν πλήρης
παραλογισμός. Δεν μπορεί να λειτουργήσει έτσι. Το έγραψα πριν από
χρόνια, όταν άρχισαν να το κάνουν. Αυτό δημιούργησε τα προβλήματα στην
Ιρλανδία, την Πορτογαλία και την Ισπανία. Ξανοίχτηκαν πολύ με την
οικοδομή και προέκυψε σοβαρό οικονομικό πρόβλημα γιατί τους προέκυψαν
χαμηλά επιτόκια που δεν είναι φυσιολογικό γι’αυτές τις χώρες. Γι'αυτό
θεωρώ ότι στο τέλος, το Ευρώ θα "σπάσει".

HS: Θεωρείτε ότι η Ελλάδα πρέπει να γυρίσει στο νόμισμά της;

BC: Δε θα χρειαστεί, γιατί στο τέλος πιστεύω πως όλοι θα επανακάμψουν.
Αν ήμουν ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας, θα δήλωνα πτώχευση. Και τα άτομα
στην Ελλάδα, και η Goldman Sachs που ενεπλάκησαν σε παράνομες
ενέργειες θα πρέπει να διωχθούν ποινικά γι’ αυτά που έκαναν.

HS: Αυτό θα χρειαζόταν πολιτική βούληση από την Κυβέρνησή μας.

BC: Πολύ σωστά το λέτε. Κάθε κυβέρνηση αντιμετωπίζει παρόμοια
προβλήματα με τον τρόπο της. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ο παράγων
επίσπευσης, που είναι η Goldman Sachs. Αυτοί τους είπαν πως θα τους
δείξουν πώς να κάνουν τα βιβλία τους να φανούν εντάξει ενώ δεν ήταν,
κι έτσι θα έμπαιναν στην Ευρωζώνη και θα συνέχιζαν. Έδωσαν ψευδή
στοιχεία.

HS: Όμως ο μέσος πολίτης, καλείται να πληρώσει αυτά τα χρέη. Τι να κάνουν;

BC: Κάτω από αυτές τις συνθήκες και με το μηχανισμό που κανόνισε η ΕΕ
θα πρέπει να πληρώσουν τα σπασμένα. Δεν έχουν επιλογή. Τα ίδια έπαθαν
και οι Αμερικανοί πολίτες. Έχουμε την κλοπή του ιδιωτικού Federal
Reserve που φορτώνουν στον Αμερικανό φορολογούμενο 23,7 τρις δολάρια!
Η Ελλάδα έχει πρόβλημα με 400 δις μόνο; Νομίζω πως μπορούν να τα
διευθετήσουν. Θα πρέπει να τα ξεπληρώσουν. Τα πράγματα δείχνουν ζοφερά
αλλά δεν είστε οι μόνοι, είναι άλλες 50 χώρες που έκαναν το ίδιο
πράγμα. Η Ελλάδα χρησιμοποιείται σαν αποδιοπομπαίος τράγος. Το δημόσιο
χρέος είναι περίπου το ίδιο στις ΗΠΑ. Νομίζω ότι θα καταλήξουμε σε
υποτίμηση, με τις συσκέψεις που σας περιέγραψα. Όλοι θα επανακάμψουν
στο νόμισμά τους και θα κάνουν αμέσως υποτίμηση. Αυτό θα γίνει, αλλά
θα ακολουθηθεί από μια ύφεση που θα διαρκέσει πολύ και μάλλον, αν
διαβάζετε ιστορία, θα δείτε ότι θα γίνει κι άλλος πόλεμος για να
αποσπάσει την προσοχή των λαών.

HS: Σε ποια χρονική στιγμή προβλέπετε να γίνει αυτό, κ. Τσάπμαν;

BC: Μέσα στα επόμενα 2 χρόνια.

HS: Όταν λέτε πόλεμο, μιλάτε για παγκόσμιο πόλεμο;

BC: Κατά πάσα πιθανότητα, ναι.

HS: Πόσο θα διαρκέσει;

BC: Το πιο ελκυστικό θύμα, λόγω της προπαγάνδας που γίνεται, είναι το
Ιράν φυσικά. Αν εμπλακεί το Ιράν σε πόλεμο με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ
σίγουρα θα εμπλακούν η Ρωσία και η Κίνα. Και θα γίνει χαμός.

HS: Ποιοι είναι οι λόγοι πίσω από όλα αυτά; Γιατί γίνεται αυτό ανά τον κόσμο;

BC: Κατ’αρχήν σχηματίστηκε Η ΕΕ, και μετά η Ευρωζώνη, με πρόθεση να
διευρυνθεί σ’όλη την ΕΕ. Πρόσφατα, η ΕΕ πέρασε αυθαίρετα ένα Σύνταγμα
που κανείς δεν ήθελε. Είναι μια προσπάθεια σχηματισμού ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ
ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ. Ο λόγος που γίνονται αυτά και χρησιμοποιείται η Ελλάδα σαν
αποδιοπομπαίος τράγος, ή εξιλαστήριο θύμα των κρατικών χρεών είναι
όπως είπα και νωρίτερα, για να γίνει η σύσκεψη όπου όλοι θα κάνουν
υποτίμηση και θα επανακάμψουν στο νόμισμά τους. Όταν γίνει αυτό, θα
προκύψει ύφεση από την υποτίμηση. Όταν γίνει αυτό, ο κόσμος σ’όλο τον
πλανήτη θα γονατίσει. Και τότε ο στόχος των διεθνιστών, είναι να γίνει
μια παγκόσμια κυβέρνηση. Αυτό επιδιώκουν, γι’αυτό τα βιώνουμε αυτά.
Δεν είναι βλάκες. Αυτό δεν έγινε τυχαία. Αυτά τα πράγματα
προσχεδιάζονται πολλά χρόνια πριν γίνουν.

HS: Μιλάτε για έλεγχο...

BC: Για τον απόλυτο και ολοκληρωτικό έλεγχο. Το χρήμα είναι δευτερεύον.

HS: Πώς μπορεί να αντισταθεί ο κόσμος;

BC: Να ενημερώνεται γι’αυτά τα άτομα και γιατί κάνουν ό,τι κάνουν στα
κέντρα εξουσίας πίσω από τις κυβερνήσεις. Ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας
είναι μέλος της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ. Θέλουν ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ.
Ρωτήστε τον। Θα σας το πει.

Ευχαριστίες

2010-03-26T18:51:00.002+02:00

Σήμερα ήταν μια γεμάτη μέρα.

Το πρωϊ είχα να πάρω λαμπάδα για την βαφτιστήρα μου, να πάω σε τράπεζες, super market, για ψώνια διάφορα και τελοσπάντων ήμουν στους δρόμους απ'το πρωϊ.

Σε τέτοιες μέρες συνήθως τρέχω-τρέχω-τρέχω και δεν βλέπω μπροστά μου! Κάνω σχεδόν τα πάντα μηχανικά. Το πιν της τράπεζας, η λίστα του super market, η μπαταρία για τη χύτρα.. όλα μηχανικά.

Σήμερα όμως έγινε κάτι που με ξύπνησε. Σταμάτησα στην εθνική να πάρω λεφτά απ'το ΑΤΜ και αφού τέλειωσα και σχεδόν έτρεξα για τ'αυτοκίνητο, με σταματάει κάποιος να με ρωτήσει.

Στην αρχή νόμιζα οτι θέλει οδηγίες, ώρα ή τελοσπάντων πληροφορίες.

Μου λέει "συγγνώμη", του λέω "ορίστε"-χωρίς να τον κοιτάω, όπως κάνουμε όταν βιαζόμαστε και κάποιος μας σταματάει. Μου λέει "Οχι δεν θέλω τίποτα, απλώς να σου πω οτι είσαι κούκλα"

Πάγωσα

"Χαζεψα που σε είδα να'ρχεσαι"

Πάγωσα λίγο ακόμα.

"Συγγνώμη (2η φορά)Ενοχλώ;"

Εγώ παγωμένη σαν λευκη αρκούδα απαντάω πολύ διστακτικά... "ναι"... και μου λέει ο ανθρωπος "συγγνώμη"για τρίτη φορά και ... φεύγουμε...

Μα τι ζώο που είμαι ρε γαμώτο! Και μετά παραπονιόμαστε οτι δεν κάνουν πια καμάκι οι άντρες... Πως να κάνουν?????????

Εγώ τον κοίταζα σαν να'ταν Αριανός. Μες στο μεσημέρι στην Αγ. Δημητρίου με την τρελή κίνηση και την μάνα μου με τον Στέλιο στον αμάξι να με περιμένουν, σάστισα τόσο πολύ που δεν του είπα ούτε ένα ευχαριστώ... Ένας άγνωστος είχε το θάρρος και την ευγένεια να μου πεί δυο καλές κουβέντες κι εγώ απο κεκτημένη ταχύτητα δεν είπα ούτε λέξη.

Όχι για να ανταποκριθώ, δεν τίθεται τέτοιο θέμα, απλως να τον ευχαριστήσω. Ούτως ή άλλως μου έφτιαξε την μέρα, με ξύπνησε απ'τον λίθαργο και μάλιστα μ'εναν πάρα πολύ ωραίο τρόπο.

Γιαυτό τώρα που συνήλθα και κάθομαι ήρεμη και περιμένω το τσουρέκι μου να φουσκώσει νομίζω πως πρέπει να το πω:

Ευχαριστώ ξένε! Ηταν αυθόρμητο, ευγενικό και πολύ όμορφο αυτό που μου'πες. Ξανακάντο στην επόμενη που θα σ'αρέσει και ελπίζω κι εύχομαι να μην είναι τόσο "αλλού" όσο εγώ :)

Γαριδομακαρονάδα

2010-03-22T18:19:00.004+02:00

Εχθές το βραδάκι έφτιαξα μια ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ γαριδομακαρονάδα και θέλω να την μοιραστώ με το σύμπαν:

Υλικά:

8-10 μεγάλες γαρίδες

βουτυρο (μαργαρίνη)

κρεμυδάκι ψιλοκομμένο

μαϊντανό ψιλοκομμένο

1 μεγάλη ντομάτα ή 10 τσέρρυ ντοματάκια

μια μεγάλη δόση σαφράν

αλάτι - πιπέρι - νερό

Κόβουμε τα κεφάλια απο τις γαρίδες και τα βάζουμε να βράσουν για 5 λεπτά σε αρκετό νερό, τόσο ώστε στο ίδιο νερό να βράσουμε τα μακαρόνια. Αφού περάσουν τα 5 λεπτά βγάζουμε τα κεφάλια και ρίχνουμε στο νερό τα μακαρόνια με αλάτι. Μολις βράσουν τα σουρώνουμε και κρατάμε 1 μεγάλο φλυτζάνι απο το ζωμό.

Ζεσταίνουμε στην ίδια κατσαρόλα το βούτυρο και τσιγαρίζουμε τα κρεμύδια. Μολις ροδίσουν ρίχνουμε τις ντομάτες κομμενες σε κυβάκια ή τα τσέρρυ κομμένα στα δύο. Αφού μαραθούν προσθέτουμε το φλυτζάνι το ζωμό που κρατήσαμε απο τα μακαρόνια και ρίχνουμε τις γαρίδες (εγώ τις ξεφλούδισα πριν αλλά δεν είναι απαραίτητο) και τα κεφάλια που βράσαμε στην αρχή. Προσθέτουμε τον μισό μαϊντανο, αρκετό σαφράν, αλάτι και πιπέρι και περιμένουμε για 5 λεπτά μέχρι να φύγουν τα πολλά υγρά και να ψηθούν οι γαρίδες.

Μόλις είναι έτοιμα ρίχνουμε στην κατσαρόλα τα μακαρόνια και ανακατεύουμε να πάει παντού η σάλτσα.

Σερβίρουμε το φαγητό ζεστό με τον υπόλοιπο μαϊντανό απο πάνω και φρεσκοτριμμένο πιπέρι Αν θέλουμε προσθέτουμε τριμμένο τυρί αν και δεν του χρειάζεται.

Εχει απίθανη γεύση, είναι νηστίσιμο και αν αντί για βούτυρο βάλουμε λαδάκι είναι και ελαφρύ!

Οποιός την φτιάξει να με φωνάξει να δοκιμάσω.

Φανερά Μυστικά

2010-03-22T17:16:00.005+02:00

Πήρα εχθές απο την Ρίαλ Νιουζζζζ το cd της Πρωτοψάλτη.

Κάθισα, που λές, γεμάτη ενθουσιασμό να ακούσω τα τραγούδια, έφτιαξα καφέ και στρώθηκα!

Είμαι τώρα στην τέταρτη φορά που ακούω όλο το cd και αναρωτιέμαι... τι δεν κατάλαβα;

Σε όλες τις προηγούμενες δουλειές της με το πρώτο άκουσμα ήταν σαν κάτι να με έπιανε απ'το λαιμό. Τουλάχιστον ένα τραγούδι με συγκινούσε πολύ και έβρισκα σχεδόν όλα τα υπόλοιπα απο καλά μέχρι εξαιρετικά.

Αυτό τίποτα.

Πάντα, εντωμεταξύ, ένοιωθα οτι ξέρει πολύ καλά για τι πράγμα μιλάει/τραγουδάει αυτή η κοπέλα. Σήμερα δεν το νοιώθω... Ακου το Μαλο... και το Απελπιστικά Διαθέσιμη...

Βέβαια για να μην γίνω ρεζίλι θα επανέλθω με την μίνι κριτική μου και μετά τις 10 φορές που θα το ακούσω, ναι;

Γιατί hook έχει, πως να το κάνουμε :)

Πάντως επειδή δεν θέλω να είμαι και τόσο αυστηρή, το Τελιώσαμε είναι καλό. Ισώς φταίει και το ζεϊμπέκικο που πάντα δίνει ένα πλεονέκτημα.

Και το Η Αγάπη που Πάει ειναι καλό αν και μ'αφήνει λίγο μετέωρη η μουσική... χμμμμ και οι στίχοι τώρα που το ξανακούω...

Αχ, και τι δεν θα 'δινα για άλλο ένα Υδρόγειες Σφαίρες και λίγο ακόμα από Καιρό των Τσιγγάνων...

Α! και λίγο Ανθρώπων Έργα με μιά δόση από Σαν Ηφαίστειο που Ξυπνά...

Περασμένα μεγαλεία;

Κυριακή γιορτή και σχόλη

2010-03-22T12:59:00.004+02:00

Εχθές ήταν να πάω για καφεδάκι σε σπίτι τίμιο και ηθικό με κοριτσάκια της ηλικίας μου να παίξουμε τις κουμπάρες... Αλλά του κάκου! Μας ματιάσασε, μας ζηλέψανε και αναβλήθηκε επ'αόριστον...

Αντ'αυτού, αποφάσισα και πήρα την μικρή μου οικογένεια και πήγαμε βόλτα στους ήλιους! Ο μικρός μας έτρεχε και φώναζε κοντά 2 ώρες σε μια πλατεία, κυνηγούσε τα περιστέρια, αποπειράθηκε 2 φορές να φάει το πεταμένο κάτω ψωμάκι τους και κυλίστηκε στα χώματα ευτυχισμένος. Βρήκε κι έναν "φιλο" του, τον Χάρη που μαζί με μιά μπάλα μας άφησαν για κάνα μισαωρο να πιούμε κι εμείς λίγο καφε.

Μετά απ'αυτό πεινάσαμε όλοι και πήγαμε σ'ενα ωραιότατο ρακάδικο με Κρητικούς μεζέδες (το οποίο συνιστώ ανεπιφύλακτα-το καλύτερο κρητικό στο νομό, με φαγητό πάντα φρέσκο, πάντα καθαρό και πάντα τίγκα απο κόσμο. Ρακάδικο "Καταφύγιο" λέγεται και είναι....Αλεξάνδρας 38 στη Δαφνη). Πάρε οπωσδήποτε αμανίτες, χοχλιούς μπουμπουριστούς και κολοκυθοκεφτέδες. Το γαμοπίλαφο δε είναι σχεδόν σαν της πεθεράς μου!

Ο γιόκας μου τίμησε δεόντως μια σάλτσα γιουρτιού, έγινε ακόμα πιο χάλια με γιαούρτια στα μάγουλα, στην μύτη και στα μαλλιά και νυσταγμένος αλλά ευχαριστημένος ηρέμησε (κι αυτός κι εμείς) στο κάροτσι του!

Μια πολύ όμορφη Κυριακή, που τέλιωσε με πολλά τσιγάρα δίπλα στο τζάκι (Α! δεν σου'πα εμείς αναβουμε ακόμα τζάκι κι αν δεν χτυπήσει 20 βαθμούς δεν το σβήνω-δεν το σβήνω) κι ένα ματσάκι βιολέτες στο τραπεζάκι ,να μου σπάνε την μύτη!

Θα μου πεις: τι το ενδιαφέρον μπορεί να έχουν όλα αυτά?

Ε, τίποτα!

Είναι τα απλά πράγματα που λένε πως μας ομορφαίνουν την ζωή.

δάκρυ

2010-03-11T18:01:00.003+02:00

Μια φίλη μιας φίλης μου έχει το εξής πρόβλημα:

Εχει να βγεί απο το σπίτι 3 μήνες....

Πέρασε πολύ δύσκολα βέβαια τα τελευταία 2-3 χρόνια (μπορεί και παραπάνω), έχει δυο θανάτους να θρηνήσει και ένα γάμο να συγχωρέσει, έχει και μια εξάρτηση να πολεμήσει, εχει πολλά τελοσπάντων.

Η φίλη μου λοιπόν την αγαπάει την φίλη της και παλεύει όπως μπορεί να την τραβήξει απο το βάλτο αλλά ότι κι αν κάνει δεν την πειθει να βγεί στον πραγματικό κόσμο.

Κάθεται όλη μέρα στον υπολογιστή και παίζει ενα συγκεκριμένο παιχνίδι, αγοράζει updates, κατεβάζει πραγματάκια. Κοιμάται πολύ άστατα, συνήθως την ημέρα.

Όταν οι δυό φίλες μιλάνε στο τηλέφωνο, τις σπάνιες φορές που η φίλη μου την πετυχαίνει ξύπνια, η φίλη της φίλης μου είναι πολύ απόμακρη. Δεν είναι αυτά που λέει, είναι η αίσθηση της αδιαφορίας και της παγωμάρας στην φωνή. Τυπικά θα μπορούσε να πει κανείς οτι είναι όλα καλά στις συζητήσεις τους. Λένε τα νέα τους, τα κοινά τους ενδιαφέροντα (τα λίγα πια) αλλά τίποτα ουσιαστικό.

Η φίλη μου έχει ακούσει διάφορα απο μια άλλη κοινή τους φίλη. Παραδόξως, σε εκείνη - στην κοινή τους φίλη- μιλάει περισσότερο... ίσως να φταίει η φίλη μου....

Την σκέφτεται συχνά και της λείπει η φίλη της. Αλλά νιώθει και λίγο παρείσακτη, αδύναμη, η φίλη μου.

Εγώ πάλι τι να πω, το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να ακούω την φίλη μου και να περιμένω να καταλάβει οτι ίσως ούτε η μιά ούτε η άλλη ειναι έτοιμες για κάτι τέτοιο. Να πολεμήσουν μαζί δηλαδή το πρόβλημά της. Ισως να μην μπορεί η δικιά μου, ίσως να μην θέλει η δικιά της. Ισως να μην είναι και η ώρα τους ακόμα να τα καταφέρουν.

Προσεύχομαι πάντως και για τις δυό. Να ξαναγίνουν καλά γρήγορα.

μας έπνιξε η σκόνη!

2010-03-08T15:45:00.003+02:00

Ξύπνησα σήμερα κατά της 9 και είδα μια κόκκινη Αθήνα!

Παιδιά ήταν τρομακτικό. Ο ουρανός και οι πολυκατοικίες κατακόκκινες και στο βάθος η θάλασσα μαύρη!

Σαν κάτι ταινίες καταστροφής, με επιθέσεις εξωγήινων που μας πήραν τον ήλιο; Ε, κάπως έτσι ένοιωσα. Και μέχρι να καταλάβω οτι δεν είναι κάτι τρομακτικό που συνέβει και είναι απλώς μια περίεργη κατάσταση του καιρού.... ξανακοιμήθηκα...

μέχρι της 9μιση δυστυχώς που ακούστηκε το "μαμάααααα το άγια πα-ακαγιώ!!!"*

Σηκώθηκα αργά αργά έφτιαξα γάλα και καφέ (παραλίγο να δώσω τον καφέ στο Στέλιο), έκανα 4 τσιγάρα μαζεμένα και ξεκίνησα την μέρα μου...

*μετάφραση : το γάλα παρακαλώ

Ta highlights της ζωής μου

2010-03-05T18:49:00.003+02:00

Ξέρω, ξέρω έλειψα πολύ....

Ε! μια μικρή δικαιολογία την έχω ε? Βασικά 14 κιλά δικαιολογία έχω αυτή τη στιγμή γιατί τόσο έφτασε να ζυγίζει ο γιόκας μου.

Λοιπόν δεν θα σε καθυστερήσω και θα μπώ αμέσως στο ψητό.

Απο την τελευταία φορά που μιλήσαμε πολλά γίνανε. Πολλά και τίποτα.

Το καλοκαιράκι αποκαταστάθηκα και βάφτισα και το γλυκό μωρό μου. Όλα αυτά στην όμορφη Κρήτη (που με παιδεψε αρκετά η νοοτροπία και τα έθιμά της αλλά τα καταφερα τελικά και να 'μαι πάλι εδω!)

Πήγαμε ένα όμορφο ταξίδι στην Ρωμη μετά του νομίμου πιά συζύγου μου και περάσαμε εξαιρετικά.

Επιλέξαμε να μην κλείσουμε ξενοδοχείο αλλά σπίτι. Βρηκαμε λοιπόν μια εταιρεία που νοικιάζει διαμερίσματα και μείναμε σε ένα απ'αυτα.

Τι να πω? Καταπληκτικά! Αν εξαιρέσεις την έλειψη πρωϊνου, όλα τα άλλα ήταν καλύτερα απο ξενοδοχείο και το συνιστώ ανεπιφύλαχτα.

Μπες στο rentalinrome και ότι κι αν διαλέξεις είναι φανταστικό. (Δεν είναι φίλοι και δεν τους; διαφημίζω, απλώς ήταν όλα φανταστικά)

Εμείς μείναμε σ'ενα όμορφο διαμέρισμα το οποίο ήταν καλύτερο απο τις φωτό και στο κτίριο που είδαμε και 2-3 άλλα ήταν εξίσου υπέροχα.

Η τοποθεσία ήταν ιδανική και αν εξαιρέσεις τα πανάκριβα μαγαζιά γύρω (έβλεπα απο το παράθυρο ακριβώς απέναντί μας το FENDI) ήταν όλα πανεύκολα με τα πόδια.

Ήταν η προέκταση της οδού Condoti που εκεί είναι όλοι οι "κακοί" οίκοι....

Ο Κώστας δεν έπαθε εγκεφαλικό κι εγώ συγκρατήθηκα και ψώνισα τα απολύτως απαραίτητα!

Τρώγαμε κάθε μέρα έξω με μιά-δυό εξαιρέσεις που μείναμε σπίτι και κάναμε ελληνικές ... μακαρονάδες!

Το ωραιότερο εστιατόριο που πήγαμε ήταν σε μιά στοά, αποκλειστικά μακαρονάδες και κυρίως ψαρικά. Το λέγανε.... χμμμ δεν θυμάμαι το όνομά του γκρρρρρρ γκρρρρρ! Θα το βρώ όμως και θα στο πω γιατί αξίζει να φας εκεί.

Η Ρώμη πανάκριβή (πληρώσαμε νερο μισόλιτρο στο Κολοσσέο 7 ευρω...) αλλά πανέμορφη. Κουκλα.

Αυτά απο 'κει. Α! Υπάρχει και ένα σαν mall που θα σας αρέσει απο άποψη οικονομική και όχι μόνο. Designer outlet με πραγματικούς designers!

Αργότερα το Φθινόπωρο κάναμε μια εκδρομούλα στην Κύμη...

Δεν είχα πάει ξανά και ανακάλυψα πόσο υπέροχη είναι η Ευβοια!

Μείναμε σ'ενα πανέμορφο Boutique Hotel (όπως το λέει η συμπαθέστατη ιδιοκτήτριά του και ο καρα-κουτσομπόλης άντρας της!). Το Αρχοντικό της Κύμης. Ειδού και το δωμάτιό μας με την υπέροχη θέα !

Το καλύτερο σημείο του ξενοδοχείου πάντως ήταν το πρωϊνό. Πίτες σπιτικές, ομελέτα της ώρας με καταπληκτικά λουκανικάκια και σπιτικά ψωμάκια και κρουασάν. Χυμός πορτοκάλι στιμμένος ατάκα κι επιτόπου και καφές φρεσκος και μυρωδάτος. Μεγάλη εντύπωση μου έκαναν και οι δυό ιδιοκτήτες που εχουν το ξενοδοχείο σαν σπίτι τους και τους πελάτες σαν φιλοξενούμενους. Αξίζει να πας.

Τι άλλο έκανα?

Α! Τα χριστούγεννα στο όμορφο Γαλαξίδι πέρασα ένα διπλο κολικό (νεφρού και χολή-thanks everyone) και νοσηλεύτικα 3-4 μέρες στο νοσοκομείο της Αμφισσας. Καλε? Σαν το Υγεία είναι! Πεντακάθαρο, σχετικά καινούργιο και όλοι ευγενέστατοι! WTF? Αλλη χώρα εκει?

Απο παραστάσεις δεν είδα πολλά πράγματα:

Γυναίκες Ημερολογίου και στην Ακτή Πειραιως (Παπακωνσταντίνου κ.α.)

Στο πρώτο να πας. Πολύ ωραία παράσταση και οι γυναίκες που παίζουν ειναι πολύ πολύ καλές (με εξαίρεση την Βογιατζάκη που γκαρίζει σε όλη την παράσταση χωρίς λόγο και αιτία). Η Μπαλανίκα επίσης ειναι στο τσακ να πεις οτι βαριέται κι ότι προτιμάει να πάει σπίτι για σουβλάκια και τηλεόραση αλλά στο τέλος κάτι κάνει. Ολοι οι υπολοιποι είναι πολύ κοντά στο "εξαιρετικοί".

Στο δεύτερο να μην πας. Ολο το πρώτο μέρος είναι παλιο κακό ροκ. ΟΛΟΙ νομίζουν οτι είναι ακόμα 25 με 30 και όλο το πρόγραμμα μ'εκανε να νιώθω τουλάχιστον 90 χρονών. Στο δευτερο μέρος κάτι πάει κι έρχεται. Επίσης μου φάνηκε πολύ ακριβό. 170 ευρά η βοτκα? Πόσο καιρό έχω να βγω? Ο Ζουγανέλης το καίει με τα πολλά ανέκδοτα και αστεια αν και κάποια στιγμή παρασύρθηκα και γέλασα κι εγώ. Ο Μπουλάς αδιάφορος, η Ραλία καλή φωνή αλλά πολύ ποιότητα βρε παιδί μου. Ο Παπαδόπουλος χάλια όπως πάντα. Οπότε μην πάς, ειδικά αν τους έχεις ξαναδεί σαν ομάδα, τα ίδια είναι ακριβώς όπως πριν 20 χρόνια.

Αυτά τα ολίγα απο μένα.

Θα ακολουθήσει αναλυτική περιγραφή και άλλων highlights σύντομα! Το υπόσχομαι!

Φιλάκια πολλά

Καλώς με ξανα-βρήκατε. :)

Απόφθεγμα

2009-06-05T10:10:00.005+03:00

Μιλάνε για μένα σαν να μην ειμαι μπροστά, ρωτάνε για μένα σαν να μην είμαι εδώ, γελανε για μένα όταν λένε αστεία, αναφέρονται σε μένα σαν να μην βρίσκομαι πια εδω.

ΤΕΛΙΚΑ ΤΟ ΒΡΗΚΑ:

Είμαι η αόρατη γυναίκα!

θελω να φύγω

2009-03-10T10:51:00.002+02:00

μ'αυτήν την δουλειά εχω τάσεις αυτοκτονίας...

Δεν έχω βρεθεί ξανα σε περιβάλλον που να επικρατεί τόσο έντονα η βλακεία, η προχειρότητα, η υπεροψία και η γυφτιά.

Αναγκάζομαι να συναναστρέφομαι και να μιλάω με ανθρώπους που αν ήταν αλλιώς ούτε τα τζάμια του αυτοκινήτου μου δεν θα άφηνα να μου πλύνουν.

Αναγκάζομαι να απαντώ σε βλακώδεις ερωτήσεις, ειδημόνων χιμπατζήδων σε οιστρο με έντονη δόση απλυσιάς και ύφος μπλαζέ.

Μέχρι και το καράβι μου λείπει εδω μέσα.

Μέχρι και οι περίοδος ανεργίας.

Ακροβατώ ανάμεσα στην λογική που λέει οτι η κρίση που ήρθε ή ερχεται πρέπει να με συγκρατεί και να τιμώ τα λίγα ψωροευρώ που λαμβανω και στην εντονότατη ορμή μου να ανοίξω την πόρτα και να τρέξω προς το σπίτι μου, απένταρη αλλά ξέγνοιαστη.

Οταν πρωτοένοιωσα το κύμα σαπίλας εδω μέσα ασυναίσθητα πήρα ένα xanax και πέρασα την μέρα μου κάπως πιο χαλαρά. Συνειδητοποίησα γρήγορα πως δεν πρέπει να αρχίσω τις εξαρτήσεις για να τα βγάλω πέρα και τρόμαξα με την επιρροή που έχει όλο αυτό απάνω μου.

Τωρα πια προσπαθώ να πολεμήσω τους συνεχείς πονοκεφάλους με "διαλογισμό" και γυρίζω την πλάτη μου βράζοντας, σε οποιονδήποτε υπάρχει γύρω μου.

Η πρώτη φορά που θέλω τόσο απεγνωσμένα να αλλάξει κάτι γρήγορα.

Η πρώτη φορά που είμαι σε τόσο άσχημο αδιέξοδο.

Πολυλογια,αμετροεπεια η πως να επικοινωνησεις μονο με την αφη και τον αναθρο λογο?

2008-12-23T12:24:00.002+02:00

Τελικα πιστευω οτι οι συγκρουσεις ειναι μια απελπισμενη προσπαθεια σωματικης επαφης μεταξυ μας.
Οταν η οικονομικη εξοντωση συναντα την εξατμισμενη libido και ο ερωτας εκπιπτει στην υπαγορευμενη σεξουαλικοτητα η επελθουσα μοναξια διαθλαται σε κλομπς και διαφανες ασπιδες σε μολοτοφ και ροπαλα,σε δολοφονιες και δαιμονες.
Οπου ο ποθος πενθει και η τσεπη αδιεαζει,ερχεται η καταιγιδα της βιας να σαρωσει την θνησκουσα πραγματικοτητα.
Ομολογουμε επιτελους τα αυτονοητα και αποδεχομαστε την αποτυχια μας.
Καιρος του σπειρειν,καιρος του θεριζειν.
Σπειραμε ανεμους,θεριζουμε θυελες.
Ποσο να αντεξει το τσιμεντενιο φραγμα την ορμη της ανθρωπινης αναγκης?
Θελουμε να ονειρευτουμε εστω για ενα δευτερολεπτο!
Θελουμε το αυριο να χαμογελασει εστω μια φορα!
Δεν ξερουμε πως θα γινει αυτο,δεν βαλαμε υποψηφιοτητα για πολιτικοι,ομως το θελουμε.
Να το λαβετε σοβαρα υπ οψιν σας επερχομενοι και αναχωρουντες πολιτευτες.
Δεν θα βρειτε στιγμη ησυχιας και η θωκοι θα καινε σαν τη κολαση.
Θα αναγκαστητε να περπατησετε στα ναρκοπεδια που φτιαξατε και να νοιωσετε το φοβο, τον ιερο φοβο που νοιωθουμε εμεις και τα παιδια μας καθε λεπτο.
Δεν θα ξερετε αν οι σωματοφυλακες σας θα ειναι εκει,και αν τα τζαμια των θωρακισμενων αυτοκινητων σας θα αντεξουν την τρομερη πιεση της ανθρωπινης καθολικης απελπισιας.
Να ετοιμαστητε για να ελλατωσετε τα κερδη σας δραματικα –πρεπει να φανε ολα τα παιδια του κοσμου-ΤΩΡΑ.
Οτι φαγατε φαγατε. 1500000000 αναλωσιμοι κατεβαινουν σε παγκοσμια συνεχη απεργια και βαλτε εκει που ξερετε τα στοκ των αποθηκων σας
Οι μητροπολεις σας με τα χρηματιστηρια σας επιτελους θα πουλανε αερα κοπανιστο η μια στην αλλη.
Και οταν αρχισετε να αυτοκτονειτε ομαδικα,οταν οι εκτελεστες σας θα σας σκοτωνουν,οταν οι αδηφαγες εμετικες υπαρξεις σας θα σαπιζουν απο τη λεπρα που κουβαλατε μεσα σας,μπορει να στειλουμε τους γιατρους διχως συνορα να σας θεραπευσουν στα ραντσα που θα στηθουν στις πλατειες.
Ετσι για λιγη ανθρωπια απεναντι σε οτι χειροτερο και και ευτελεστερο κουβαλαει το ανθρωπινο ειδος.
Υπαρχετε γιατι ακομα υπαρχουν ατομα που ερωτευονται, που αγαπανε και δεν αναγουν το ειναι τους σε προιοντα και τιμες.
Να ετοιμαζεστε!
Και αν κανετε πολεμο να ξερετε οτι δεν θα σταματησουμε οσοι απομεινουμε ζωντανοι μεχρι να σας δουμε στο χωμα.

Χάρης Αρώνης

Αθήνα 20/12/08

για να'χει όνειρα να κάνει ο ενικός...

2008-12-23T11:12:00.002+02:00

Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά
Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά
Να με κρατάς αγκαλιά σφιχτά γιατί μου πήρε πολλά το εφτά
εκτός κι αν είπα εγώ το έλα σ' όλα αυτά

Μακάρι να ‘ναι η καρδιά μου ρόδι τυχερό
να στο χαρίσω να στάζει αγάπη ένα σωρό
Στα μαξιλάρια και στο χαλί να ξεχαστώ να μου λες πολύ
Κι ας κάνει ο φόβος κι άλλη τρύπα στο νερό

Να περπατάμε χέρι-χέρι ως το πρωί
Του τραμ οι ράγες κάτι ξέρουν δεν μπορεί
Τα χρόνια φεύγουν, γοργά περνούν και μ’ αναμνήσεις μετά γυρνούν
Μικρά τα ονόματα που όλα τα χωρούν

Να μ’ αγαπάς με τα λάθη μου όλα στη σειρά
Στο σινεμά στο κορμί μου κόλλα τρυφερά
Δεν ειν’ ο κόσμος ιδανικός, για το ταξίδι είναι δανεικός
Για να ‘χει όνειρα να κάνει ο ενικός

Να μου μιλάς μεσημέρι, βράδυ και πρωί
Στα ξαφνικά, στο μικρό μπλακ άουτ της Δ.Ε.Η.
Και μέχρι να ‘ρθει ξανά το φως, αυτός ο λόγος ο πιο κρυφός
θα δει ν’ ανοίγουμε μια πόρτα στη ζωή

Να μ’ αγαπάς εαυτέ μου σ’ έψαχνα παντού
Κι ενώ ενοχές κι αντοχές μου ‘δίναν ραντεβού
απ’ τα ακριβά μου στα πιο φθηνά κι απ’ τη φωλιά μου στο πουθενά
συναντηθήκαμε στη μέση του καιρού

Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά
Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά
Να μου μιλάς σιγανά στ’ αυτί γιατί ακούνε την νύχτα αυτή
παλιά μου όνειρα που χρόνια είχαν κρυφτεί

μου ήρθε με mail

2008-12-11T12:46:00.000+02:00

Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που αστυνομικοί «πιστολέρο» έχουν βαρέσει στο ψαχνό. Χαρακτηριστικό άλλωστε ότι τον Δεκέμβριο του 2003 μετά τη δολοφονία του Ηρ. Μαραγκάκη από άντρες του Τμήματος Αστυνομικών Επιχειρήσεων Ρεθύμνου, ο τότε βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Διονύσης Γκούσκος, κατά τη διάρκεια συζήτησης σχετικής ερώτησής του στο Κοινοβούλιο, ανέφερε: «Φοβούμαστε ότι το επεισόδιο αυτό δεν είναι ούτε μεμονωμένο ούτε τυχαίο ούτε έγινε από λάθος. Για πολλοστή φορά αστυνομικοί πυροβολούν από πίσω σε πολύ μικρή απόσταση άοπλο νεαρό...» και επισήμανε σε άλλο σημείο: «Εχουμε εβδομήντα νεκρούς την τελευταία περίπου δεκαετία (σ.σ. 1993-2003)». Ενδεικτική, χωρίς να είναι πλήρης, η καταγραφή που ακολουθεί:

* Τον Νοέμβριο του 1980 δολοφονούνται από αστυνομικούς των ΜΑΤ κατά τη διάρκεια της πορείας για την επέτειο του Πολυτεχνείου η νεαρή εργάτρια Σταματίνα Κανελλοπούλου και ο 26χρονος Ιάκωβος Κουμής. Απομονώνουν την πρώτη στη βιτρίνα, στη γωνία Βουκουρεστίου και Πανεπιστημίου, και την χτυπούν με κλομπ αλύπητα -σύμφωνα με τα δημοσιεύματα της εποχής. Με κλομπ συνέτριψαν το κρανίο του Κουμή.

* Τον Αύγουστο του 1985 ο αστυνομικός Νίκος Σταθόπουλος πυροβολεί και σκοτώνει την Αμερικανίδα Κάθριν Τζον Μπουλ, 22 χρόνων, μετά την άρνηση της τελευταίας να γίνει έλεγχος στο αυτοκίνητό της.

* Τον Νοέμβριο του 1985 λίγες ώρες μετά την πορεία για την επέτειο του Πολυτεχνείου πέφτει νεκρός στη Στουρνάρη από σφαίρα του αστυνομικού Αθ. Μελίστα ο 15χρονος Μιχάλης Καλτεζάς.

* Τον Φεβρουάριο του 1986 ο 17χρονος Μανώλης Κανδανολέων, που επέβαινε σε κλεμμένο αυτοκίνητο, πυροβολήθηκε στο κεφάλι από τρεις αστυνομικούς.

* Τον Μάρτιο του 1990 στην Πρέβεζα ο αστυφύλακας Γρηγόρης Σπυράκος πυροβόλησε και σκότωσε τον 15χρονο μαθητή Δημήτρη Κίκερη. Το θύμα ήταν παγιδευμένο στην τουαλέτα «βιντεάδικου», που λίγο πριν είχε επιχειρήσει να διαρρήξει.

* Τον Απρίλιο του 1993 ο αρχιφύλακας Ηλίας Σταματόπουλος σκότωσε εν ψυχρώ τον 25άχρονο σερβιτόρο Γιάννη Τζίτζη σε μπαρ.

* Τον Ιανουάριο του 1994 ο αστυνομικός Ευάγγελος Λαγογιάννης σκοτώνει με 4 σφαίρες τον 28χρονο μουσικό Θοδωρή Γιάκα, επειδή αρνήθηκε να σταματήσει σε εξακρίβωση στοιχείων.

* Τον Ιανουάριο του 1996 σε αστυνομική επιχείρηση-σκούπα κατά Αλβανών στη Σκάλα Ωρωπού ο αστυνομικός Διονύσης Καρακάιδος σκοτώνει έναν Αλβανό.

* Τον Ιούνιο του 1996 ο αγροφύλακας Αθ. Μάτος σκοτώνει τον 20χρονο Φαντίλ Ναμπούζι για δύο καρπούζια που πήγε ο τελευταίος να κλέψει.

* Τον Νοέμβριο του 1996 σε «επιχείρηση» της Αστυνομίας έξω από τη Λιβαδειά για τον εντοπισμό φυγόδικου ο αστυφύλακας Δημήτρης Τρίμης πυροβόλησε σχεδόν εξ επαφής και σκότωσε τον 45χρονο Τσιγγάνο Τάσο Μουράτη μπροστά στα μάτια ενός από τα τρία παιδιά του.

* Τον Αύγουστο του 1998 στον Πειραιά ο ανθυπαστυνόμος Δημήτρης Τσαγκράκος πυροβόλησε και σκότωσε τον 26χρονο Ηλία Μέξη έξω από το τμήμα Μεταγωγών επειδή δεν σταμάτησε σε σήμα του για έλεγχο.

* Τον Οκτώβριο του 1998 στο κέντρο της Θεσσαλονίκης ο ανθυπαστυνόμος Κυριάκος Βαντούλης σκότωσε τον 17χρονο Γιουγκοσλάβο μαθητή Μάρκο Μπουλάτοβιτς, ο οποίος επισκεπτόταν με συμμαθητές του την Ελλάδα.

* Τον Φεβρουάριο του 2000 στη Λούτσα ο υπαστυνόμος Θοδωρής Χαλουλάκος πυροβολεί αυτοκίνητο στο οποίο επέβαιναν τέσσερις νέοι, επειδή όπως είπε «τους θεώρησε ύποπτους για διακίνηση ναρκωτικών». Η σφαίρα καρφώθηκε στη σπονδυλική στήλη του 18χρονου μαθητή Σωτήρη Κατσιώτη και τον άφησε παράλυτο.

* Τον Μάρτιο του 2000 στην Ανω Πόλη Θεσσαλονίκης ο 18χρονος ομογενής από την πρώην ΕΣΣΔ Νικόλαος Λεωνίδης έπεσε νεκρός από τα πυρά του αστυνομικού Γιώργου Ατματζίδη, γιατί δεν σταμάτησε σε σήμα για έλεγχο.

* Τον Οκτώβριο του 2001 στο Ζεφύρι ο αστυφύλακας της Αμεσης Δράσης Γ. Τυλιανάκης πυροβόλησε στο κεφάλι τον αθίγγανο Μαρίνο Χριστόπουλο, 21 ετών, επειδή δεν σταμάτησε σε μπλόκο.

* Τον Νοέμβριο του 2001 στην πλατεία Αμερικής ο αστυφύλακας Γιάννης Ριζόπουλος πυροβόλησε στο κεφάλι τον 20χρονο Αλβανό Σεντγκάκ Σελνίκου μέσα σε καφετέρια, όταν απείλησε με μαχαίρι τον ίδιον και άλλους τέσσερις συναδέλφους του που είχαν ήδη προτεταμένα τα όπλα τους.

* Τον Δεκέμβριο του 2003 ο 22χρονος Ηρακλής Μαραγκάκης πυροβολείται στο κεφάλι από άνδρες του Τμήματος Αστυνομικών Επιχειρήσεων Ρεθύμνου, γιατί το αυτοκίνητο που επέβαινε μαζί με δυο άλλους νεαρούς δεν σταμάτησε για έλεγχο. Μ.Δ.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 08/12/2008

οι φιλοι μου σαλτάρουνε

2008-12-04T12:07:00.001+02:00

Μια αφιέρωση στους φίλους που χαθήκανε.

γιατι καμιά φορά κάτι σου παίρνει τα μυαλά...

χρονικό

2008-10-14T13:25:00.005+03:00

Πως φτάσαμε

απο'δω:

Εδώ:

Το θαύμα της ζωής
ειναι όντως θαύμα...

Ενας μήνας διωρία

2008-06-27T13:39:00.002+03:00

Σε κάνα μηνάκι γεννάμε.

Η ανασκόπιση των εβδομάδων απουσίας μου θα σε απογοητεύσει...
Ταλαιπωρία, ταλαιπωρία, ταλαιπωρία.
Γιαυτό δεν θα αναλωθώ σε λεπτομέρειες.
Ας πούμε απλώς οτι μια τέτοια κοιλιά αξίζει επιδότησης....
Σκορτσιανίτη τρέμε! κινγκ κόνγκ τρέμε!
Έρχεται το νέο μοντέλο να σας επισκιάσει!!!

Δεν ξέρω αν θα προλαβαίνω να γράφω. Και θα μου πεις: και τώρα που προλάβαινες ξεσκίστηκες στα ποστ! Ε δίκιο έχεις.

Απλώς χρωστάω ένα "γειά" μέχρι την επόμενη φορά που θα μιλήσουμε.

Να με χαρακτηρίζει κι η ξαδέρφη "απότιστο κήπο" δικαίως!!!

Φιλάκια ρουφηχτά και καλό καλοκαίρι αγάπες μου :):):):)

Happy Birthday

2008-04-04T12:03:00.001+03:00

Nέες εποχές, νέα ήθη
:)))

Να με χαίρεστε!

Διδάγματα

2008-03-31T12:09:00.003+03:00

Κάνω λάθος παρέες.....

Καλή Αυριανή!

2008-03-24T13:33:00.003+02:00

ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΥΣ; ΟΧΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ / A DOMESTIC PARTNERSHIP THAT DISCRIMINATES? NO THANKS

2008-03-18T11:46:00.001+02:00

Στην Ελλάδα οι γκέι, οι λεσβίες και οι τρανσέξουαλ γνωρίζουν από διακρίσεις. Τις αντιμετωπίζουν καθημερινά στην οικογένεια, την κοινωνική ζωή και τον επαγγελματικό στίβο.

Καμιά φορά όμως φτάνει μια σταγόνα για να ξεχειλίσει το ποτήρι.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα του τύπου το Υπουργείο Δικαιοσύνης ετοιμάζεται να καθιερώσει ένα 'συμβόλαιο συμβίωσης' ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ για τα ετερόφυλα ζευγάρια. Δεν θεωρούμε ότι ένα απλό 'συμβόλαιο' μπορεί να λύσει τα ζητήματα των ζευγαριών ίδιου φύλου, ούτε να εξασφαλίσει την ισότιμη μεταχείρισή τους. Πιστεύουμε όμως ότι η προτεινόμενη διάκριση είναι κατάφωρα αντίθετη τόσο με το ελληνικό Σύνταγμα όσο και με τις ευρωπαϊκές συνθήκες για τα δικαιώματα του ανθρώπου. Πόσο μάλλον όταν 18 ευρωπαϊκές χώρες ήδη παρέχουν νομική κατοχύρωση στα ζευγάρια ίδιου φύλου.

Σκοπός αυτής της πρωτοβουλίας είναι να ενημερωθούν σχετικά οι ευρωπαϊκοί θεσμοί, οι οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ιστοσελίδες και ιστολόγια σε όλο τον κόσμο. Αυτό που ζητάμε είναι ίσα δικαιώματα για όλους. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο.

Αυτή τη φορά δεν θα μείνουμε σιωπηλοί. Αυτή τη φορά δεν θα κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια.

ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΠΛΟΓΚΕΡ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΝ

In Greece gays, lesbians and transsexuals know about discrimination. They face it daily from their families, in their social lives and in the professional field.

But sometimes, all it takes is a single straw to break the camel's back.

According to press reports, the Greek government is preparing to introduce a domestic partnership 'contract' EXCLUSIVELY for unmarried heterosexual couples. We do not believe that a mere 'contract' can resolve the issues same-sex couples face or ensure their fair treatment under the law. However this discriminatory proposal is a direct contravention of the Greek Constitution, as well as European human rights treaties. Especially since same-sex couples already enjoy legal rights in 18 European nations.

The aim of this intervention is to make sure that European institutions, human rights organizations, websites and weblogs from around the world learn about these proposals. What we ask for is equal rights for all. Nothing more and nothing less.

This time around we will not sit idly by. This time around we will not keep silent.

GREEK BLOGGERS AGAINST DISCRIMINATION

* Το αντέγραψα απ'τον Λύκο... δεν ξέρω απο που το πήρε αλλά συμφωνώ και επαυξάνω!

ανασκόπηση

2008-03-14T13:45:00.002+02:00

Εδω και μιά βδομάδα μένουν μαζί μας δυό άλλοι άνθρωποι.

Μέσα σ'αυτη τη βδομάδα:

Ανακάλυπτω σιγά-σιγά τα όρια της αντοχής μου και βλέπω καθαρά την αλήθεια της φρασης "Μην μου δίνεις Θεέ μου ότι μπορώ να αντέξω".

Εκτός της μανιοκαταθλιπτικής αρνητικούρας γένους θυληκού με μεγάλες δόσεις αυταρχισμού και καθωσπρέπει νοικοκυροσύνης που αντιμετωπίζω, παλεύω να κρατήσω το (πάλαι ποτέ) δικαίωμα μου να μην μιλάω αν δεν θέλω, να μην τρώω αν δεν θέλω και να μην δίνω λογαριασμό για το τι κάνω "όταν πάω μέσα".

Ανακάλυπτω επίσης σιγά αλλά σταθερά οτι ο φασισμός δεν είναι πολιτικό δόγμα αλλά ψυχική κατάσταση/στοιχείο προσωπικότητας.

Επιστρέφω στην εφηβεία αναζητώντας τρόπους να δηλώσω πως δεν μ'αρεσει να μου σηκώνει κάποιος άλλος το τηλέφωνο, να μου ανοίγει κάποιος άλλος την τσάντα (έστω και για να βάλει λεφτα) να χρειάζεται να κλειδώνω τα συρτάρια μου ή κάτι τελοσπάντων για να μην φοβάμαι για τα πράγματά μου, να μπορώ να μην σιδερώνω τα ρούχα μου και τέλος να επιλέγω να χρησιμοποιώ το πλυντήριο πιάτων που ήδη έχω αντί να πλένω "αυτα τα δυό πιατάκια" στο χέρι.

Τέλος επιστρατεύω τρόπους να διατηρήσω μια ισορροπία που τελικά είναι ανισόρροπη και μια ομαλή καθημερινότητα που αν γίνει τελικά καθημερινότητα εγω θα πέσω απ'το μπαλκόνι.

Βαράτε βιολιτζήδες το σπίτι μου και αναρωτιέμαι:
Αν γίνονται έτσι όλα τώρα, την άλλη φορά να έχω ήδη αγοράσει κοντόκανη ή να περιμένω να τρελαθώ πρώτα?

Ηow to Tell the Correct Temperature of Beer

2008-03-09T11:59:00.003+02:00

For the true and discriminating aficionado, a glass of the finest beer should only be partaken if it is the correct temperature. The
subtle nuance of the melded grains..... the fragile and fleeting taste of the brewer's art..... can only be truly appreciated if that
golden elixir is correctly chilled.

To this end, advanced-studies candidates in the Graduate Engineering Department of MIT have developed an easy-to-use, fully portable
Beer Temperature Tester, which very accurately determines whether the beverage is acceptably chilled or not. To test the beer, simply
insert the tester into the glass shown below:

After the tester has been immersed for a period of not less than fifteen seconds,
remove probes and observes

The beer on the left is the correct temperature

Υποθετικό Σενάριο

2008-03-07T10:44:00.003+02:00

Βρίσκεσαι σ'ενα χώρο.
Συνομιλείς με μια πουτάνα. Κανονική πουτάνα... επαγγελματία.

Συζητάτε για πολλά και διάφορα και έρχεται και το θέμα στο σέξ (σιγά μη και δεν ερχόταν).
Της λές λοιπόν πως σκέφτεσαι/θα'θελες/φαντασιώνεσαι να το κάνεις εσύ κι άντρας σου μαζί με μιά άλλη κοπέλα. Και την ρωτάς αν εκείνη το έχει κάνει (επαναλαμβάνω: ρωτάς μια επαγγελματία)
Σου λέει λοιπόν με αφέλια, τσαχπινιά και χαριτωμάδα οτι ναι βέβαια το εχει κάνει!
Αμέσως μετά και σε κλάσματα δευτερολέπτου η τσαχπινιά φεύγει και δίνει την θέση της σε μια γλυκιά υποτίμηση...
Και λέει : Πάντως με τον άντρα μου, εγω, κάτι τέτοιο δεν θα το'κανα...

Ο άντρας σου μπροστά.
Χαμογελάει χαριτωμένα και χασκογελάει ηλίθια (φοβερός συνδιασμός)
Εσύ κάγκελο...

Μόλις στην είπε η πουτάνα?
Μόλις την επιβράβευσε ο άντρας σου?
Μόλις, για άλλη μια φορά, είσαι μαλάκας?

Και που κάθεσαι και συζητάς με τα τσόκαρα και που τον παντρεύτηκες τον μαλάκα?
Ας πρόσεχες...

Γιατί λένε οτι το ποδόσφαρο είναι αντρικό άθλημα....

2008-02-29T12:02:00.023+02:00

Γιατί υπάρχει πάθος, σασπένς, συναίσθημα... και μια μπάλα!

Ελένη Παπακώστα

2008-02-28T10:52:00.002+02:00

Ηταν ο Κώστας κι η Ελένη.

Ηταν ο Κωστας, ήμουν η Ελένη.
Καθόμασταν σ'ενα ημι-υπόγειο στο Παγκράτι για περίπου 6 μήνες.
Σχετικά νέοι, σχετικά όμορφοι και άσχετα ερωτευμένοι.

Εγώ τότε στα ντουζένια μου. Με μεγάλες καύλες και τρελή όρεξη για παιχνιδάκια. Ο Κωστας ίσως μεγαλύτερες αλλά πιο... εξαρτημένες. Οι εξαρτημένες καύλες είναι αυτές που δυναμώνουν ή μειώνονται ανάλογα με την όρεξη του συντρόφου. Οι δικές μου ανεξάρτητες... αναρχικές... ανένταχτες.

Περάσαμε ένα μήνα αχαλίνωτου σεξ -που θα 'λεγε κι ένας επιτυχημένος συγγραφέας βίπερ- με πολλούς πειραματισμούς και πολλά σχέδια/φαντασιώσεις για νέους πειραματισμούς.

Υπήρχαν κάποια διαλείματα στο "καλό" πάθος με δόσεις φοβερής ζήλιας, μεγάλων καυγάδων και βαριών δηλωσεων. Παθος, θα μου πεις...

Αναγνώριζα πάντα στο Κωστα μια δίψα για μάθηση. Μια όρεξη για εξερεύνηση. Μια άνεση και μιά πρωτοφανή προσαρμοστικότητα. Αλλά και ένα φρένο.

Προσπάθησα με μυαλό και σώμα να το σπάσω αυτό το φρένο αλλά τίποτα.
Εδινε, έδινε, έδινε, έδινε και ξάφνικά μου έδινε και μια σφαλίαρα και με πέταγε στον απέναντι τοίχο. Πότε μιά μικρή λεπτομέρεια (που εφόσον ήμουν τόσο "ανοιχτή" έπιανα και το παραμικρό κυμα....) πότε μια γερή χοντράδα.
Πάντα μετά απο ένα τρι-ήμερο ή πενθήμερο πάθους και ανευ όρων δοσίματος έπεφτε ένα άδειασμα.

Αναρωτήθηκα, παιδεύτηκα, έκλαψα, συνήλθα.

Το έκανε τουλάχιστον 4 φορές μέσα στο μήνα.
4 φορές μου έχωνε στα μούτρα μια χυλόπιττα αφού πρώτα με είχε χαλαρώσει σε σημείο που όχι να μην το περιμένω... να έχω ξεχάσει ότι υπάρχει.
Ημουν στην θέση του να θέλω να του ικανοποιήσω ακόμα και τα πιο τρελά του όνειρα.
Ημουν εγώ αυτή που το έψαχνα. Εγώ αυτή που το πρότεινα. Εκείνος πάντα ακολουθούσε με ενθουσιασμό.
Ηθελα και τα έκανα. Με ερέθιζε το ίδιο όσο και κείνον, δεν ζήτησα ευθύνες.
Απλώς προσπαθούσα να καταλάβω γιατι... Γιατί δεν το άφηνε να γίνει. Γιατί με άδειαζε συστηματικά και χωρις έλεος. Γιατί αντί να μου ζητάει παραπάνω, αντί να είναι ευτυχισμένος, έκανε την μία μαλακία μετά την άλλη.
Μία ψέμματα, δεύτερη ψέμματα, τρίτη κοροϊδία, τέταρτη ανοιχτή δήλωση απόρριψης.
Και όλα αυτά όταν το προηγούμενο βράδυ-απόγευμα-πρωϊ του δινόμουν άνευ όρων. Σαν φαντασίωση. Σαν προσωπική πουτάνα. Σαν λαστιχένια κούκλα με κοντρόλ.

Θα μου πεις , δεν το φχαριστιόσουν? Πολύ, πάρα πολύ, ακόμα και τώρα αν το θυμηθώ δεν υπάρχει καλύτερη και πιο γλυκιά σκέψη. Ανεβαίνει απ'το στομάχι μια ζέστη, ένα φτερούγισμα και με πνίγει στο λαιμό. Την θυμάμαι σαν την καλύτερη στιγμή του έρωτά μας. Του έρωτά μου γενικά.
Αλλά κι απο την άλλη αυτή ήμουν πάντα. Η Ελένη πάντα δινόταν ολοκληρη. Ότι είχε. Όσο κι αν άξιζε, το έδινε. Και ποτέ δεν το βαρυγκόμησα.
Ηθελα όμως να καταλάβω.

Και κατάλαβα.
Ενα πρωϊ λοιπόν, πρωϊ - πρωϊ, μετά απο μια νύχτα ονειρεμένη, μετά απο έναν έρωτα γεμάτο και απερίγραπτο, ανοιξαμε μια κουβέντα.
Στα πλαίσια του παιχνιδιου, της φαντασίωσης, του πειράγματος.

Μετά τα "σε θέλω", "με τρέλανες", "τρέμουν τα γόνατά μου" τον ρωτάω παιχνιδιάρικα:

- Αλήθεια μωρό μου, θα ήθελες να σ'εχω παιδέψει?
- Τι εννοείς?
- Να, να είμαι πιο κλειστή, να μην σου έχω κάτσει με την μία, να είμαι πιο "κανονική".
- Χμμμμμμμμ και να ανακάλυπτα οτι τελικά δεν είσαι?
- Ναι
- Οχι, θα ήταν κοροϊδία....
- Χιχιχι λογικό... Να ήμουν στην πραγματικότητα? Μια κανονική κοπέλα που δεν θα έφτανε ποτέ εκεί που φτάσαμε εμείς?
- Τι εννοείς κανονική?
- Εννοώ οτι ΟΚ θα είχε διάθεση και θα βρίσκατε απλά παιχνιδάκια αλλά μέχρι εκεί. Τα δικά μας ούτε που θα τα φανταζόταν... Δεν θα ήταν όσο "πουτάνα" είμαι εγω.

Ακόμα και τότε είχα περιπαιχτική διάθεση. Ακόμα και τότε είχα την σιγουριά του χθεσινοβραδυνού στο κορμί μου. Ακόμα και μετά απο τόση ανάλυση είχα την άνεση των όρκων και των υποσχέσεων στο επαρμένο μου μυαλό.

Πέρασε αρκετή ώρα σιγής μέχρι να αρχίσω να φοβάμαι.
Εμένα μου φάνηκε αιώνας. Νομίζω πως ήταν περίπου όσο διαρκεί ένα τσιγάρο....
Σκεφτόταν... Σκεφτόταν.... αν θα προτιμούσε ένα άλλο σενάριο απο αυτό που ο ίδιος μέχρι πριν μια ώρα ονόμαζε ιδανικό.
Σκεφτόταν και προσπαθούσε να κάνει εικόνα μια γυναίκα να τον έχει στην αναμονή.. μια γυναίκα να μην τον ευχαριστεί πλήρως.. μια γυναίκα που την ώρα που θα της κάνει έρωτα θα φαντάζεται τί θα ήθελε να της κάνει αλλά ποτέ δεν θα τολμά.

Καποια στιγμή άνοιξε το στόμα του.
Ακόμα και στην πρώτη του λέξη είχα ακόμα ελπίδες....

- Νομίζω....
πως....
όχι....

Τόσο βασανιστικά δισταχτικά δεν της είχε απαντήσει ποτέ κανείς.
Τόσο σαδιστικά υποκριτικά δεν της είχε ακουστεί άλλη φωνή.
Τόσο μεγάλο ψέμμα δεν της είχε ακουστεί ποτέ τίποτα.

Δεν ήταν σίγουρος λοιπόν? Μπά... ήταν....
Ηταν σίγουρος οτι νομίζει πως δεν θα του άρεσει.
Ηταν σίγουρος οτι νομίζει πως αυτό για το οποίο παραπονιόταν για "μαυρο" του παρελθόν , μάλλον, ίσως, δεν το ξαναήθελε.
Ηταν σίγουρος πως ΝΟΜΙΖΕΙ πως αυτό το "ιδανικό" ΝΟΜΙΖΕΙ πως είναι ιδανικό.
Ηταν σίγουρος πως για άλλη μια φορά με είχε κάνει κομμάτια.

Ακολούθησε ανευ ουσίας επεξήγηση -αφού σκοτείνιασα και κατάλαβε.
Οχι δεν είναι έτσι, λάθος, εγω άλλο κατάλαβα, εγώ άλλο εννοούσα.

Το μόνο που μπόρεσα να σκεφτώ και να του πω ήταν πως δεν τον πιστεύω... Πως το αυθόρμητο, το ανέμελο, το καθαρό "Ειμαι ευτυχισμένος, δεν μου χρειάζεται τίποτα άλλο" δεν παίρνει σκέψη. Δεν κάνει λάθος. Δεν χρειάζεται χρόνο.
Απλώς δεν μπόρεσα να του εξηγήσω ΠΩΣ το ήξερα αυτό.

Ακόμα και σήμερα. Μετά απο τόσα χρόνια τα γόνατά μου λιγίζουν σ'αυτη τη σκέψη.

Ξέρω πως οι άνθρωποι πολλές φορές δεν αντέχουν.
Ξέρω πως φοβούνται οτι είναι λίγοι.
Πως τέτοιου είδους πάθοι δημιουργούν και τεράστια φορτία.
Πως το "θα τα καταφέρω να είμαι έτσι πάντα? να την ικανοποιώ? να διατηρήσω τον μύθο και την ευτυχία της" είναι μεγάλο , βαρύ κι ασήκωτο.
Τα ξέρω όλα αυτά γιατί τα έχω νιώσει. Τα έχω φοβηθεί και τα έχω ξεράσει.
Αλλά δεν τα πέταξα στα μούτρα κανενός.

Αν ήταν αυτό, αν όντως το φορτίο ήταν βαρύ, αν όντως ζήταγα πολλά, πάω πάσο.
Ενας άντρας έχει πιο πολλά να αποδείξει. Εχει πιο πολλά να δικαιολογίσει αν δεν του σηκωθεί. Αν δεν του σηκώνεται για τρίτη συνεχή φορά. Αν δεν του σηκώνεται ες αει.
Το ξέρω αυτό.
Αλλά ο φόβος μιλιέται. Μοιράζεται. Δεν φτύνεται.
Αν τον φτύσεις είναι κόπλεξ. Ειναι συμπλεγμα βαθύ και ριζωμένο.

Αυτό κατάλαβα εκείνο το πρωϊ. Αυτό υπέθεσα, για να 'μαι πιο ειλικρινής.

Μαζεύτηκα απο τότε.
Άλλαξα.
Όχι στα πρακτικά, άλλωστε πουτάνα ήθελα να είμαι, ήμουν και για μένα.
Στο μέσα μου όμως άλλαξα.

Δεν ξέρω τώρα να το ονομάσω, δεν ξέρω να το βάλω σε κατηγορία αλλά το δόσιμο δεν ήταν ξανα το ίδιο. Οχι αμέσως, σιγά-σιγά μου το έχτισε αυτό το τοιχάκι. Τουβλάκι-τουβλάκι χώρησα το μουνί μου απ'την καρδιά μου. Με λίγη λάσπη έφτιαξα αυτό που άλλοι έχουν έτοιμο απο την αρχή.

Σταματησε να διηγείται ... κόμπιασε γιατί ξαφνικά ένοιωσε βρώμικη τη λέξη μουνί. Ενοιωσε βρώμικη ολόκληρη. Πιο βρώμικη κι απο τη λάσπη. Άναψε ένα τσιγάρο και τράβηξε όσο πιο ευπρεπώς μπορούσε μέσα της τον καπνό. Να μην δείξει ευχαρίστηση. Ντροπή κι η ευχαρίστηση.

Τελικά δεν χωρήσαμε για αρκετό καιρό. Τόσο πολύ που τώρα μου φαίνεται σαν μια ζωή.
Χαμένη όμως. Ζωή χαμένη.

Θυμάμαι μια φορά μόνο που ανέβηκα στην ταράτσα και είδα ένα αγόρι απο απέναντι μισόγυμνο, με το χέρι αναμεσα στα πόδια του να με κοιτάει με ένταση. Αυτό το βλέμμα ήταν το μόνο καθαρό απο αυτή την ζωή. Έντονο ένστικτο ζευγαρώματος χωρίς παραπέρα. Κόκκινα χείλια χωρίς χαμόγελο και δυνατά χέρια να περιμένουν να του απαντήσω.
Δεν του απάντησα. Κατέβασα τα μάτια και έφυγα.
Θυμάμαι οτι προσπάθησα να τον ξαναφέρω στο μυαλό μου σε μια τελευταία προσπάθεια με τον Κώστα να εκτονωθεί. Έτσι...μήπως καταφέρω να τελιώσω κι εγω. Ντράπηκα όμως τόσο γρήγορα που μάλλον χειρότερο κακό έκανα.

Μετά απο λίγες βδομάδες έφυγα...
Δεν πήρα τίποτα μαζί. Μια βαλίτσα και δύο βιβλία. Άφησα πίσω τα ρούχα μου, τις φωτογραφίες, τους δονητές, τα εσώρουχα. Αφησα πίσω την ντροπή και την χασούρα μου.
Τον Κώστα και την βολή μου.
Τον Κώστα και την βολή του.

Δεν έκλαψα άλλο. Δεν δίστασα στιγμή.
Είμαι πια 50 και το σώμα που έχασα δεν θα μου το επιστρέψει κανείς.
Θα γίνω 60, 70 και μετά θα πεθάνω.
Γιαυτό έφυγα, εστω και τώρα.
Ας πεθάνω τουλάχιστον καθαρή.
Ας γκρεμίσω τον τοίχο αυτόν έστω και χωρίς να βοηθήσει το μουνί.

Ας αρχίσω το σκάψιμο απο την καρδιά.....

Πω πω

2008-02-11T12:38:00.000+02:00

Η ικανότητα του να κάνεις τον άλλον να νιώθει χειρότερα όταν νιώθει ήδη άσχημα είναι

α) ταλέντο
β) ελλειψη ευφυϊας
γ) κακία-εκδίκηση
δ) σταρχιδισμός

Παρακαλώ απαντήστε πάραυτα........

Ή δεν θα γράφω καθόλου ή θα σας τα σερβίρω τρία-τρία

2008-02-11T10:34:00.000+02:00

Η εμπιστοσύνη είναι πράγμα δύσκολο.
Πολλές φορές ακατόρθωτο.
Ειδικά για ανθρώπους σαν κι εμένα που ούτε στ'αντερά μου δεν χαρίζομαι.

Είμαι πολύ καχύποπτη. Δύσκολα με τουμπάρεις. Βρίσκω με μεγάλη ευκολία κρυμμένες δικαιολογίες πίσω απο τις "αλήθειες" και αναγνωρίζω τα φούμαρα απο τρείς ταχυδρομικούς κώδικες απόσταση.
Δεν είναι απο εξυπνάδα αυτό, το ξέρω. Απο υπερβολική ανασφάλεια είναι, αλλά και τι σημασία έχει αφού μου συμβαίνει.
Το παράδοξο είναι οτι ακριβώς επειδή τα ξέρω όλα αυτά, η πρώτη μου προσέγγιση στους ανθρώπους είναι "αθώος μέχρις αποδείξεως του εναντίου".
Γνωρίζω δηλαδή τον Αλ Καπόνε και μέχρι να του οριστεί ταχτική δικάσιμος εγώ δίνω ευκαιρίες και πιστεύω τα "είμαι αθώος - με παγιδέψανε".
Αλλά την ημέρα της δίκης έχω ήδη φύγει.

Τις περισσότερες φορές μέχρι σήμερα αυτό έχει εκληφθεί ώς βλακεία.
Ηλιθιότητα απο μέρους μου που "ανέχεται - ανέχεται" οπότε "κάνω κι εγω όσο με παίρνει και δεν τρέχει κάστανο"
Και δεν τον αδικώ τον Αλ Καπόνε. Την καταλαβαίνω αυτή την αντίδραση. Όσο μας παίρνει τόσο κάνουμε, σχεδόν όλοι μας.
Αλλά άλλο το ότι την καταλαβαίνω και άλλο να την ανέχομαι κιόλας.

Συνήθως δε, επειδή είμαι μεγάλη μουχρίτσα, δεν δείχνω και πάνω απο 2-3 φορές οτι καταλαβαίνω το καβάλημα στο σβέρκο μου.
Μέχρι σήμερα όσο καβάλημα και να 'χω φάει, το'χω φάει με την απόλυτη ανοχή μου.
Απλώς ξυπνάω μια ωραία πρωϊα και έχω ήδη φύγει.
Είτε έφυγα απο το σπίτι μου, είτε έφυγα για την Αμερική, είτε έφυγα για το δίπλα διαμέρισμα δεν έχει σημασία. 'Εφυγα και μάλιστα χωρίς γυρισμό.

Είμαι παράξενη και "έφηβη" ακόμα σ'αυτό.
Άλλοι άνθρωποι ζυγίζουν το τι τους δεσμέυει. Το τι τους περιμένει. Το τι τους βολεύει. Εγω όχι.
Την "κάνω" χωρίς πρόγραμμα. Δεν με νοιάζει ποιός θα πάρει τα έπιπλα (σην περίπτωση του ζευγαριού) ή την μπλούζα την Αρμάνι που σου δάνεισα πρόπερσυ (στην περίπτωση της φιλενάδας).
Μπορεί να φύγω με την τσαντούλα μου παραμάσχαλα ή με ένα φορτηγό πράματα. Το ίδιο είναι.
Συνήθως δεν με νοιάζει τι με περιμένει. Βρίσκω ένα πιθανό βόλεμα για τον πρώτο καιρό και μέτα... έχει ο Θεός.

Και όλα αυτά γιατί? Γιατί το μόνο που ζητάω απο την πρώτη στιγμή είναι ειλικρίνεια. Με την καλή και την κακή έννοια.
Ειλικρίνεια για την υπέρβαση αλλά και για την αδυναμία.
Θέλω να μπορεί ο άλλος να πει, είμαι μαλάκας. Ζήλεψα. Κότεψα. Ηθελα να το παίξω Ζορό.
Έτσι τον εκτιμάω μόνο. Έτσι τον θέλω περισσότερο στην ζωή μου. Ετσι μου δίνει κι εμένα το δικαίωμα να είμαι αυτή που είμαι χωρίς να φοβάμαι να το δείξω.
Η συναναστροφή με ανθρώπους "είμαι τέλειος" "είμαι πανέμορφη" "είμαι η καλύτερη νοικοκυρά" μου έχει τελιώσει.
Και αυτό φιλτράρεται περισσότερο με τα χρόνια....

Εγω δεν είμαι τέλεια , δεν είμαι πανέμορφη και δεν είμαι η καλύτερη νοικοκυρά οπότε λέω να αφήσω την ελίτ με την ελίτ και να πάω με τους όμοιούς μου.

Τα γράφω όλα αυτά για να τα θυμάμαι κι εγώ.
Γιατί αυτό το μπλογκ είναι μια ευκαιρία που δεν είχα παλιά.
Τώρα τα έχω εδώ και φαίνονται, με ημερομηνία και ώρα.

Βαρέθηκα να παρακαλάω για τα αυτονόητα.
Φταίω κι εγώ, το ξέρω καλά, αλλά όσο το φταίξιμο πέφτει μόνο στους δικούς μου ώμους κι όσο είναι οι άλλοι πάντα τόσο υποκριτές, εγώ θα φεύγω. Με την συνείδηση οτι είμαι πια 33 και όχι 25. Με την συνείδηση οτι μια "καλή ζωή" μπορεί να μην έρθει και ποτέ . Με την βεβαιότητα όμως ότι πρέπει οι ισορροπίες να διατηρούνται. Οι δικές μου πρώτα και μετά όλων των άλλων.

'Ενα πράγμα δανεικό κάποια στιγμή πρέπει να το επιστρέφεις.
Και μάλιστα με τόκο.

Αναζητήσεις ερυθρού σταυρού

2008-02-11T10:03:00.000+02:00

Κάθε μέρα (ή σχεδόν) κάποιος ντουουουουντ μπαίνει-επισκέπτεται την Μικρή Όλλανδέζα.

Αυτό δεν είναι περίεργο... έχω τακτικούς πελάτες (χιχιχιχιχι) και το γνωρίζω.
Το περίεργο με τον συγκεκριμένο ντοουουοουοοντ είναι οτι είναι πρώην συνάδελφος.
Μπαίνει δηλαδή απο την παλιά μου δουλειά ....
Ελάχιστοι απο'κει ξέρανε για το μπλογκ το επιούσιον και εξ αυτών ρώτησα ήδη την Λίλη και μου είπε όχι.
Η άλλη είναι η Κατερίνα που πολύ αμφιβάλλω αν καν το θυμάται και ο τελευταίος υποψήφιος είναι ο Νίκος που ναι μεν δεν του το είχα πεί ποτέ αλλά ως βαρβάτος δικτυοαντμινιστρατορας πιθανότατα να το έχει εντοπίσει ενδοσυστηματικώς. Ο επόμενος θα ήταν ίσως ο Γιάννης που επίσης μπορεί να το έχει ψάξει λίγο απλώς δεν τον βλεπω και τόσο πιθανό ... απο βαρεμάρα και μόνο ... Νομίζω πως δεν θα το έκανε.

Αγαπητέ πρώην συνάδελφε ΑΠΟΚΑΛΥΨΟΥ!!!!

Πες ένα γεια βρε αδερφέ να μου φύγει και μένα η περιέργια..

Δεν κάνει να στερούμαι και στην κατάστασή μου !!!!

Υ.Γ. Σημερα είχα και μιά επίσκεψη απο Ζωνιανά χε χε χε χε χε
Λες να συνδέονται?

Καλή Βδομάδα

2008-02-11T09:46:00.000+02:00

Καλημέρα αγοράκια και κοριτσάκια, καλή βδομάδα και καλή υπομονη.

Το ένστικτό μου (?!) λέει πως οι μέρες που ακολουθούν θα είναι εντονότατες για όλους μας και όσο κι αν ακούγεται σαν ζωδιακή πρόβλεψη νομίζω πως ο Φλεβάρης -για να μην τα πολυλογώ- θα μας πάει μαμιώντας.

Εγώ την Τετάρτη αναχωρώ για ταξιδάκι αναψυχής που διαισθάνομαι πως κάθε άλλο παρά τέτοιο θα είναι....

χμ χμ χμ μουμπλε μουμπλε μουμπλε

Παρόλα αυτά συνιστώ ανεπιφυλάκτως να διατηρήσετε την ψυχραιμία σας, να καλομασήσετε τις χαζές δικαιολογίες που θα σας σερβίρουν ως πρώτο πιάτο και να περιμένετε να περάσει ο Φεμπ μέχρι να ξεσπαθώσετε και να τα κάνετε όλα μπουρδέλο.

Α! ναι το ξέχασα... Ο Μάρτης θα'ναι ο μήνας του "τα κάνω όλα μπουρδέλο"

Καλημέρες και πάλι
Φιλάκια γλυκά-γλυκά
και προσοχή στις κουτσουλιές στο σακάκι. Βγαίνουν μόνο με γαλα και αμέσως μετά βενζινη....και ζιπο χιχιχιχιχιχι

Αυτό το μπλογκ δεν σ'εχει συνηθίσει στην ποίηση και είπε ν'αρχισει λίγο ανάποδα...

2008-02-10T21:49:00.000+02:00

ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΩ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ

Ἐγκαταλείπω τὴν ποίηση δὲ θὰ πεῖ προδοσία,
δὲ θὰ πεῖ ἀνοίγω ἕνα παράθυρο γιὰ τὴ συναλλαγή.
Τέλειωσαν πιὰ τὰ πρελούδια, ᾖρθε ἡ ὥρα τοῦ κατακλυσμοῦ.
Ὅσοι δὲν εἶναι ἀρκετὰ κολασμένοι πρέπει ἐπιτέλους νὰ σωπάσουν,
νὰ δοῦν μὲ τί καινούριους τρόπους μποροῦν νὰ ἀπαυδήσουν τὴ ζωή.
Ἐγκαταλείπω τὴν ποίηση δὲ θὰ πεῖ προδοσία.
Νὰ μὴ μὲ κατηγορήσουν γιὰ εὐκολία, πὼς δὲν ἔσκαψα βαθιά,
πὼς δὲ βύθισα τὸ μαχαίρι στὰ πιὸ γυμνά μου κόκαλα.
ὅμως εἶμαι ἄνθρωπος κι ἐγώ, ἐπιτέλους κουράστηκα, πῶς τὸ λένε,
κούραση πιὸ τρομαχτικὴ ἀπὸ τὴν ποίηση ὑπάρχει;
Ἐγκαταλείπω τὴν ποίηση δὲ θὰ πεῖ προδοσία.
Βρίσκει κανεὶς τόσους τρόπους νὰ ἐπιμεληθεῖ τὴν καταστροφή του.

Ντίνος Χριστιανόπουλος
1956

Zeropositive (ΠΡΟΣΟΧΗ ακολουθει κριτικη)

2008-02-10T13:22:00.002+02:00

Διάβασα πρόσφατα (πριν 10 λεπτα τέλιωσα την 2η φορά) το διάβασμα του Zeropositive.

Το βρήκα εξαιρετικό αλλά αυτό απο μόνο του δεν σου λέει και τίποτα, ναι?

Ειναι ένα μικρό, πρωτότυπο βιβλίο που περισσότερο "φέρνει" σε coffee table book (όπως είπε και η γλυκιά Μαρία) αν και εγω θα έλεγα πως κάθε άλλο παρά τέτοιο είναι.

Μικρά ποιήματα, μικρές φράσεις, ευφυέστατα όλα, καλοστημένα, καλοφτιαγμένα, που σε πρώτη ανάγνωση σε κερδίζει αμέσως.

Απλώς επειδή ακριβώς είναι ακρως εντυπωσιακό το στήσιμο (σελιδοποίηση?) θέλει άλλη μία φορούλα για να ξεπεράσεις την εικόνα και να μπείς στην ουσία. Ποιά ουσία? Ε κάνε και κάτι μόνος σου πια!!!

Αν έπρεπε να διαλέξω την δική μου απ'αυτές τις σελίδες, θα 'λεγα πως η "κορυφή" του, για μένα, είναι :

"Τι να σου εξηγώ τώρα; Τα ανεξήγητα; Χαθήκαμε στις επεξηγήσεις και χάσαμε το νόημα.
Βιβλίο έκανα την υποσημείωση.
Κουράστηκα να ψάχνω εξήγηση για κάθε παρεξήγηση."

Ο καθένας ότι τον αφορά.... χιχιχιχιχι

Αξίζει να το ψάξεις (εγω το πήρα στον Ελευθερουντακης)
Εκδόσεις Ποταμός
Της Μαρίας Καλιαμπέτσου.

Μπράβο κούκλα....Μπράβο και πάλι μπράβο